Mantra 17
अ॒यं प॒श्चाद्वि॒श्वव्य॑चा॒स्तस्य॒ रथ॑प्रो॒तश्चास॑मरथश्च सेनानीग्राम॒ण्यौ॒ । प्र॒म्लोच॑न्ती चानु॒म्लोच॑न्ती चाप्स॒रसौ॑ व्या॒घ्रा हे॒तिः स॒र्पा: प्रहे॑ति॒स्तेभ्यो॒ नमो अ॑स्तु॒ ते नो॑ऽवन्तु॒ ते नो॑ मृडयन्तु॒ ते यं द्वि॒ष्मो यश्च॑ नो॒ द्वेष्टि॒ तमे॑षां॒ जम्भे॑ दध्मः
ayaṁ paścād viśvavyacās tasya rathaprotaś cāsamarathaś ca senānīgrāmaṇyau | pramlocantī cānumlocantī cāpsarasau vyāghrā hetiḥ sarpāḥ prahetiḥ tebhyo namo astu te no ’vantu te no mr̥ḍayantu te yaṁ dviṣmo yaś ca no dveṣṭi tameṣāṁ jambhe dadhmaḥ
ഇത് പശ്ചിമദിക്കിൽ വിശ്വവ്യചാസ് (സർവ്വവ്യാപി) ആകുന്നു; അവന്റെ രഥപ്രോതനും അസമരഥനും—രണ്ടു നേതാക്കൾ, സേനാനിയും ഗ്രാമണിയും—ആകുന്നു। പ്രംലോചന്തീയും അനുമ്ലോചന്തീയും—രണ്ടു അപ്സരസ്സുകൾ—ആകുന്നു; വ്യാഘ്രങ്ങൾ (കടുവകൾ) ആകുന്നു; ഹേതി (ശസ്ത്രം)യും സർപ്പങ്ങളും പ്രഹേതി (പ്രക്ഷിപ്ത ശസ്ത്രം)യും അവന്റേതാണ്। അവർക്കു നമസ്കാരം; അവർ ഞങ്ങളെ കാക്കട്ടെ, ഞങ്ങളോടു കരുണ കാണിക്കട്ടെ। ഞങ്ങൾ ദ്വേഷിക്കുന്നവനെയും ഞങ്ങളെ ദ്വേഷിക്കുന്നവനെയും അവരുടെ ജംഭത്തിൽ (താടിയിൽ) നിക്ഷേപിക്കുന്നു।
अ॒यम् । प॒श्चात् । वि॒श्व-व्य॑चाः । तस्य॑ । रथ-प्रो॒तः । च । अ-स॑म-रथः । च । सेनानी-ग्राम॒ण्यौ॒ । प्र॒म्लोच॑न्ती । च । अनु॒म्लोच॑न्ती । च । अ॒प्स॒रसौ॑ । व्या॒घ्राः । हे॒तिः । स॒र्पाः । प्र-हे॑तिः । तेभ्यः॑ । नमः॑ । अस्तु । ते । नः । अवन्तु । ते । नः । मृडयन्तु । ते । यम् । द्वि॒ष्मः । यः । च । नः । द्वेष्टि । तम् । एषाम् । जम्भे॑ । दध्मः