Adhyaya 226

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे पुण्यं तीर्थं तद्विमलेश्वरम् । यत्र स्नानेन दानेन जपहोमार्चनादिभिः

മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—അതിനുശേഷം ഒരു ക്രോശ ദൂരത്ത് ‘വിമലേശ്വരം’ എന്ന പുണ്യതീർത്ഥമുണ്ട്; അവിടെ സ്നാനം, ദാനം, കൂടാതെ ജപം, ഹോമം, അർച്ചന മുതലായവയാൽ

Verse 2

विमलेश्वरमाराध्य यो यदिच्छेत्स तल्लभेत् । स्वर्गलाभादिकं वापि पार्थिवं वा यथेप्सितम्

വിമലേശ്വരനെ ആരാധിക്കുന്നവൻ എന്ത് ആഗ്രഹിച്ചാലും അതു ലഭിക്കും—സ്വർഗ്ഗലാഭം മുതലായതോ, അല്ലെങ്കിൽ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ലൗകിക ഫലമോ.

Verse 3

पुरा त्रिशिरसं हत्वा त्वष्टुः पुत्रं शतक्रतुः । यस्य तीर्थस्य माहात्म्याद्वैमल्यं परमं गतः

പണ്ടുകാലത്ത് ത്വഷ്ടാവിന്റെ പുത്രനായ ത്രിശിരസിനെ വധിച്ച ശേഷം ശതക്രതു (ഇന്ദ്രൻ) ഈ തീർത്ഥത്തിന്റെ മഹാത്മ്യത്താൽ പരമ വൈമല്യം പ്രാപിച്ചു.

Verse 4

यत्र वेदनिधिर्विप्रो महत्तप्त्वा तपः पुरा । नानाकर्ममलैः क्षीणैर्विमलोऽभवदर्कवत्

അവിടെ വേദനിധിയായ ആ ബ്രാഹ്മണൻ പൂർവ്വം മഹത്തായ തപസ്സ് അനുഷ്ഠിച്ചു. നാനാകർമ്മമലങ്ങൾ ക്ഷയിച്ചപ്പോൾ അവൻ സൂര്യനെപ്പോലെ നിർമലനും ദീപ്തനും ആയി.

Verse 5

महादेवप्रसादेन सोमवत्प्रियदर्शनः । पुरा भानुमतीं भानुः सुतां स्मरशरार्दितः

മഹാദേവന്റെ പ്രസാദത്താൽ അവൻ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ പ്രിയദർശനനായി. പൂർവ്വം കാമദേവന്റെ ശരങ്ങളാൽ പീഡിതനായ ഭാനു, ഭാനുമതി എന്ന പുത്രിയെ ആഗ്രഹിച്ചു.

Verse 6

चकमे तेन दोषेण कुष्ठरोगार्दितोऽभवत् । स चाप्यत्र तपस्तप्त्वा विमलत्वमुपागतः

അതേ ദോഷം മൂലം അവൻ കുഷ്ഠരോഗബാധിതനായി. എങ്കിലും ഇവിടെ തപസ്സ് അനുഷ്ഠിച്ച് അവൻ വീണ്ടും നിർമലത പ്രാപിച്ചു.

Verse 7

महादेवेन तुष्टेन स्वस्थानं मुदितोऽभजत् । तथैव च पुरा पार्थ विभाण्डकसुतो मुनिः

മഹാദേവൻ തൃപ്തനായപ്പോൾ അവൻ സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ സ്വസ്ഥാനത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അതുപോലെ, ഹേ പാർഥ, പുരാതനകാലത്ത് വിഭാണ്ഡകന്റെ പുത്രനായ മുനിക്കും അത്തരം പ്രസാദം ലഭിച്ചു.

Verse 8

योगिसङ्गं वने प्राप्य पुरे च नृपतेस्तथा । राजसंसर्गदोषाद्वै मालिन्यं परमात्मनः

വനത്തിൽ അവൻ യോഗികളുടെ സംഗം നേടി; നഗരത്തിൽ രാജാവിന്റെ സമ്പർക്കവും ഉണ്ടായി. എന്നാൽ രാജസമ്പർക്കദോഷം മൂലം മഹാത്മാവിനും മലിനത സംഭവിക്കുന്നു.

