Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 63
नान्यं देवं वेद्म्यहं श्रीमहेशान्नान्यं देवं स्तौमि शंभोरृतेऽहम् । नान्यं देवं वा नमामि त्रिनेत्रात्सत्यं सत्यं सत्यमेतन्मृषा न
nānyaṃ devaṃ vedmyahaṃ śrīmaheśānnānyaṃ devaṃ staumi śaṃbhorṛte'ham | nānyaṃ devaṃ vā namāmi trinetrātsatyaṃ satyaṃ satyametanmṛṣā na
ശ്രീമഹേശനെ ഒഴികെ ഞാൻ മറ്റൊരു ദേവനെയും അറിയുന്നില്ല; ശംഭുവിനെ ഒഴികെ ഞാൻ മറ്റൊരു ദേവനെ സ്തുതിക്കുന്നില്ല; ത്രിനേത്രനെ ഒഴികെ ഞാൻ മറ്റൊരു ദേവനെയും നമസ്കരിക്കുന്നില്ല. സത്യം, സത്യം—ഇതേ സത്യം; അസത്യമല്ല.
Satyavatī’s son (Vyāsa) concluding a devotional declaration to Śiva (deduced)
Tirtha: Viśvanātha (Kāśī)
Type: kshetra
Listener: Kāśī pilgrims and reciters
Scene: A devotee stands before the three-eyed Śiva/Viśvanātha, repeatedly affirming ‘satyaṃ’; the scene shows unwavering posture, japa-mālā, and a sanctum lamp; Kāśī’s ghāṭs faintly beyond.
FAQs
Single-pointed devotion (ananya-bhakti) to Śiva is affirmed as a truthful, steadfast spiritual stance.
Kāśī—through the context of Viśvanātha’s praise, reinforcing Kāśī as the supreme Śaiva kṣetra.
No formal ritual; it emphasizes continual praise (stuti) and bowing (namaskāra) to Śiva alone.