Adhyaya 4

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भगवन्राक्षसः कोऽसौ सूत पौराणिकोत्तम । विष्णुभक्तं महात्मानं यो गालवमबाधत

ഋഷികൾ പറഞ്ഞു—ഭഗവൻ സൂതാ, പൗരാണികോത്തമാ! വിഷ്ണുഭക്തനായ മഹാത്മാവ് ഗാലവനെ ഉപദ്രവിച്ച ആ രാക്ഷസൻ ആരായിരുന്നു?

Verse 2

श्रीसूत उवाच । वक्ष्यामि राक्षसं क्रूरं तं विप्राः शृणुतादरात् । यथा स राक्षसो जातो मुनीनां शापवैभवात्

ശ്രീസൂതൻ പറഞ്ഞു—ആ ക്രൂര രാക്ഷസനെ ഞാൻ വിവരിക്കും. ഹേ വിപ്രന്മാരേ, ആദരത്തോടെ ശ്രവിക്കുവിൻ—മുനികളുടെ ശാപവൈഭവത്താൽ അവൻ എങ്ങനെ ജനിച്ചു.

Verse 3

पुरा कैलासशिखरे हालास्ये शिवमंदिरे । चतुर्विशतिसाहस्रा मुनयो ब्रह्मवादिनः

പുരാതനകാലത്ത് കൈലാസശിഖരത്തിലെ ഹാലാസ്യയിലെ ശിവമന്ദിരത്തിൽ ബ്രഹ്മതത്ത്വം പ്രസ്താവിക്കുന്ന ഇരുപത്തിനാലായിരം മുനിമാർ ഉണ്ടായിരുന്നു.

Verse 4

वसिष्ठात्रिमुखाः सर्वे शिवभक्ता महौजसः । भस्मोद्धूलितसर्वांगास्त्रिपुंड्रांकितमस्तकाः

വസിഷ്ഠൻ, അത്രി മുതലായവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ അവർ എല്ലാവരും ശിവഭക്തർ, മഹാതേജസ്സുള്ളവർ; ശരീരമൊട്ടാകെ ഭസ്മലിപ്തരും നെറ്റിയിൽ ത്രിപുണ്ഡ്രം അങ്കിതവുമായിരുന്നു.

Verse 5

रुद्राक्ष मालाभरणाः पंचाक्षरजपे रताः । हालास्यनाथं भूतेशं चंद्रचूडमुमापतिम्

രുദ്രാക്ഷമാലകൾ ധരിച്ചു, പഞ്ചാക്ഷരി മന്ത്രജപത്തിൽ ലീനരായി അവർ ഹാലാസ്യനാഥൻ—ഭൂതേശൻ, ചന്ദ്രചൂഡൻ, ഉമാപതി ശിവൻ—അവനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു.

Verse 6

उपासांचक्रिरे मुक्त्यै मधुरापुरवासिनः । कदाचित्तत्र गंधर्वो विश्वावसुसुतो बली

മധുരാപുരവാസികൾ മോക്ഷത്തിനായി ഉപാസന ചെയ്തു. ഒരിക്കൽ അവിടെ വിശ്വാവസുവിന്റെ പുത്രനായ ശക്തിമാൻ ഗന്ധർവ്വൻ എത്തി.

Verse 7

दुर्द्दमोनाम विप्रेंद्रा विटगोष्ठीपरायणः । ललनाशतसंयुक्तो विवस्त्रः सलिलाशये

ഹേ വിപ്രേന്ദ്രന്മാരേ, അവന്റെ പേര് ദുര്ദ്ദമ; അവൻ ഭോഗവിലാസസംഗമങ്ങളിൽ ആസക്തനായിരുന്നു. നൂറുകണക്കിന് സ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് അവൻ ജലാശയത്തിൽ നിർവസ്ത്രനായി ക്രീഡിച്ചു.

Verse 8

चिक्रीड स विवस्त्राभिः साकं युवतिभिर्मुदा । हालास्यनाथतीर्थं तद्वसिष्ठो मुनिभिः सह

അവിടെ അവൻ നിർവസ്ത്രയായ യുവതികളോടൊപ്പം ആനന്ദത്തോടെ ക്രീഡിച്ചു, ആ ഹാലാസ്യനാഥ തീർത്ഥത്തിൽ. അപ്പോൾ വസിഷ്ഠൻ മുനിമാരോടൊപ്പം അവിടെ എത്തി.

