Adhyaya 135

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं चान्यत्सिद्धेश्वरमनुत्तमम् । तीर्थं सर्वगुणोपेतं सर्वलोकेषु पूजितम्

ശ്രീ മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—അതിന്റെ ഉടൻപിന്നാലെ മറ്റൊരു അനുത്തമസ്ഥലം ഉണ്ട്—സിദ്ധേശ്വരം; സകലഗുണസമ്പന്നമായ ഈ തീർത്ഥം സർവ്വലോകങ്ങളിലും പൂജിതമാണ്.

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ह्युमारुद्रं प्रपूजयेत् । वाजपेयस्य यज्ञस्य स लभेत्फलमुत्तमम्

ആ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ശേഷം ഉമയെയും രുദ്രനെയും വിധിപൂർവ്വം പൂജിക്കുന്നവൻ, വാജപേയ യാഗഫലത്തോട് തുല്യമായ പരമോത്തമ ഫലം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 3

तेन पुण्येन महता मृतः स्वर्गमवाप्नुयात् । अप्सरोगणसंवीतो जयशब्दादिमङ्गलैः

ആ മഹാപുണ്യഫലമായി അവൻ ദേഹത്യാഗത്തിനു ശേഷം സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കുന്നു; അപ്സരാഗണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ‘ജയ’ മുതലായ മംഗളധ്വനികളാൽ അഭിവാദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.

Verse 4

सहस्रवत्सरांस्तत्र क्रीडयित्वा यथासुखम् । धनधान्यसमोपेते कुले महति जायते

അവൻ അവിടെ ആയിരം വർഷം ഇഷ്ടാനുസാരം ക്രീഡിച്ച് സുഖിച്ചു കഴിഞ്ഞ്, പിന്നെ ധനധാന്യസമൃദ്ധമായ മഹത്തായ കുലത്തിൽ ജന്മം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 5

पूज्यमानो नरश्रेष्ठ वेदवेदाङ्गपारगः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

പൂജിക്കപ്പെടുന്നവൻ നരശ്രേഷ്ഠനായി വേദവും വേദാംഗങ്ങളും പാരംഗതനാകുന്നു. രോഗവും ശോകവും വിട്ട് നൂറു ശരദ്കാലങ്ങൾ ജീവിക്കുന്നു.

Verse 135

। अध्याय

അധ്യായം (അവസാന സൂചകം).