एषा ते कथिता राजन्सिद्धिश्चाणक्यभूभृतः । तथान्यत्तव वक्ष्यामि शृणुष्वैकाग्रमानसः
eṣā te kathitā rājansiddhiścāṇakyabhūbhṛtaḥ | tathānyattava vakṣyāmi śṛṇuṣvaikāgramānasaḥ
ഹേ രാജാവേ, ചാണക്യഭൂപതിയുടെ ഈ സിദ്ധി നിനക്കു പറഞ്ഞു. ഇനി മറ്റൊന്നും പറയും—ഏകാഗ്രമനസ്സോടെ കേൾക്കുക।
Mārkaṇḍeya (explicit in next adhyāya opening; inferred here)
Listener: A king (rājan/nareśvara)
Scene: A sage-narrator addresses a seated king, concluding one account and inviting concentrated listening for the next teaching; a calm hermitage or riverbank assembly setting.
Sacred narratives yield fruit when heard with concentration and receptivity.
It functions as a transition after the Śuklatīrtha episode, preparing for further tīrtha-glorification.
Śravaṇa (attentive listening) is the implied discipline—‘listen with one-pointed mind’.