Verse 9

माध्यंदिनं कर्तुमना ययौ शंकरमंदिरात् । तानृषीनवलोक्याथ रामास्ता भयकातराः

മധ്യാഹ്നകർമ്മം ചെയ്യുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് അവൻ ശങ്കരമന്ദിരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കു പോയി. എന്നാൽ ആ ഋഷിമാരെ കണ്ടപ്പോൾ ആ സ്ത്രീകൾ ഭയത്താൽ വിറച്ചു കലങ്ങി.

Verse 10

वासांस्याच्छादयामासुर्दुर्द्दमो न तु साहसी । ततो वसिष्ठः कुपितः शशापैनं गत त्रपम्

സ്ത്രീകൾ വേഗത്തിൽ തങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ മറച്ചു; എന്നാൽ ലജ്ജയില്ലാത്തും അസംയമിയുമായ ദുര്ദമൻ അങ്ങനെ ചെയ്തില്ല. അപ്പോൾ അവന്റെ ലജ്ജാഭംഗം കണ്ടു ക്രുദ്ധനായ വസിഷ്ഠൻ അവനെ ശപിച്ചു.

Verse 11

वसिष्ठ उवाच । यस्माद्दुर्दम गंधर्व दृष्ट्वास्मांल्लज्जया त्वया । वासो नाच्छादितं शीघ्रं याहि राक्षसतां ततः

വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു— ഹേ ദുര്ദമ ഗന്ധർവാ! ഞങ്ങളെ കണ്ടിട്ടും നീ ലജ്ജയോടെ ഉടൻ വസ്ത്രം മറച്ചില്ല; അതിനാൽ നീ രാക്ഷസാവസ്ഥയിലേക്കു പോകുക.

Verse 12

इत्युक्त्वा ता स्त्रियः प्राह वसिष्ठो मुनिपुंगवः । यस्मादाच्छादितं वस्त्रं दृष्ट्वास्मांल्ललनोत्तमाः

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം മുനിപുംഗവനായ വസിഷ്ഠൻ ആ സ്ത്രീകളോട് പറഞ്ഞു— ഹേ ശ്രേഷ്ഠസ്ത്രീകളേ! ഞങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ നിങ്ങൾ വസ്ത്രം ആച്ഛാദനം ചെയ്തു.

Verse 13

ततो न युष्माञ्छपिष्यामि गन्छध्वं त्रिदिवं ततः । एवमुक्ता वसिष्ठेन रामाः प्रांजलयस्तदा

അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിങ്ങളെ ശപിക്കുകയില്ല; നിങ്ങൾ ഇവിടെ നിന്ന് ത്രിദിവത്തിലേക്ക് (സ്വർഗത്തിലേക്ക്) പോകുക. വസിഷ്ഠൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ സുന്ദരികൾ അഞ്ജലി ചേർത്ത് നിന്നു.

Verse 14

प्रणिपत्य वसिष्ठं तं भक्तिनम्रेण चेतसा । मुनिमंडलमध्ये तं वसिष्ठमिदमब्रुवन्

ഭക്തിയാൽ വിനയപ്പെട്ട മനസ്സോടെ അവർ വസിഷ്ഠനെ പ്രണാമം ചെയ്ത്, മുനിമണ്ഡലത്തിന്റെ നടുവിൽ ആ വസിഷ്ഠനോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

Verse 15

रामा ऊचुः । भगवन्सर्वधर्मज्ञ चतुरानननंदन । दयासिंधोऽवलोक्यास्मान्न कोपं कर्तुमर्हसि

സ്ത്രീകൾ പറഞ്ഞു— ഹേ ഭഗവൻ, സർവ്വധർമ്മജ്ഞ, ചതുരാനന ബ്രഹ്മാവിന്റെ നന്ദന! ഹേ ദയാസിന്ധോ, ഞങ്ങളെ നോക്കി നിങ്ങൾ കോപിക്കരുത്.

