Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 70
किंकुलीयः स नो वेद्मि किंदेशीयः किमाख्यकः । दुनोति नितरां सख्यस्तद्विश्लेषानलो महान्
kiṃkulīyaḥ sa no vedmi kiṃdeśīyaḥ kimākhyakaḥ | dunoti nitarāṃ sakhyastadviśleṣānalo mahān
അവൻ ഏത് കുലത്തിൽപ്പെട്ടവൻ, ഏത് ദേശക്കാരൻ, അവന്റെ പേര് എന്ത്—എനിക്ക് അറിയില്ല. എങ്കിലും സഖികളേ, അവന്റെ വിരഹത്തിന്റെ മഹാനലൻ എന്നെ അത്യന്തം പീഡിപ്പിക്കുന്നു।
Skanda (narrating within Kāśīkhaṇḍa context, typically to Agastya)
Listener: sakhyaḥ
Scene: A heroine speaking to her friends, hands on chest, eyes reddened; behind her, a faint silhouette of the departing figure dissolves, while a distant temple spire suggests the higher refuge.
FAQs
It highlights the overpowering nature of attachment—true peace comes from directing longing toward the eternal (Śiva/Dharma).
The Kāśīkhaṇḍa frames the narrative within Kāśī’s sacred milieu, reinforcing the kṣetra’s devotional intensity.
None in this verse.