Verse 9

विचारयन्नभ्युपेत्य रेवासागरसङ्गमम् । शान्तया भार्यया सार्द्धं तप्त्वा द्वादशवत्सरान्

ആഴമായി ആലോചിച്ച് അദ്ദേഹം രേവാ–സമുദ്ര സംഗമത്തിലെത്തി; ഭാര്യ ശാന്തയോടൊപ്പം പന്ത്രണ്ടു വർഷം തപസ്സു ചെയ്തു.

Verse 10

कृच्छ्रचान्द्रायणैर्देवं तोषयंस्त्र्यम्बकं मुनिः । महादेवेन तुष्टेन सोऽपि वैमल्यमाप्तवान्

കൃച്ഛ്രവും ചാന്ദ്രായണവും പോലുള്ള കഠിന വ്രതങ്ങളാൽ മുനി ത്ര്യംബകനെ പ്രസാദിപ്പിച്ചു; മഹാദേവൻ തൃപ്തനായപ്പോൾ അവനും സമ്പൂർണ്ണ വൈമല്യം പ്രാപിച്ചു.

Verse 11

शर्वाण्या प्रेरितः शर्वः पुरा दारुवने नृप । मोहनान्मुनिपत्नीनां स्वं दीक्ष्य विमलं किल

ഹേ രാജാവേ, പണ്ടൊരിക്കൽ ദാരുവനത്തിൽ ശർവാണിയുടെ പ്രേരണയാൽ ശർവൻ മുനിപത്നിമാരെ മോഹിപ്പിച്ചു; പിന്നെ തന്റെ അവസ്ഥയെ ദീക്ഷയാൽ നിർമലമാക്കി എന്നു പറയുന്നു.

Verse 12

विचार्य परमस्थानं नर्मदोदधिसङ्गमम् । तत्र स्थित्वा महाराज तपस्तप्त्वा सहोमया

നർമദാ–സമുദ്ര സംഗമം പരമസ്ഥാനമെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, ഹേ മഹാരാജാവേ, അദ്ദേഹം അവിടെ താമസിച്ച് ഹോമയോടൊപ്പം തപസ്സു ചെയ്തു.

Verse 13

विमलोऽसौ यतो जातस्तेनासौ विमलेश्वरः । तेन नाम्ना स्वयं तस्थौ लोकानां हितकाम्यया

അദ്ദേഹം അവിടെ വിമലൻ (നിർമലൻ) ആയതിനാൽ ‘വിമലേശ്വരൻ’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധനായി; ലോകഹിതം ആഗ്രഹിച്ചു അതേ നാമത്തോടെ അദ്ദേഹം സ്വയം അവിടെ വസിക്കുന്നു.

Verse 14

ततस्तिलोत्तमां सृष्ट्वा ब्रह्मा लोकपितामहः । प्रजानाथोऽपि तां सृष्ट्वा दृष्ट्वाग्रे सुमनोहराम्

അതിനുശേഷം ലോകപിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ് തിലോത്തമയെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവളെ സൃഷ്ടിച്ച പ്രജാപതിയും തന്റെ മുമ്പിൽ അവളുടെ അത്യന്തം മനോഹരമായ സൗന്ദര്യം ദർശിച്ചു.

Verse 15

भावियोगबलाक्रान्तः स तस्यामभिकोऽभवत् । तेन वीक्ष्य सदोषत्वं रेवातीरद्वयं श्रितः

വരാനിരിക്കുന്ന വിധിയുടെയും ആഗ്രഹത്തിന്റെയും ബലത്തിൽ ആകുലനായ അവൻ അവളോടു ആസക്തനായി. ആ ആസക്തിയാൽ സ്വന്തം ദോഷാവസ്ഥ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ശുദ്ധിക്കായി റേവയുടെ ഇരുകരകളും ആശ്രയിച്ചു.