Verse 16

पतिरेवहि नारीणां भूषणं परमुच्यते । पतिहीना तु या नारी शतपुत्रापि सा मुने

സ്ത്രീകൾക്കു ഭർത്താവേ പരമഭൂഷണമെന്നു പറയപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ഭർത്താവില്ലാത്ത സ്ത്രീ, നൂറു പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായാലും, ഹേ മുനേ, (അവൾ വഞ്ചിതയെന്നേ കണക്കാക്കപ്പെടും).

Verse 17

विधवेत्युच्यते लोके तत्स्त्रीणां मरणं स्मृतम् । तत्प्रसादं कुरु मुने पत्यावस्माक मादरात्

ലോകത്തിൽ അവൾ ‘വിധവ’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; സ്ത്രീകൾക്കത് മരണസമാനമെന്നു സ്മൃതിയിൽ പറയുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഹേ മുനേ, ഞങ്ങളുടെ ഭർത്താവിനോടുള്ള ആദരത്താൽ ഞങ്ങളോട് പ്രസാദിക്കണമേ.

Verse 19

एकोऽपराधः क्षंतव्यो मुनिभिस्तत्त्वदर्शिभिः । क्षमां कुरु दयासिंधो युष्मच्छिष्येऽत्र दुर्दमे

തത്ത്വദർശികളായ മുനിമാർ ഒരു അപരാധമെങ്കിലും ക്ഷമിക്കണം. ഹേ ദയാസിന്ധോ, ഇവിടെ നിങ്ങളുടെ ശിഷ്യൻ ദുര്ദമനെ ക്ഷമിക്കണമേ.

Verse 20

न मे स्याद्वचनं मिथ्या कदाचिदपि सुभ्रुवः । उपायं वः प्रवक्ष्यामि शृणुध्वं श्रद्धया सह

ഹേ സുഭ്രൂകളേ, എന്റെ വാക്ക് ഒരിക്കലും മിഥ്യയാകുകയില്ല. എങ്കിലും ഞാൻ നിങ്ങള്ക്കൊരു ഉപായം പറയും; ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുവിൻ.

Verse 21

षोडशाब्दावधिः शापो भर्तुर्वो भविता ध्रुवम् । षोडशाब्दावधौ चैष दुर्दमो राक्षसाकृतिः

പതിനാറു വർഷം വരെ നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവിന്മേൽ ഈ ശാപം നിശ്ചയമായി നിലനിൽക്കും. ആ പതിനാറു വർഷക്കാലം ഈ ദുര്ദമൻ രാക്ഷസരൂപം ധരിക്കും.

Verse 22

यदृच्छयाचक्र तीर्थं गमिष्यति सुरांगनाः । आस्ते तत्र महायोगी गालवो विष्णुतत्परः

ഹേ സുരാംഗനമാരേ, യാദൃച്ഛികമായി അവൻ ചക്രതീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകും. അവിടെ വിഷ്ണുപരായണനായ മഹായോഗി ഗാലവമുനി വസിക്കുന്നു.

Verse 23

भक्ष्यार्थं तं मुनिं सोऽयं राक्षसोभिगमिष्यति । ततो गालवरक्षार्थं प्रेरितं चक्रमुत्तमम्

ആ മുനിയെ ഭക്ഷിക്കാനായി ഈ രാക്ഷസൻ അവന്റെ അടുക്കൽ വരും. അപ്പോൾ ഗാലവന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി ഉത്തമചക്രം പ്രേരിതമായി പ്രവർത്തിക്കും.

Verse 24

विष्णुनास्य शिरो रामा हरिष्यति न संशयः । ततः स्वरूपमासाद्य शापान्मुक्तः सुदुर्दमः

ഹേ രാമമാരേ, വിഷ്ണു ഇതിന്റെ ശിരസ് നിശ്ചയമായി ഛേദിക്കും; സംശയമില്ല. പിന്നെ സുദുര്ദമൻ സ്വരൂപം പ്രാപിച്ച് ശാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും.

