Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 57
समर्चनाच्च भक्त्या वै मम नाम जपादपि । नैःश्रेयसीं श्रियं दद्यामन्यत्रापि तनुत्यजाम
samarcanācca bhaktyā vai mama nāma japādapi | naiḥśreyasīṃ śriyaṃ dadyāmanyatrāpi tanutyajāma
ഭക്തിയോടെ സമ്യക് ആരാധന ചെയ്താലും, എന്റെ നാമജപം ചെയ്താലും ഞാൻ പരമ ശ്രേയസ്സായ അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു; മറ്റിടത്ത് ദേഹത്യാഗം ചെയ്യുന്നവർക്കും ആ പരമഗതി ഞാൻ പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു।
Śiva (deduced: first-person ‘mama nāma’, vow-like granting of naiḥśreyasa)
Tirtha: Kedārakuṇḍa (as a focal point for Śiva-bhakti)
Type: kund
Listener: Mahādevī (Pārvatī)
Scene: A devotee performs simple worship—bilva leaves, water, lamp—while softly repeating Śiva’s name; a luminous thread of grace reaches even a distant dying person, symbolizing trans-local liberation.
FAQs
Bhakti and nāma-japa are presented as direct means to the highest good, extending beyond strict geographic limits.
The broader Kāśī-Kedāra sanctity is implied, but the verse highlights Śiva’s grace through worship and name-repetition even outside the site.
Samarcana (devotional worship) and nāma-japa (chanting Śiva’s name).