Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 70
समागच्छेम यो नः स्वं रूपमापादयेत्पुनः । ता वयं चिंतयित्वेह मुहूर्तादिव भारत
samāgacchema yo naḥ svaṃ rūpamāpādayetpunaḥ | tā vayaṃ ciṃtayitveha muhūrtādiva bhārata
‘ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം രൂപം വീണ്ടും നൽകാൻ കഴിയുന്നവനെ ഞങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടേണ്ടതിന്നായി’ എന്ന്. ഹേ ഭാരതാ, ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച് ഇവിടെ ഞങ്ങൾ ഒരു മുഹൂർത്തംപോലെ മാത്രം നിന്നു।
Nārī (addressing ‘Bhārata’—likely the epic listener within the narration)
Listener: Bhārata / Pārtha (epic addressee)
Scene: A group of distressed figures pause in a liminal space, faces downcast, hands clasped in anxious deliberation, as if time has briefly stopped before a turning point.
FAQs
Hope is sustained by faith that a righteous agent (often guided by dharma and tīrtha) can restore what is lost.
No tīrtha is named in this verse; the restoration theme prepares for the upcoming pilgrimage counsel.
None directly; it speaks of seeking the one capable of restoring them.