Verse 16

तीर्थान्यनुसरन्मौनी त्रिस्नायी संस्मरञ्छिवम् । रेवार्णवसमायोगे स्नात्वा सम्पूज्य शङ्करम् । कालेनाल्पेन राजर्षे ब्रह्माप्यमलतां गतः

ഹേ രാജർഷേ! അദ്ദേഹം മൗനം പാലിച്ച് തീർത്ഥങ്ങളെ അനുഗമിച്ചു, മൂന്നു പ്രാവശ്യം സ്നാനം ചെയ്ത് ശിവനെ സ്മരിച്ചു. റേവാ-സമുദ്ര സംഗമത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ശങ്കരനെ വിധിപൂർവ്വം പൂജിച്ചതിനാൽ, അല്പകാലത്തിനുള്ളിൽ ബ്രഹ്മാവും അമലത പ്രാപിച്ചു.

Verse 17

एवमन्येऽपि बहुशो देवर्षिनृपसत्तमाः । त्यक्त्वा दोषमलं तत्र विमला बहवोऽभवन्

ഇങ്ങനെ പലവട്ടം മറ്റു ദേവർഷികളും ശ്രേഷ്ഠ രാജാക്കളും അവിടെ ദോഷമലത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച് അനേകർ വിമലരായി.

Verse 18

तथा त्वमपि राजेन्द्र तत्र स्नात्वा शिवार्चनात् । अमलोऽपि विशेषेण वैमल्यं प्राप्स्यसे परम्

അതുപോലെ, ഹേ രാജേന്ദ്രാ! അവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത് ശിവാരാധന ചെയ്താൽ, നീ അമലനായിരുന്നാലും പ്രത്യേകമായി പരമ വൈമല്യം പ്രാപിക്കും.

Verse 19

तत्र स्नात्वा नरो नारी पूजयित्वा महेश्वरम् । पापदोषविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोके महीयते

അവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത് പുരുഷനോ സ്ത്രീയോ മഹേശ്വരനെ പൂജിച്ചാൽ പാപദോഷങ്ങളിൽ നിന്ന് വിമുക്തനായി ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 20

तत्रोपवासं यः कृत्वा पश्येत विमलेश्वरम् । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां सर्वपर्वसु पार्थिव

ഹേ രാജാവേ, അവിടെ ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ച് വിമലേശ്വരനെ ദർശിക്കുന്നവൻ—അഷ്ടമി, ചതുര്ദശി, എല്ലാ പർവ്വദിനങ്ങളിലും—മഹാപുണ്യം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 21

सप्तजन्मकृतं पापं हित्वा याति शिवालयम् । श्राद्धं कृत्वा विधानेन पित्ःणामनृणी भवेत् । ब्राह्मणान् भोजयेच्छक्त्या तेभ्यो दद्याच्च दक्षिणाम्

ഏഴ് ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പാപങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് ഒരാൾ ശിവധാമത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. വിധിപ്രകാരം ശ്രാദ്ധം ചെയ്താൽ പിതൃഋണം തീരും; കഴിവനുസരിച്ച് ബ്രാഹ്മണരെ ഭോജനിപ്പിച്ച് ദക്ഷിണ നൽകണം.

Verse 22

यद्यदिष्टतमं लोके यच्चैवात्महितं गृहे । तत्तद्गुणवते देयं तत्रैवाक्षयमिच्छता । स्वर्णधान्यानि वासांसि छत्रोपानत्कमण्डलुम्

ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രിയമായതും, വീട്ടിൽ ആത്മഹിതകരമായതുമായ വസ്തുക്കൾ അക്ഷയപുണ്യം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ അവിടെ ഗുണവാനായവന് ദാനം ചെയ്യണം. സ്വർണം, ധാന്യം, വസ്ത്രം, കുട, പാദുക, കമണ്ഡലം മുതലായവ।

Verse 23

गृहं देवस्य वै शक्त्या कृत्वा स्याद्भुवि भूपतिः । गीतनृत्यकथाभिश्च तोषयेत्परमेश्वरम्

കഴിവനുസരിച്ച് ദേവനുവേണ്ടി ഗൃഹം (ക്ഷേത്രം) പണിതാൽ മനുഷ്യൻ ഭൂമിയിൽ രാജാവുപോലെ ഉയരും; ഗാനവും നൃത്തവും പുണ്യകഥകളും കൊണ്ട് പരമേശ്വരനെ പ്രസന്നനാക്കണം.