Adhyaya 147

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल सिद्धेश्वरमनुत्तमम् । नर्मदादक्षिणे कूले तीर्थं परमशोभनम्

മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മഹീപാലാ! തുടർന്ന് നർമദയുടെ തെക്കൻ തീരത്തിലുള്ള അത്യന്തം ശോഭനമായ, അനുത്തമ സിദ്ധേശ്വര തീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകണം.

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्वृषभध्वजम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो गतिं यात्यश्वमेधिनाम्

ആ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് വൃഷഭധ്വജനായ മഹേശ്വരനെ പൂജിക്കുന്നവൻ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തനായി അശ്വമേധയാഗകർക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഗതിയെ പ്രാപിക്കും.

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा श्राद्धं कुर्यात्प्रयत्नतः । पितॄणां प्रीणनार्थाय सर्वं तेन कृतं भवेत्

ആ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് പിതൃകളുടെ പ്രീതിക്കായി പരിശ്രമത്തോടെ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നവൻ ചെയ്തതുകൊണ്ട് പിതൃകാര്യങ്ങൾ എല്ലാം പൂർത്തിയായതായി കണക്കാക്കപ്പെടും.

Verse 4

तत्र तीर्थे मृतानां तु जन्तूनां नृपसत्तम । गर्भवासे मतिस्तेषां न जायेत कदाचन

ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ! ആ തീർത്ഥത്തിൽ മരിച്ച ജീവികൾക്ക് വീണ്ടും ഒരിക്കലും ഗർഭവാസസ്ഥിതി ഉണ്ടാകുകയില്ല.

Verse 5

गर्भवासो हि दुःखाय न सुखाय कदाचन । तत्तीर्थवारिणा स्नातुर्न पुनर्भवसम्भवः

ഗർഭവാസം ദുഃഖത്തിനായേ ഉള്ളൂ, സുഖത്തിനല്ല; എന്നാൽ ആ തീർത്ഥജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവന് പുനർജന്മസാധ്യത ഇല്ല.

Verse 147

। अध्याय

॥ അധ്യായം ॥