Adhyaya 119

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र कह्लोडीतीर्थमुत्तमम् । रेवायाश्चोत्तरे कूले सर्वपापविनाशनम्

ശ്രീ മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജേന്ദ്രാ, തുടർന്ന് റേവാ (നർമദാ) നദിയുടെ ഉത്തര തീരത്തിലുള്ള സർവ്വപാപവിനാശകമായ ഉത്തമ കഹ്ലോടീ തീർത്ഥത്തിലേക്കു പോകണം.

Verse 2

हितार्थं सर्वभूतानामृषिभिः स्थापितं पुरा । तपसा तु समुद्धृत्य नर्मदायां महाम्भसि

സകല ജീവികളുടെ ഹിതാർത്ഥം ഋഷിമാർ ഇത് പുരാതനകാലത്ത് സ്ഥാപിച്ചു; തപസ്സിന്റെ ബലത്തിൽ ഇതിനെ ഉയർത്തി നർമദയുടെ മഹാജലത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു.

Verse 3

स्नात्वा तु कपिलातीर्थे कपिलां यः प्रयच्छति । श्रुत्वा चाख्यानकं दिव्यं ब्राह्मणाञ्छृणु यत्फलम्

കപിലാതീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് കപിലാ (തവിട്ടുനിറമുള്ള) പശുവിനെ ദാനം ചെയ്യുകയും, ഈ ദിവ്യാഖ്യാനവും ശ്രവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ—ഹേ ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, അതിന്റെ ഫലം കേൾക്കുവിൻ.

Verse 4

सर्वेषामेव दानानां कपिलादानमुत्तमम् । ब्राह्मणान्वेषितं पूर्वमृषिदेवसमागमे

സകല ദാനങ്ങളിലും കപിലാദാനമാണ് പരമോത്തമം. പൂർവ്വകാലത്ത് ഋഷി-ദേവ സമാഗമത്തിൽ ബ്രാഹ്മണർ ഇതിനെ അന്വേഷിച്ച് ഉറപ്പിച്ചു.

Verse 5

सद्यः प्रसूतां कपिलां शोभनां यः प्रयच्छति । सोपवासो जितक्रोधस्तस्य पुण्यफलं शृणु

ഉപവാസത്തോടെ ക്രോധം ജയിച്ച് പുതുതായി പ്രസവിച്ച മനോഹരമായ കപിലാ പശുവിനെ ദാനം ചെയ്യുന്നവന്റെ പുണ്യഫലം കേൾക്കുക।

Verse 6

ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना । दत्ता चैव महाबाहो पृथिवी नात्र संशयः

ഹേ മഹാബാഹോ! സമുദ്രങ്ങളും ഗുഹകളും, പർവതങ്ങളും വനങ്ങളും കാനനങ്ങളും സഹിതം ഈ ഭൂമിയേ തന്നെയാണ് അവൻ ദാനം ചെയ്തതെന്ന്; സംശയമില്ല।

Verse 7

वाचिकं मानसं पापं कर्मणा यत्पुरा कृतम् । नश्यते कपिलां दत्त्वा सप्तजन्मार्जितं नृप

ഹേ നൃപാ! വാക്കാൽ, മനസ്സാൽ, കർമത്താൽ മുമ്പ് ചെയ്ത പാപം ഏതായാലും കപിലാ ദാനം ചെയ്താൽ നശിക്കുന്നു; ഏഴ് ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ചതുപോലും।

Verse 8

भूमिदानं धनं धान्यं हस्त्यश्वकनकादिकम् । कपिलादानस्यैकस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्

ഭൂമിദാനം, ധനം, ധാന്യം, ആന-കുതിര, സ്വർണ്ണാദി—ഇവയൊന്നും ഒരു കപിലാദാനത്തിന്റെ പുണ്യത്തിന്റെ പതിനാറിലൊരുഭാഗത്തിനും തുല്യമല്ല।

Verse 9

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा कपिलां यः प्रयच्छति । मृतो विष्णुपुरं याति गीयमानोऽप्सरोगणैः

ആ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് കപിലയെ ദാനം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ, മരിച്ച ശേഷം അപ്സരാഗണങ്ങളുടെ ഗീതസ്തുതിയോടെ വിഷ്ണുപുരം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 10

यावन्ति तस्या रोमाणि सवत्सायास्तु भारत । तावद्वर्षसहस्राणि स स्वर्गे क्रीडते चिरम्

ഹേ ഭാരതാ! കിടാവോടുകൂടിയ ആ പശുവിന് എത്ര രോമങ്ങളുണ്ടോ, അത്ര ആയിരം വർഷങ്ങൾ അവൻ ദീർഘകാലം സ്വർഗത്തിൽ ക്രീഡിക്കുന്നു।

Verse 11

ततोऽवकीर्णकालेन त्विह मानुष्यतां गतः । धनधान्यसमोपेतो जायते विपुले कुले

പിന്നീട് നിശ്ചിതകാലം തീർന്നപ്പോൾ അവൻ ഇവിടെ മനുഷ്യജന്മം പ്രാപിക്കുന്നു; ധനധാന്യസമൃദ്ധനായി മഹത്തായ സമ്പന്നകുടുംബത്തിൽ ജനിക്കുന്നു।

Verse 12

वेदविद्या व्रतस्नातः सर्वशास्त्रविशारदः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

വേദവിദ്യാനുസൃതമായ വ്രതസ്നാനത്തോടെ ശുദ്ധനായി, സർവ്വശാസ്ത്രങ്ങളിലും പാരംഗതനായി, രോഗവും ശോകവും വിട്ട്, നൂറു ശരദ്കാലങ്ങൾ (പൂർണ്ണായുസ്സ്) ജീവിക്കുന്നു।

Verse 13

एतत्ते सर्वमाख्यातं कल्होडीतीर्थमुत्तमम् । यत्कृत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

ഉത്തമമായ കല്ഹോഡീ തീർത്ഥത്തെക്കുറിച്ച് ഇതെല്ലാം നിനക്കു വിശദീകരിച്ചു; അതിന്റെ ദർശനവും അനുഷ്ഠാനവും ചെയ്താൽ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു മോചനം—ഇതിൽ സംശയമില്ല।

Verse 119

। अध्याय

അധ്യായം—ഇത് അധ്യായാന്തം അല്ലെങ്കിൽ ശീർഷകം സൂചിപ്പിക്കുന്ന അടയാളമാണ്।