Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 7
श्रीमार्कण्डेय उवाच । यथायथा त्वं नृप भाषसे च तथातथा मे सुखमेति भारती । शैथिल्यता वा जरयान्वितस्य त्वत्सौहृदं नश्यति नैव तात । शृणुष्व तस्मात्सह बान्धवैश्च कथामिमां पापहरां प्रशस्ताम्
śrīmārkaṇḍeya uvāca | yathāyathā tvaṃ nṛpa bhāṣase ca tathātathā me sukhameti bhāratī | śaithilyatā vā jarayānvitasya tvatsauhṛdaṃ naśyati naiva tāta | śṛṇuṣva tasmātsaha bāndhavaiśca kathāmimāṃ pāpaharāṃ praśastām
ശ്രീ മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജാവേ, നീ എത്ര എത്ര സംസാരിക്കുന്തോറും എന്റെ വാണി അത്രത്തോളം ആനന്ദം പ്രാപിക്കുന്നു। ജരയാൽ ശൈഥില്യം വന്നാലും, താത, നിന്റെ സൗഹൃദം നശിക്കുന്നില്ല। അതിനാൽ ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം ഈ പ്രശസ്ത പാപഹര കഥ ശ്രവിക്കൂ।
Mārkaṇḍeya
Tirtha: Revā-kathā context (not a single named tīrtha in this verse)
Type: kshetra
Listener: the king addressed as ‘nṛpa’, ‘tāta’, ‘Bhārata’ (contextual)
Scene: Mārkaṇḍeya, aged yet radiant, speaks affectionately to the king; behind them, kinsmen sit in a semicircle, attentive. The sage’s words are depicted as a cleansing stream of light labeled ‘pāpa-harā’.
FAQs
Reverent listening to a praiseworthy Purāṇic narrative is presented as a means of purification (pāpa-haraṇa) and a support for dharma.
This verse functions as a preface; the broader context is the Revā-khaṇḍa, which venerates the sacred geography connected with the river Revā (Narmadā).
No specific rite is prescribed here; the instruction is śravaṇa—listening attentively (ideally with one’s family) to a pāpaharā kathā.