Adhyaya 77

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । भीमेश्वरं ततो गच्छेत्सर्वपापक्षयंकरम् । सेवितं ऋषिसङ्घैश्च भीमव्रतधरैः शुभैः

ശ്രീ മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—അതിനുശേഷം സർവ്വപാപക്ഷയകരമായ ഭീമേശ്വര തീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകണം. അവിടെ ഋഷിസംഘങ്ങളും ശുഭമായ ഭീമവ്രതധാരികളും സേവിച്ച് ആരാധിക്കുന്നു।

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा सोपवासो जितेन्द्रियः । जपेदेकाक्षरं मन्त्रमूर्ध्वबाहुर्दिवाकरे

ആ തീർത്ഥത്തിൽ ആരെങ്കിലും സ്നാനം ചെയ്ത് ഉപവാസത്തോടെ, ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹത്തോടെ, സൂര്യനെ അഭിമുഖീകരിച്ച് ഊർദ്ധ്വബാഹുവായി നിന്നു ഏകാക്ഷര മന്ത്രം ജപിച്ചാൽ—

Verse 3

तस्य जन्मार्जितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति । सप्तजन्मार्जितं पापं गायत्र्या नश्यते ध्रुवम्

അവന്റെ ഈ ജന്മത്തിൽ സമ്പാദിച്ച പാപം അതേ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ നശിക്കുന്നു. ഗായത്രീജപം കൊണ്ടു ഏഴ് ജന്മങ്ങളിലെ പാപസഞ്ചയവും നിശ്ചയമായി നശിക്കുന്നു.

Verse 4

दशभिर्जन्मभिर्जातं शतेन तु पुरा कृतम् । सहस्रेण त्रिजन्मोत्थं गायत्री हन्ति किल्बिषम्

ഗായത്രി പാപത്തെ സംഹരിക്കുന്നു—പത്ത് ജന്മങ്ങളിൽ നിന്നുയർന്നതും, നൂറ് ജന്മങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ചെയ്തതും, ആയിരം സഞ്ചയങ്ങളിലുണ്ടായാലും മൂന്ന് ജന്മജന്യമായ പാപവും.

Verse 5

वैदिकं लौकिकं वापि जाप्यं जप्तं नरेश्वर । तत्क्षणाद्दहते सर्वं तृणं तु ज्वलनो यथा

ഹേ നരാധിപാ! ജപം വൈദികമാകട്ടെ ലൗകികമാകട്ടെ—ജപിച്ച മാത്രത്തിൽ തന്നെ അത് ആ ക്ഷണത്തിൽ എല്ലാം ദഹിപ്പിക്കുന്നു; അഗ്നി ഉണങ്ങിയ പുല്ലിനെ ദഹിപ്പുന്നതുപോലെ.

Verse 6

न देवबलमाश्रित्य कदाचित्पापमाचरेत् । अज्ञानान्नश्यते क्षिप्रं नोत्तरं तु कदाचन

ദേവബലത്തെ ആശ്രയിച്ച് ഒരിക്കലും പാപം ചെയ്യരുത്. അജ്ഞാനത്തിൽ ചെയ്തതു വേഗം നശിക്കാം; എന്നാൽ അതിന് ശേഷം യാതൊരു ന്യായീകരണവും ഇല്ല.

Verse 7

तत्र तीर्थे तु यो दानं शक्तिमाश्रित्य चाचरेत् । तदक्षय्यफलं सर्वं जायते पाण्डुनन्दन

ആ തീർത്ഥത്തിൽ ആരെങ്കിലും തന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് ദാനം ചെയ്താൽ, അതിന്റെ മുഴുവൻ ഫലവും അക്ഷയമാകുന്നു, ഹേ പാണ്ഡുനന്ദനാ.

Verse 77

। अध्याय

॥ അധ്യായം ॥