प्राजापत्यं तु पाठाद्यं शिवपुष्पं तु वासना । अहिंसा प्रथमं पुष्पं पुष्पमिन्द्रियनिग्रहः
prājāpatyaṃ tu pāṭhādyaṃ śivapuṣpaṃ tu vāsanā | ahiṃsā prathamaṃ puṣpaṃ puṣpamindriyanigrahaḥ
പ്രാജാപത്യ അർപ്പണം പാഠം മുതലായവ; ‘ശിവപുഷ്പം’ വാസന (ശുദ്ധ സുഗന്ധസ്വഭാവം) ആകുന്നു. അഹിംസ ആദ്യ പുഷ്പം; ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹവും പുഷ്പം തന്നേ.
Unspecified (Revākhaṇḍa narrative voice; teaching to a ruler is suggested by later address 'narādhipa')
Tirtha: Revā tīrtha (contextual)
Type: tirtha
Scene: A pilgrim before a Śiva-liṅga offers no physical flower but folds hands in vow; a scroll/manuscript indicates pāṭha; a gentle aura or wafting perfume symbolizes ‘Śiva-flower’ as vāsanā; animals nearby unharmed, reinforcing ahiṃsā.
The highest worship includes inner offerings—ethical virtues like ahiṃsā and indriya-nigraha—valued as ‘flowers’ for Śiva.
The teaching belongs to the Revā Khaṇḍa setting, associating Narmadā-region Śaiva practice with inner purity.
Alongside external rites (recitation), one should offer inner ‘flowers’: non-violence and restraint of the senses.