Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 58
तदास्य शरणं यातो मन्ये दर्शभयाच्छशी । दिवापि न त्यजेत्तां तु त्रस्तश्चंडमरीचितः
tadāsya śaraṇaṃ yāto manye darśabhayācchaśī | divāpi na tyajettāṃ tu trastaścaṃḍamarīcitaḥ
ക്ഷയിച്ചുപോകുമെന്ന ഭയത്താൽ ചന്ദ്രൻ അവളുടെ മുഖത്ത് അഭയം പ്രാപിച്ചുവെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. സൂര്യന്റെ ഉഗ്രരശ്മികളെ ഭയന്ന് പകൽ പോലും അവൻ അവളെ വിട്ടുപോകുന്നില്ല.
Skanda (deduced: Kāśīkhaṇḍa commonly Skanda → Agastya)
Tirtha: Kāśī (Avimukta)
Type: kshetra
Listener: Ṛṣis
Scene: The maiden stands luminous; above her, the moon lingers even in daylight, tucked near her halo-like glow, while sharp sunrays appear as threatening spears kept at bay; the scene feels mythic and poetic.
FAQs
Purāṇic narration employs poetic hyperbole to elevate the subject and sustain devotional attention within a sacred-kṣetra account.
Kāśī indirectly, as the setting where such celebrated events and persons are narrated.
None; it is poetic description.