Adhyaya 89

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पूतिकेश्वरमुत्तमम् । नर्मदादक्षिणे कूले सर्वपापक्षयंकरम्

ശ്രീ മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജേന്ദ്ര! തുടർന്ന് നർമദയുടെ തെക്കൻ തീരത്തിലുള്ള സർവ്വപാപക്ഷയകരമായ ഉത്തമ പൂതികേശ്വരത്തിലേക്ക് പോകേണ്ടതാണ്.

Verse 2

स्थापितं जाम्बुवन्तेन लोकानां तु हितार्थिना । राजा प्रसेनजिन्नाम तस्यां वक्षस्थलान्मणौ

ലോകഹിതം ആഗ്രഹിച്ച ജാംബവാൻ ഇതു സ്ഥാപിച്ചു. അവിടെ പ്രസേനജിത് എന്നൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു; അവന്റെ വക്ഷസ്ഥലത്തിൽ ഒരു മണിയുണ്ടായിരുന്നു.

Verse 3

समुत्क्षिप्ते तु तेनैव सपूतिरभवद्व्रणः । तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा निर्व्रणः समजायत

അവൻ തന്നെ അത് ബലമായി എടുത്തപ്പോൾ പുഴുവോടുകൂടിയ വ്രണം ഉണ്ടായി. എന്നാൽ അതേ തീർത്ഥത്തിൽ തപസ്സു ചെയ്ത് അവൻ വ്രണരഹിതനായി.

Verse 4

तेन तत्स्थापितं लिङ्गं पूतिकेश्वरमुत्तमम् । यस्तत्र मनुजो भक्त्या स्नायाद्भरतसत्तम

അങ്ങനെ അവൻ അവിടെ ഉത്തമമായ ‘പൂതികേശ്വര’ ലിംഗം സ്ഥാപിച്ചു. ഹേ ഭാരതശ്രേഷ്ഠ! ആരെങ്കിലും അവിടെ ഭക്തിയോടെ സ്നാനം ചെയ്‌താൽ—

Verse 5

सर्वान्कामानवाप्नोति सम्पूज्य परमेश्वरम् । कृष्णाष्टम्यां चतुर्दश्यां सर्वकालं नराधिप । येऽर्चयन्ति सदा देवं ते न यान्ति यमालयम्

പരമേശ്വരനെ വിധിപൂർവ്വം സമ്പൂജിച്ചാൽ മനുഷ്യൻ എല്ലാ അഭിലാഷങ്ങളും പ്രാപിക്കുന്നു. ഹേ നരാധിപാ! കൃഷ്ണാഷ്ടമി ആയാലും ചതുര്ദശി ആയാലും, അല്ലെങ്കിൽ ഏതു കാലത്തും—എപ്പോഴും ദേവനെ അർച്ചിക്കുന്നവർ യമാലയത്തിലേക്കു പോകുകയില്ല.

Verse 89

। अध्याय

ഇങ്ങനെ അധ്യായം സമാപ്തമായി.