Verse 25

पतिर्वस्त्रिदिवं भूयो गंतास्त्यत्र न संशयः । ततस्त्रिदिवमासाद्य दुर्द्दमोऽयं पतिर्हि वः

നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവ് വീണ്ടും ത്രിദിവത്തിലേക്ക് (സ്വർഗത്തിലേക്ക്) പോകും—ഇതിൽ സംശയമില്ല. സ്വർഗം പ്രാപിച്ച ശേഷം ഈ ദുര്ദമൻ തന്നേ മുൻപുപോലെ നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവായിരിക്കും.

Verse 26

रमयिष्यति सुन्दर्यो युष्मान्सुन्दरवेषभृत् । श्रीसूत उवाच । इत्युक्त्वा तु वसिष्ठस्ता दुर्दमस्य वरांगनाः

“സുന്ദരവേഷം ധരിച്ച അവൻ, ഹേ സുന്ദരിമാരേ, നിങ്ങളെ ആനന്ദിപ്പിക്കും.” ശ്രീസൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് വസിഷ്ഠൻ ദുര്ദമന്റെ ശ്രേഷ്ഠസ്ത്രീകളോട് സംസാരിച്ചു।

Verse 27

स्वाश्रमं प्रययौ तूर्णं हालास्येश्वरभक्तिमान् । अथ रामास्तमालिंग्य दुर्द्दमं पतिमातुराः

ഹാലാസ്യേശ്വരഭക്തനായ അദ്ദേഹം വേഗത്തിൽ സ്വന്തം ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി. തുടർന്ന് വ്യാകുലമായ രാമാസ്ത്രീകൾ ദുഃഖത്തോടെ ഭർത്താവ് ദുര്ദമനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു।

Verse 28

रुरुदुः शोकसंविग्ना दुःखसागरमध्यगाः प्र । पश्यंतीषु तास्वेव दुर्दमो राक्षसोऽभवत्

അവർ ശോകത്തിൽ വിറച്ച് കരഞ്ഞു, ദുഃഖസാഗരത്തിന്റെ നടുവിൽ മുങ്ങിയവരെപ്പോലെ. അവർ നോക്കിനിൽക്കേ ദുര്ദമൻ രാക്ഷസനായി മാറി।

Verse 29

महादंष्ट्रो महाकायो रक्तश्मश्रुशिरोरुहः । तं दृष्ट्वा भयसंविग्ना जग्मू रामास्त्रिविष्टपम्

അവൻ മഹാദംഷ്ട്രനും മഹാകായനും ആയി, ചുവന്ന താടിയും മുടിയും ധരിച്ചവനായി. അവനെ കണ്ടു ഭയവിഹ്വലമായ രാമാസ്ത്രീകൾ ത്രിവിഷ്ടപം (സ്വർഗം) പ്രാപിച്ചു।

Verse 30

ततो राक्षसवेषोऽयं दुर्दमो भैरवाकृतिः । भक्षयन्प्राणिनः सर्वान्देशाद्देशं वनाद्वनम्

അതിനുശേഷം ദുര്ദമൻ രാക്ഷസവേഷം ധരിച്ചു, ഭൈരവസദൃശമായ ഭയങ്കരാകൃതിയോടെ നിന്നു. അവൻ സർവ്വജീവികളെയും ഭക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ദേശം ദേശമായി, വനത്തിൽ വനമായി സഞ്ചരിച്ചു।

Verse 31

भ्रमन्न निलवेगोऽसौ धर्मतीर्थं ततो ययौ । एवं षोडशवर्षाणि भ्रमतोऽस्य ययुस्तदा

അശാന്തമായി അലഞ്ഞുനടന്ന നീലവേഗൻ അവിടെ നിന്ന് ധർമതീർത്ഥത്തിലേക്കു പോയി. ഇങ്ങനെ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കെ അവന് പതിനാറു വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞുപോയി.

Verse 32

ततस्तु षोडशाब्दांते राक्षसोयं मुनीश्वराः । भक्षितुं गालवमुनिं धर्मतीर्थनिवासिनम्

പിന്നീട് പതിനാറു വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം, ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഈ രാക്ഷസൻ ധർമതീർത്ഥത്തിൽ വസിച്ചിരുന്ന ഗാലവ മുനിയെ ഭക്ഷിക്കുവാൻ പുറപ്പെട്ടു.

