Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 55
इति निगदितमेतन्नर्मदायाश्चरित्रं पवनगदितमग्र्यं शर्ववक्त्रादवाप्य । त्रिभुवनजनवन्द्यं त्वेतदादौ मुनीनां कुलपतिपुरतस्तत्सूतमुख्येन साधु
iti nigaditametannarmadāyāścaritraṃ pavanagaditamagryaṃ śarvavaktrādavāpya | tribhuvanajanavandyaṃ tvetadādau munīnāṃ kulapatipuratastatsūtamukhyena sādhu
ഇങ്ങനെ നർമദാദേവിയുടെ ഈ പാവനവും ശ്രേഷ്ഠവുമായ ചരിതം പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടു—ആദ്യം പവനൻ പറഞ്ഞതും, ശർവൻ (ശിവൻ)യുടെ മുഖത്തിൽ നിന്നു ലഭിച്ചതുമാകുന്നു. ത്രിഭുവനജനങ്ങൾ വന്ദിക്കുന്ന ഈ കഥ ആദിയിൽ മുനികളുടെ കുലപതിയുടെ സന്നിധിയിൽ ആ ശ്രേഷ്ഠ സൂതൻ യഥാവിധി പ്രസ്താവിച്ചു।
Sūta (explicit: sūta-mukhya; closing colophon of the narration)
Tirtha: Revā/Narmadā
Type: kshetra
Listener: Ṛṣis led by their kulapati
Scene: A concluding scene: a Sūta recites the Narmadā-caritra before an assembly of sages led by their kulapati; above/behind, Śiva as the ultimate source and Pavana as the first speaker are suggested as a lineage of transmission; the river Narmadā is personified, revered by beings of the three worlds.
FAQs
The sanctity of a tīrtha-narrative is reinforced through its divine lineage of transmission, establishing it as worthy of faith, hearing, and preservation.
The Narmadā (Revā) river and her sacred narrative tradition.
No direct ritual is prescribed; the verse functions as an authoritative conclusion and validation of the Māhātmya narration.