Adhyaya 212

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अथान्यत्सम्प्रवक्ष्यामि देवस्य चरितं महत् । श्रुतमात्रेण येनाशु सर्वपापैः प्रमुच्यते

ശ്രീ മാർക്കണ്ഡേയൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഇപ്പോൾ ഞാൻ ദേവന്റെ മറ്റൊരു മഹത്തായ ചരിതം പ്രസ്താവിക്കുന്നു; അത് കേൾക്കുന്നതുമാത്രം കൊണ്ടു മനുഷ്യൻ शीഘ്രം സർവപാപങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തനാകും.

Verse 2

भिक्षुरूपं परं कृत्वा देवदेवो महेश्वरः । एकशालां गतो ग्रामं भिक्षार्थी क्षुत्पिपासितः

ദേവദേവനായ മഹേശ്വരൻ പരമ ഭിക്ഷുരൂപം ധരിച്ചു, ക്ഷുധാ-പിപാസയുടെ ഭാവം കാണിച്ച് ഭിക്ഷാർത്ഥിയായി ‘ഏകശാലാ’ എന്ന ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പോയി.

Verse 3

अक्षसूत्रोद्यतकरो भस्मगुण्ठितविग्रहः । स्फुरत्त्रिशूलो विश्वेशो जटाकुण्डलभूषितः

കയ്യിൽ ഉയർത്തിയ അക്ഷമാല, ദേഹം മുഴുവൻ ഭസ്മം പൂശിയതു; മിന്നുന്ന ത്രിശൂലധാരിയായ വിശ്വേശ്വരൻ ജടയും കുണ്ഡലങ്ങളും ധരിച്ചു ശോഭിച്ചു.

Verse 4

कृत्तिवासा महाकायो महाहिकृतभूषणः । वादयन्वै डमरुकं डिण्डिमप्रतिमं शुभम्

അവൻ കൃത്തിവാസൻ, മഹാകായൻ, മഹാസർപ്പങ്ങൾകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ആഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിതൻ. അവൻ ശുഭമായ ഡമരു മുഴക്കുന്നു; അതിന്റെ നാദം മഹാ ഡിണ്ഡിമ-നഗാരത്തിന്റെ പോലെ ഗംഭീരമായി മുഴങ്ങുന്നു.

Verse 5

कपालपाणिर्भगवान्बालकैर्बहुभिर्वृतः । क्वचिद्गायन्हसंश्चैव नृत्यन्वदन् क्वचित्क्वचित्

ഭഗവാൻ കപാലപാത്രം കൈയിൽ ധരിച്ചു, അനേകം ബാലകരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ പാടിയും ചിരിച്ചും, ചിലപ്പോൾ നൃത്തം ചെയ്തും സംസാരിച്ചും—ഇവിടെയും അവിടെയും വിഹരിച്ചു.

Verse 6

यत्र यत्र गृहे देवो लीलया डिण्डमं न्यसेत् । भाराक्रान्तं गृहं पार्थ तत्रतत्र विनश्यति

ഹേ പാർഥാ! ദേവൻ ലീലാഭാവത്തിൽ ഏത് ഏത് വീട്ടിൽ ആ ‘ഡിണ്ഡിമ’ വെച്ചുവോ, ആ വീട് അതിന്റെ ഭാരത്തിൽ അമർന്നു അവിടെയേ തന്നെ ഇടിഞ്ഞു നശിച്ചു.

Verse 7

एवं सम्प्रचरन् देवो वेष्टितो बहुभिर्जनैः । दृश्यादृश्येन रूपेण निर्जगाम बहिः प्रभुः

ഇങ്ങനെ സഞ്ചരിച്ച ദേവൻ അനേകം ജനങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും, ദൃശ്യമുമായും അദൃശ്യമുമായും ആയ രൂപത്തിൽ പ്രഭു പുറത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

Verse 8

इतश्चेतश्च धावन्तं न पश्यन्ति यदा जनाः । विस्मितास्ते स्थिताः शम्भुर्भविष्यति ततोऽस्तुवन्

അവൻ ഇങ്ങോട്ടും അങ്ങോട്ടും പാഞ്ഞപ്പോൾ ജനങ്ങൾ അവനെ കാണാനായില്ല; അവർ വിസ്മയത്തോടെ നിന്നു, പിന്നെ ‘ഇവൻ ശംഭുവാണ്’ എന്നു പറഞ്ഞു സ്തുതിച്ചു തുടങ്ങി.

Verse 9

तेषां तु स्तुवतां भक्त्या शङ्करं जगतां पतिम् । डिण्डिरूपो हि भगवांस्तदासौ प्रत्यदृश्यत

ഭക്തിയോടെ ലോകനാഥനായ ശങ്കരനെ സ്തുതിച്ചവരുടെ മുമ്പിൽ, അപ്പോൾ ഭഗവാൻ ഡിണ്ഡി (മൃദംഗം/ഡോൾ) രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

Verse 10

तदाप्रभृति देवेशो डिण्डिमेश्वर उच्यते । दर्शनात्स्पर्शनाद्राजन् सर्वपापैः प्रमुच्यते

അന്നുമുതൽ ദേവേശൻ ‘ഡിണ്ഡിമേശ്വരൻ’ എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ടു. രാജാവേ, അവന്റെ ദർശനത്താൽ—സ്പർശത്താലും—സകല പാപങ്ങളിൽ നിന്നു മോചനം ലഭിക്കുന്നു.