Verse 33

उपाद्रवद्वायुवेगः सचास्तौषीज्जनार्दनम् । गालवेन स्तुतो विष्णुस्तदा चक्रमचोदयत्

വായുവേഗൻ ആക്രമിക്കാനായി പാഞ്ഞുവന്ന് ജനാർദനനെ സ്തുതിച്ചു. അപ്പോൾ ഗാലവൻ സ്തുതിച്ച വിഷ്ണു തന്റെ ചക്രം പ്രയോഗിച്ചു.

Verse 34

रक्षितुं गाल वमुनिं राक्षसेन प्रपीडितम् । अथागत्य हरेश्चक्रं राक्षसस्य शिरोऽहरत्

രാക്ഷസൻ പീഡിപ്പിച്ച ഗാലവ മുനിയെ രക്ഷിക്കുവാൻ ഹരിയുടെ ചക്രം അവിടെ എത്തി രാക്ഷസന്റെ ശിരസ് ഛേദിച്ചു.

Verse 35

ततोऽयं राक्षसं देहं त्यक्त्वा दिव्यकलेवरः । विमानवरमारुह्य दुर्दमः पुष्पवर्षितः

അപ്പോൾ അവൻ ആ രാക്ഷസദേഹം ഉപേക്ഷിച്ച് ദിവ്യകായം ധരിച്ചു. ദുര്ദമൻ ശ്രേഷ്ഠ വിമാനം കയറി, പുഷ്പവൃഷ്ടിയാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ടു.

Verse 36

प्रांजलिः प्रणतो भूत्वा ववन्दे तं सुदर्शनम् । तुष्टाव श्रुतिरम्याभिर्वाग्भिरग्र्याभिरादरात्

കൈകൂപ്പി നമസ്കരിച്ചു നമ്രനായി അവൻ ആ സുദർശനനെ വന്ദിച്ചു. പിന്നെ ആദരത്തോടെ ശ്രവണസുഖകരമായ ഉത്തമ വചനങ്ങളാൽ സ്തുതിച്ചു.

Verse 37

दुर्दम उवाच । सुदर्शन नमस्तेऽस्तु विष्णुहस्तैकभूषण । नमस्तेऽसुरसंहर्त्रे सहस्रादित्यतेजसे

ദുര്ദമൻ പറഞ്ഞു— ഹേ സുദർശനേ, നമസ്കാരം; നീ വിഷ്ണുവിന്റെ കൈയിലെ ഏകഭൂഷണം. ഹേ അസുരസംഹാരകാ, സഹസ്രസൂര്യസമ തേജസ്സുള്ളവനേ, നമസ്കാരം.

Verse 38

कृपालेशेन भवतस्त्यक्त्वाहं राक्षसीं तनुम् । स्वरूपमभजं विष्णोश्चक्रायुध नमोऽस्तु ते

നിന്റെ കരുണയുടെ ചെറിയ അംശം കൊണ്ടുതന്നെ ഞാൻ രാക്ഷസദേഹം ഉപേക്ഷിച്ച് എന്റെ സ്വരൂപം പ്രാപിച്ചു. ഹേ വിഷ്ണുവിന്റെ ചക്രായുധമേ, നമസ്കാരം.

Verse 39

अनुजानीहि मां गन्तुं त्रिदिवं विष्णुवल्लभ । भार्या मे परिशोचंति विरहातुरचेतसः

ഹേ വിഷ്ണുവല്ലഭാ, എനിക്ക് ത്രിദിവത്തിലേക്ക് പോകാൻ അനുവാദം തരണമേ. വിരഹവ്യഥയിൽ ആകുലമായ മനസ്സോടെ എന്റെ ഭാര്യമാർ എനിക്കായി വിലപിക്കുന്നു.

Verse 40

त्वन्मनस्को भविष्यामि यावज्जीवं यथाह्यहम् । तथा कृपां कुरुष्व त्वं मयि चक्र नमोऽस्तु ते

ഞാൻ ജീവിക്കുന്നതുവരെ എന്റെ മനസ്സ് നിനക്കിലേകമാകും. അതിനാൽ ഹേ ചക്രദേവാ, എനിക്കു കരുണ കാണിക്കണമേ—നമസ്കാരം.

