Adhyaya 104

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपालं सौवर्णशिलमुत्तमम् । प्रख्यातमुत्तरे कूले सर्वपापक्षयंकरम्

ശ്രീ മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മഹീപാലാ! തുടർന്ന് ഉത്തര തീരത്തിൽ പ്രസിദ്ധമായ, സർവ്വപാപക്ഷയകരമായ ഉത്തമ സൗവർണശിലയിലേക്കു പോകണം.

Verse 2

समन्ताच्छतपातेन मुनिसङ्घैः पुरा कृतम् । रेवायां दुर्लभं स्थानं सङ्गमस्य समीपतः

പുരാതനകാലത്ത് മുനിസംഘങ്ങൾ ചുറ്റുമെല്ലാം ശതപാദപരിക്രമയും ആരാധനയും നടത്തി ഈ സ്ഥലത്തെ പവിത്രമാക്കി. റെവയിൽ സംഗമത്തിനടുത്തുള്ള ഈ സ്ഥലം ദുർലഭമായ തീർത്ഥമാണ്.

Verse 3

विभक्तं हस्तमात्रं च पुण्यक्षेत्रं नराधिप । सुवर्णशिलके स्नात्वा पूजयित्वा महेश्वरम्

ഹേ നരാധിപാ! ഈ പുണ്യക്ഷേത്രം പ്രത്യേകം വേർതിരിച്ചിരിക്കുന്നു; വിസ്താരത്തിൽ ഒരു കൈമാത്രം. സുവർണശിലയിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് മഹേശ്വരൻ (ശിവൻ)നെ പൂജിക്കണം.

Verse 4

नत्वा तु भास्करं देवं होतव्यं च हुताशने । बिल्वेनाज्यविमिश्रेण बिल्वपत्रैरथापि वा

ദിവ്യ ഭാസ്കരദേവനെ നമസ്കരിച്ച് ഹുതാശനത്തിൽ ഹോമം ചെയ്യണം—ഘൃതം കലർത്തിയ ബിൽവഫലത്താൽ, അല്ലെങ്കിൽ ബിൽവപത്രങ്ങളാലും.

Verse 5

प्रीयतां मे जगन्नाथो व्याधिर्नश्यतु मे ध्रुवम् । द्विजाय काञ्चने दत्ते यत्फलं तच्छृणुष्व मे

ജഗന്നാഥൻ എന്നിൽ പ്രസന്നനാകട്ടെ; എന്റെ വ്യാധി നിശ്ചയമായി നശിക്കട്ടെ. ദ്വിജന്‍ (ബ്രാഹ്മണന്‍) സ്വർണം ദാനം ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലം എന്നിൽ നിന്ന് കേൾക്കുക.

Verse 6

बहुस्वर्णस्य यत्प्रोक्तं यागस्य फलमुत्तमम् । तथासौ लभते सर्वं काञ्चनं यः प्रयच्छति

വളരെ സ്വർണം ഉപയോഗിച്ച് ചെയ്ത യാഗത്തിന് പ്രസ്താവിച്ച ഉത്തമഫലം ഏതാണ്, അതേ പൂർണ്ണഫലം സ്വർണം ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ നേടുന്നു.

Verse 7

तेन दानेन पूतात्मा मृतः स्वर्गमवाप्नुयात् । रुद्रस्यानुचरस्तावद्यावदिन्द्राश्चतुर्दश

ആ ദാനത്താൽ അവന്റെ ആത്മാവ് ശുദ്ധമാകുന്നു; മരണാനന്തരം അവൻ സ്വർഗം പ്രാപിക്കുന്നു. അവിടെ പതിനാലു ഇന്ദ്രന്മാരുടെ കാലം വരെ രുദ്രന്റെ അനുചരനായി നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 8

ततः स्वर्गावतीर्णस्तु जायते विशदे कुले । धनधान्यसमोपेतः पुनः स्मरति तज्जलम्

പിന്നീട് സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് അവതരിച്ച്, ശുദ്ധവും മാന്യവുമായ കുലത്തിൽ ജനിക്കുന്നു. ധനധാന്യസമ്പന്നനായി, ആ പുണ്യജലത്തെ വീണ്ടും സ്മരിക്കുന്നു.

Verse 104

। अध्याय

അധ്യായം സമാപ്തം. ഈ അധ്യായം ഇവിടെ അവസാനിച്ചു.