Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 25
ततस्तदा देवपुरोगमो हरो गतो हि वै पुण्यमुनीश्वरैः सह । आगत्य तीर्थं च वरं ददौ तदा निजां कलां तत्र विमुच्य तीर्थे
tatastadā devapurogamo haro gato hi vai puṇyamunīśvaraiḥ saha | āgatya tīrthaṃ ca varaṃ dadau tadā nijāṃ kalāṃ tatra vimucya tīrthe
അപ്പോൾ ദേവഗണങ്ങളുടെ അഗ്രഗാമിയായ ഹരൻ (ശിവൻ) പുണ്യമുനീശ്വരന്മാരോടുകൂടെ അവിടെ എത്തി. എത്തി വരം നൽകി, ആ സ്ഥലത്തെ പരമ തീർത്ഥമായി പ്രതിഷ്ഠിച്ചു; തന്റെ ദിവ്യകലയുടെ ഒരു അംശം ആ തീർത്ഥത്തിൽ നിക്ഷേപിച്ചു।
Narrator (Purāṇic voice)
Tirtha: Kalākumbha/Kumbheśvara-tīrtha (consecrated ford)
Type: ghat
Scene: Śiva (Hara) arrives in procession—devas in front, great sages around—reaching the river-ford; he grants a boon and releases a radiant portion of his power into the tīrtha, causing the place to glow with sacred brilliance.
FAQs
A tīrtha’s greatness is not symbolic alone—Purāṇic theology treats it as empowered by divine presence and grace (an infused kalā).
The Revā-associated tīrtha of this chapter’s narrative (Kapitīrtha/Hanūmanteśvara context), elevated by Śiva’s boon and potency.
No direct ritual command; it describes divine consecration as the source of the tīrtha’s efficacy.