Verse 41

एवं स्तुतं विष्णुचक्रं दुर्दमेन सभक्तिकम् । अनुजग्राह सहसा तथास्त्विति मुनीश्वराः

ഇങ്ങനെ ഭക്തിയോടെ ദുര്ദമൻ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ വിഷ്ണുചക്രം ഉടൻ അനുഗ്രഹിച്ചു—“തഥാസ്തു” എന്നു അരുളി, ഹേ മുനീശ്വരന്മാരേ।

Verse 42

चक्रायुधाभ्यनुज्ञातो दुर्दमो गालवं मुनिम् । प्रणम्य तेनानुज्ञातो गन्धर्वस्त्रिदिवं ययौ

ചക്രായുധന്റെ അനുമതി ലഭിച്ച ദുര്ദമൻ ഗാലവ മുനിയെ പ്രണാമം ചെയ്തു; അദ്ദേഹത്തിന്റെയും അനുമതി നേടി ആ ഗന്ധർവൻ ത്രിദിവം (സ്വർഗം) പ്രാപിച്ചു।

Verse 43

दुर्दमे तु गते स्वर्गं गालवो मुनिपुंगवः । स चक्रं प्रार्थयामास विष्ण्वायुधमनुत्तमम्

ദുര്ദമൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയ ശേഷം മുനിപുങ്ഗവനായ ഗാലവൻ വിഷ്ണുവിന്റെ അനുത്തമ ആയുധമായ ദിവ്യചക്രത്തോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു।

Verse 44

चक्रायुध नमामि त्वां महासुरविमर्द्दन । देवीपट्टण पर्यंते धर्मतीर्थे ह्यनुत्तमे

ഹേ ചക്രായുധാ, നിനക്കു നമസ്കാരം—ഹേ മഹാസുരവിമർദ്ദന. ദേവീപട്ടണത്തിന്റെ അതിരുവരെയായി ഈ അനുത്തമ ധർമ്മതീർത്ഥത്തിൽ നീ വസിക്കണമേ।

Verse 45

सन्निधानं कुरुष्व त्वं सर्वपापविनाशनम् । त्वत्सन्निधानात्सर्वेषां स्नातानां पापिनामिह

നീ ഇവിടെ നിന്റെ സന്നിധാനം സ്ഥാപിക്കണമേ—അത് സർവ്വപാപവിനാശകം. നിന്റെ സന്നിധാനത്താൽ ഇവിടെ സ്നാനം ചെയ്യുന്ന പാപികളുടേയും പാപം ക്ഷയിക്കുന്നു।

Verse 46

पापनाशं कुरुष्व त्वं मोक्षं च कुरु शाश्वतम् । चक्रतीर्थमिति ख्यातिं लोकस्य परिकल्पय

നീ പാപനാശം വരുത്തുകയും ശാശ്വത മോക്ഷവും പ്രസാദിക്കയും ചെയ്യുക. ഈ സ്ഥലത്തിന് ജനങ്ങളിൽ ‘ചക്രതീർത്ഥം’ എന്ന ഖ്യാതി നൽകുക.

Verse 47

त्वत्सन्निधानादत्रत्यमुनीनां भयनाशनम् । इतः परं भवत्वार्य चक्रायुध नमोऽस्तु ते

നിന്റെ സന്നിധാനത്താൽ ഇവിടെ വസിക്കുന്ന മുനിമാരുടെ ഭയം നശിക്കട്ടെ. ഇനി മുതൽ അങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ, ഹേ ആര്യ ചക്രായുധാ—നിനക്കു നമസ്കാരം.

Verse 48

भूतप्रेतपिशाचेभ्यो भयं मा भवतु प्रभो । इति संप्रार्थितं चक्रं गालवेन मुनीश्वराः

പ്രഭോ, ഭൂത-പ്രേത-പിശാചുകളിൽ നിന്ന് ഭയം ഉണ്ടാകരുതേ—എന്ന് ഗാലവ മുനി ചക്രത്തോട് ആത്മാർത്ഥമായി പ്രാർത്ഥിച്ചു, ഹേ മുനീശ്വരാ.

