Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 81
त्वं श्रीरुपेंद्रसदने मदनैकमातर्ज्योत्स्नासि चंद्रमसि चंद्रमनोहरास्ये । सूर्ये प्रभासि च जगत्त्रितये प्रभासि लक्ष्मि प्रसीद सततं नमतां शरण्ये
tvaṃ śrīrupeṃdrasadane madanaikamātarjyotsnāsi caṃdramasi caṃdramanoharāsye | sūrye prabhāsi ca jagattritaye prabhāsi lakṣmi prasīda satataṃ namatāṃ śaraṇye
ഉപേന്ദ്രൻ (വിഷ്ണു) വസിക്കുന്ന സദനത്തിൽ നീയേ ശ്രീസ്വരൂപിണി, ഹേ മദനന്റെ ഏകമാതാ; ചന്ദ്രനിൽ നീയേ ജ്യോത്സ്ന, ചന്ദ്രസമ മനോഹരമുഖവതീ. സൂര്യനിൽ നീയേ പ്രഭ, ത്രിലോകത്തെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നവൾ. ഹേ ലക്ഷ്മീ, നമിക്കുന്നവർക്കു ശരണ്യേ, സദാ പ്രസന്നയാകേണമേ.
Agastya (stuti, contextually in Kāśīkhaṇḍa narrative)
Tirtha: Kāśī-kṣetra
Type: kshetra
Scene: A devotional tableau in Kāśī: Lakṣmī as a radiant goddess whose presence is seen as moonlight in the moon and blaze in the sun; devotees bow at her feet while the three worlds are subtly illuminated behind her.
FAQs
Lakṣmī is praised as the inner splendor behind all beauty and power; surrendering to her with humility is presented as a sure refuge.
The verse occurs within the Kāśīkhaṇḍa (Kāśī/Varanasi) setting, where divine praises are framed as part of Kāśī’s sacred power and merit.
No explicit rite is stated; the implied practice is namaskāra (bowing) and stuti (hymnic praise) to Lakṣmī.