Adhyaya 197

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं गच्छेत्सूर्यतीर्थमनुत्तमम् । मूलस्थानमिति ख्यातं पद्मजस्थापितं शुभम्

ശ്രീ മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—അതിന്റെ പിന്നാലെ അനുത്തമമായ സൂര്യതീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകണം; ‘മൂലസ്ഥാനം’ എന്നു പ്രസിദ്ധമായ ആ ശുഭസ്ഥലം പദ്മജൻ (ബ്രഹ്മാവ്) സ്ഥാപിച്ചതാണ്।

Verse 2

मूलश्रीपतिना देवी प्रोक्ता स्थापय भास्करम् । श्रुत्वा देवोदितं देवी स्थापयामास भास्करम्

മൂലശ്രീപതി വിഷ്ണു ദേവിയോട്— “ഭാസ്കരനെ (സൂര്യനെ) സ്ഥാപിക്ക” എന്നു അരുളി. ദൈവവചനം കേട്ട് ദേവി ഭാസ്കരനെ വിധിപൂർവ്വം സ്ഥാപിച്ചു.

Verse 3

प्रोच्यते नर्मदातीरे मूलस्थानाख्यभास्करः

നർമദാതീരത്ത് ഭാസ്കരൻ ‘മൂലസ്ഥാനം’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധനായി പറയപ്പെടുന്നു.

Verse 4

तत्र तीर्थे नरो यस्तु स्नात्वा नियतमानसः । संतर्प्य पितृदेवांश्च पिण्डेन सलिलेन च

ആ തീർത്ഥത്തിൽ നിയന്ത്രിതമനസ്സോടെ സ്നാനം ചെയ്ത്, പിണ്ഡദാനവും ജലാർപ്പണവുംകൊണ്ട് പിതൃകളെയും ദേവന്മാരെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നവൻ—

Verse 5

मूलस्थानं ततः पश्येत्स गच्छेत्परमां गतिम् । गुह्याद्गुह्यतरस्तत्र विशेषस्तु श्रुतो मया

പിന്നീട് ‘മൂലസ്ഥാനം’ ദർശിച്ചാൽ അവൻ പരമഗതി പ്രാപിക്കും. അവിടെ ഗുഹ്യത്തിലും ഗുഹ്യതരമായ ഒരു വിശേഷം ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ കേട്ടിരിക്കുന്നു.

Verse 6

समागमे मुनीनां तु शङ्कराच्छशिशेखरात् । सदा वै शुक्लसप्तम्यां मूलमादित्यवासरः

മുനികളുടെ സമാഗമത്തിൽ ശശിശേഖരനായ ശങ്കരനിൽ നിന്ന് ഇത് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു— ഓരോ ശുക്ലസപ്തമിയിലും ‘മൂല’ വ്രതം സദാ ആദിത്യവാരത്തിൽ (ഞായർ) ആകുന്നു.

Verse 7

तदा रेवाजलं गत्वा स्नात्वा संतर्प्य देवताः । पित्ःंश्च भरतश्रेष्ठ दत्त्वा दानं स्वशक्तितः

അപ്പോൾ, ഹേ ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, രേവാ (നർമദാ) ജലത്തിലേക്ക് ചെന്നു സ്നാനം ചെയ്ത്, ദേവന്മാരെയും പിതൃകളെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തി, സ്വന്തം ശേഷിയനുസരിച്ച് ദാനം നൽകണം.

Verse 8

करवीरैस्ततो गत्वा रक्तचन्दनवारिणा । संस्थाप्य भास्करं भक्त्या सम्पूज्य च यथाविधि

പിന്നീട് കരവീരപുഷ്പങ്ങളും രക്തചന്ദനസുഗന്ധമുള്ള ജലവും കൊണ്ടുപോയി, ഭക്തിയോടെ ഭാസ്കരനെ സ്ഥാപിച്ച്, വിധിപ്രകാരം സമ്പൂർണ്ണ പൂജ നടത്തണം.

Verse 9

ततः सागुरुकैर्धूपैः कुन्दरैश्च विशेषतः । धूपयेद्देवदेवेशं दीपान् बोध्य दिशो दश

തുടർന്ന് അഗുരുവും പ്രത്യേകിച്ച് കുന്ദര മുതലായ സുഗന്ധധൂപങ്ങളും കൊണ്ട് ദേവദേവേശനെ ധൂപാർപ്പണം ചെയ്ത്, ദീപങ്ങൾ തെളിയിച്ച് പത്ത് ദിക്കുകളും പ്രകാശിപ്പിക്കണം.

Verse 10

उपोष्य जागरं कुर्याद्गीतवाद्यं विशेषतः । एवं कृते महीपाल न भवेदुग्रदुःखभाक्

ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ച് രാത്രിജാഗരണം ചെയ്യണം, പ്രത്യേകിച്ച് ഭജനഗാനവും വാദ്യസേവയും സഹിതം. ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ, ഹേ മഹീപാലാ, ഭീകരദുഃഖത്തിന്റെ ഭാഗഭാക്കാകുകയില്ല.

Verse 11

सूर्यलोके वसेत्तावद्यावत्कल्पशतत्रयम् । गन्धर्वैरप्सरोभिश्च सेव्यमानो नृपोत्तम

അവൻ മൂന്നു നൂറ് കല്പങ്ങൾ വരെ സൂര്യലോകത്തിൽ വസിക്കുന്നു; ഗന്ധർവന്മാരും അപ്സരസ്സുകളും അവനെ സേവിച്ച് ആദരിക്കുന്നു, ഹേ നൃപോത്തമാ.

Verse 197

अध्याय

അധ്യായം (ഗ്രന്ഥ-വിഭാഗ സൂചകം)