Verse 49

तथैवा स्त्विति सम्भाष्य तस्मिंस्तीर्थे तिरोहितम् । श्रीसूत उवाच । एवं वः कथितो विप्रा राक्षसस्स भवो मया

‘തഥാസ്തു’ എന്ന് പറഞ്ഞ് അത് ആ തീർത്ഥത്തിൽ തന്നേ അപ്രത്യക്ഷമായി. ശ്രീസൂതൻ പറഞ്ഞു—ഹേ വിപ്രന്മാരേ, ഇങ്ങനെ ആ രാക്ഷസന്റെ ഉത്ഭവം ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞു.

Verse 50

माहात्म्यं चक्र तीर्थस्य कथितं च मलापहम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते मानवो भुवि

മലാപഹമായ ചക്രതീർത്ഥത്തിന്റെ മഹാത്മ്യം വിവരിക്കപ്പെട്ടു. അത് ശ്രവിച്ചാൽ ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യൻ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു മോചിതനാകും.

Verse 51

ऋषय ऊचुः । व्यासशिष्य महाप्राज्ञ सूत पौराणिकोत्तम । आरभ्य दर्भशयनमादेवीपत्तनावधि

ഋഷികൾ പറഞ്ഞു—ഹേ വ്യാസശിഷ്യ മഹാപ്രാജ്ഞ സൂതാ, പൗരാണികവക്താക്കളിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ! ദർഭശയനത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് ദേവീപത്തനം വരെ ഉള്ള പവിത്രവൃത്താന്തം ഞങ്ങൾക്ക് പറയുക।

Verse 52

बहुव्यायामसंयुक्तं चक्रतीर्थमनुत्तमम् । ययौ विच्छिन्नतां मध्ये कथं कथय सांप्रतम्

മഹാ പരിശ്രമസംബന്ധമായ ആ അനുത്തമ ചക്രതീർത്ഥം നടുവിൽ എങ്ങനെ വിച്ഛിന്നമായി? അത് ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് പറയുക।

Verse 53

एनं मनसि तिष्ठन्तं संशयं छेत्तुमर्हसि । श्रीसूत उवाच । पुरा हि पर्वताः सर्वे जातपक्षा मनोजवाः

ഈ സംശയം ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; അത് നീക്കേണ്ടത് നിങ്ങളാണ്. ശ്രീസൂതൻ പറഞ്ഞു—പുരാതനകാലത്ത് സത്യമായും എല്ലാ പർവ്വതങ്ങൾക്കും ചിറകുകൾ വളർന്നു, അവ മനോവേഗത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചു।

Verse 54

पर्यंतपर्वतै सार्द्धं चेरुराकाशमार्गगाः । नगरेषु च राष्ट्रेषु ग्रामेषु च वनेषु च

അതിര്‍പർവ്വതനിരകളോടുകൂടി അവർ ആകാശമാർഗങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചു—നഗരങ്ങളിലൂടെയും രാജ്യങ്ങളിലൂടെയും ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെയും വനങ്ങളിലൂടെയും।

Verse 55

आप्लुत्याप्लुत्य तिष्ठंति पर्वताः सर्वतो भुवि । आक्रम्याक्रम्य तिष्ठंति यत्रयत्र महीधराः

വീണ്ടും വീണ്ടും ചാടിക്കൊണ്ട് പർവ്വതങ്ങൾ ഭൂമിയിലുടനീളം നിലകൊണ്ടു; വീണ്ടും വീണ്ടും അമർത്തി നിൽക്കവെ, ആ മഹീധരങ്ങൾ എവിടെയെവിടെയോ ഇച്ഛിച്ചിടത്ത് അവിടെ തന്നെ തങ്ങി।

Verse 56

तत्रतत्र नरा गावस्तथान्ये प्राणिसंचयाः । मरणं सहसा प्रापुः पीड्यमाना महीधरैः

അവിടവിടെ മനുഷ്യരും പശുക്കളും മറ്റു ജീവിസമൂഹങ്ങളും പർവ്വതങ്ങളാൽ ഞെരുക്കപ്പെട്ടു പീഡിതരായി പെട്ടെന്നു മരണത്തെ പ്രാപിച്ചു।

