Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 130
शब्दं गृह्णास्यश्रवास्त्वं हि जिघ्रेरघ्राणस्त्वं व्यंघ्रिरायासि दूरात् । व्यक्षः पश्येस्त्वं रसज्ञोप्यजिह्वः कस्त्वां सम्यग्वेत्त्यतस्त्वां प्रपद्ये
śabdaṃ gṛhṇāsyaśravāstvaṃ hi jighreraghrāṇastvaṃ vyaṃghrirāyāsi dūrāt | vyakṣaḥ paśyestvaṃ rasajñopyajihvaḥ kastvāṃ samyagvettyatastvāṃ prapadye
നീ കാതുകളില്ലാതെയും ശബ്ദം ഗ്രഹിക്കുന്നു, മൂക്കില്ലാതെയും ഗന്ധം അറിയുന്നു; പാദങ്ങളില്ലാതെയും ദൂരത്തിൽ നിന്ന് എത്തിച്ചേരുന്നു. നീ കണ്ണുകളില്ലാതെയും കാണുന്നു, നാവില്ലാതെയും രസം അറിയുന്നു. നിന്നെ യഥാർത്ഥമായി ആര് അറിയും? അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്റെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു।
Devotee/Narrated hymn voice (speaker not explicit; presented as a stuti within Kāśīkhaṇḍa)
Tirtha: Kāśī (contextual)
Type: kshetra
Listener: null
Scene: A devotee offers a paradoxical hymn to the formless-yet-present Lord: the deity is shown as a luminous, organless cosmic presence (jyoti-liṅga or radiant void) from which subtle lines extend to represent hearing, smell, sight, taste, and movement; the devotee kneels in surrender.
FAQs
The Divine transcends bodily limitations and human categories; the correct response is humility and surrender (prapatti).
The verse functions as a theological hymn within the Kāśīkhaṇḍa milieu rather than a direct tirtha-description.
No external ritual; it prescribes inner practice—śaraṇāgati (taking refuge) through stuti.