आंगिरस उवाच । जय शंकर शांत शशांकरुचे रुचिरार्थद सर्वद सर्वशुचे । शुचिदत्त गृहीत महोपहृते हृतभक्तजनोद्धततापतते
āṃgirasa uvāca | jaya śaṃkara śāṃta śaśāṃkaruce rucirārthada sarvada sarvaśuce | śucidatta gṛhīta mahopahṛte hṛtabhaktajanoddhatatāpatate
ആംഗിരസൻ പറഞ്ഞു—ജയം ശങ്കരാ! നീ ശാന്തിസ്വരൂപൻ, ചന്ദ്രകാന്തിപോലെ ദീപ്തൻ; മനോഹര ലക്ഷ്യങ്ങളുടെ ദാതാവ്, സർവ്വദാതാവ്, സർവ്വശുദ്ധൻ. ശുദ്ധഭാവത്തോടെ അർപ്പിച്ച മഹോപഹാരങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച് ഭക്തരുടെ ഉഗ്രതാപം നീക്കുന്നു।
Aṅgiras
Tirtha: Kāśī Viśveśvara
Type: kshetra
Listener: Ṛṣis (typical)
Scene: Aṅgiras stands with folded hands, chanting ‘Jaya Śaṅkara’; Śiva’s face is serene, moonlike radiance bathing the shrine; offerings arranged neatly, symbolizing purity.
Śiva responds to pure-hearted devotion: He accepts sincere offerings and burns away the devotee’s inner torment.
Kāśī is the implied sacred setting, with Viśveśvara/Śaṅkara praised as the supreme purifier.
Offering (upahāra) made in śuci (purity) is praised—purity of intention is central.