Verse 57

ब्राह्मणादिषु वर्णेषु नष्टेषु समनन्तरम् । यज्ञाद्यभावात्सहसा देवता व्यसनं ययुः

ബ്രാഹ്മണാദി വർണങ്ങൾ നശിച്ച ഉടനെ, യജ്ഞാദി കർമ്മങ്ങൾ നിലച്ചതിനാൽ ദേവതകൾ പെട്ടെന്നു ദുരിതത്തിലായി।

Verse 58

तत इन्द्रो महाक्रुद्धो वज्रमादाय वेगवान् । चिच्छेद सहसा पक्षान्पर्वतानां तरस्विनाम्

അപ്പോൾ മഹാക്രുദ്ധനായ ഇന്ദ്രൻ വേഗത്തോടെ വജ്രം എടുത്ത് ശക്തിമാനായ പർവ്വതങ്ങളുടെ ചിറകുകൾ പെട്ടെന്നു വെട്ടിമാറ്റി।

Verse 59

छिद्यमानच्छदाः सर्वे वासवेन महीधराः । अनन्यशरणा भूत्वा समुद्रं प्राविशन्भयात्

വാസവൻ ചിറകുകൾ വെട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, എല്ലാ പർവ്വതങ്ങളും മറ്റൊരു ശരണം ഇല്ലാതെ ഭയത്തോടെ സമുദ്രത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു।

Verse 60

अचलेषु च सर्वेषु पतत्सु लवणार्णवे । निपेतुरर्णवभ्रांत्या चक्रतीर्थेपि केचन

എല്ലാ പർവ്വതങ്ങളും ലവണാർണവത്തിൽ വീഴുമ്പോൾ, ചിലർ സമുദ്രമെന്നു ഭ്രമിച്ച് ചക്രതീർത്ഥത്തിലേക്കും വീണുപോയി।

Verse 61

पतितैः पर्वतैस्तैस्तु मध्यतः पूरितोदरम् । चक्रतीर्थं महापुण्यं मध्ये विच्छेदमाययौ

വീണുപോയ ആ പർവതങ്ങളാൽ മദ്ധ്യത്തിലെ കുഴി നിറഞ്ഞു. അതിനാൽ മഹാപുണ്യമയമായ ചക്രതീർത്ഥത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ ഒരു വിച്ഛേദം (പിളർപ്പ്) ഉണ്ടായി.

Verse 62

यदृच्छया महाशैलाः पार्श्वयोस्तत्र नापतन् । अतो वै दर्भशयने तथा देवीपुरेऽपि च

ഭാഗ്യവശാൽ അവിടെ ഇരുവശങ്ങളിലും മഹാശിലകൾ വീണില്ല. അതിനാൽ ദർഭശയനത്തിലും, അതുപോലെ ദേവീപുരത്തിലും, ഈ കാര്യം സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു/സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 63

विच्छिन्नमध्यं तद्द्वेधा विभक्तमिव दृश्यते । मध्यतः पतितैः शैलैश्चक्रतीर्थं स्थलीकृतम्

മദ്ധ്യഭാഗം വിച്ഛിന്നമായതിനാൽ അത് രണ്ടായി വിഭജിച്ചതുപോലെ ദൃശ്യമാകുന്നു. മദ്ധ്യത്തിൽ വീണ ശിലകളാൽ ചക്രതീർത്ഥം നിലമായി (സ്ഥലീകരിതമായി) മാറി.

Verse 64

श्रीसूत उवाच । युष्माकमेवं कथितं मुनीन्द्रा यन्मध्यतस्तीर्थमिदं स्थली कृतम् । यथा महीध्राः सहसा बिडौजसा विच्छिन्नपक्षा इह पेतुरुन्नताः

ശ്രീസൂതൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മുനീന്ദ്രന്മാരേ! നിങ്ങൾ വിവരിച്ചതുപോലെ ഈ തീർത്ഥത്തിന്റെ മദ്ധ്യഭാഗം നിലയായി മാറി; മഹാബലവാൻ (ഇന്ദ്രൻ) ചിറകുകൾ മുറിച്ച ഉയർന്ന പർവതങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് ഇവിടെ വീണതുപോലെ.