Adhyaya 107

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत राजेन्द्र भण्डारीतीर्थमुत्तमम् । दरिद्रच्छेदकरणं युगान्येकोनविंशतिः

ശ്രീ മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—അതിനുശേഷം, ഹേ രാജേന്ദ്രാ! ഉത്തമമായ ഭണ്ഡാരീ-തീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകണം. അത് പത്തൊമ്പത് യുഗങ്ങളോളം ദാരിദ്ര്യം ഛേദിക്കുന്നതെന്നു പ്രസിദ്ധമാണ്।

Verse 2

धनदेन तपस्तप्त्वा प्रसन्ने पद्मसम्भवे । तत्रैव स्वल्पदानेन प्राप्तं वित्तस्य रक्षणम्

ധനദൻ തപസ്സു ചെയ്ത് പദ്മസംബവനെ പ്രസന്നനാക്കി; അവിടെയേ തന്നെ അല്പദാനത്താൽ തന്റെ ധനത്തിന്റെ രക്ഷ ലഭിച്ചു.

Verse 3

तत्र गत्वा तु यो भक्त्या स्नात्वा वित्तं प्रयच्छति । तस्य वित्तपरिच्छेदो न कदाचिद्भविष्यति

ആരു ഭക്തിയോടെ അവിടെ ചെന്നു സ്നാനം ചെയ്ത് ദാനമായി ധനം നൽകുന്നുവോ, അവന്റെ ധനം ഒരിക്കലും കുറയുകയില്ല.

Verse 107

। अध्याय

ഈ അധ്യായം സമാപ്തം.