दे॒वस्य॑ त्वा सवि॒तुः प्र॑स॒वेऽश्विनो॑र्बा॒हुभ्यां॑ पू॒ष्णो हस्ता॑भ्याम् । पृ॒थि॒व्याः स॒धस्था॑द॒ग्निं पु॑री॒ष्य॒मङ्गिर॒स्वत्ख॑नामि । ज्योति॑ष्मन्तं त्वाऽग्ने सु॒प्रती॑क॒मज॑स्रेण भा॒नुना॒ दीद्य॑तम् । शि॒वं प्र॒जाभ्योऽहि॑ᳪसन्तं पृथि॒व्या: स॒धस्था॑द॒ग्निं पु॑री॒ष्य॒मङ्गिर॒स्वत्ख॑नामः
devásya tvā savitúḥ prasavé’śvinór bāhúbhyāṃ pūṣṇó hástābhyām | pṛthivyā́ḥ sadhásthād agníṃ purīṣyám aṅgirasvát khanāmi | jyótiṣmantaṃ tvā’gne su-prátīkam ájasreṇa bhānúnā dī́dyatam | śiváṃ prajā́bhyo’hiṃsantaṃ pṛthivyā́ḥ sadhásthād agníṃ purīṣyám aṅgirasvát khanāmaḥ ||
ദേവ സവിതൃയുടെ പ്രസവം (പ്രേരണം) കൊണ്ടും, അശ്വിന്മാരുടെ ബാഹുക്കളാലും, പൂഷന്റെ കൈകളാലും, ഭൂമിയുടെ സധസ്ഥം (ദൃഢ അധിഷ്ഠാനം) മുതൽ ഞാൻ അഗ്നി പുരീഷ്യനെ—അംഗിരസന്മാരുടെ രീതിപോലെ—കുഴിച്ചെടുത്തു പുറത്തെടുക്കുന്നു. ഹേ അഗ്നേ, നിന്നെ—ജ്യോതിഷ്മാൻ, സുപ്രതീകം (സുന്ദരരൂപൻ), അജസ്ര ഭാനുവാൽ നിരന്തരം ദീപ്തൻ—പ്രജകൾക്ക് ശിവം (മംഗളകരൻ), അഹിംസന്തം (ഹാനിയില്ലാത്തവൻ) ആയി, ഭൂമിയുടെ സധസ്ഥം മുതൽ അഗ്നി പുരീഷ്യനെ അംഗിരസവത് ഞങ്ങൾ കുഴിച്ചെടുക്കുന്നു.
देवस्य । त्वा । सवितुः । प्रसवे । अश्विनोः । बाहुभ्याम् । पूष्णः । हस्ताभ्याम् । पृथिव्याः । सधस्थात् । अग्निम् । पुरीष्यम् । अङ्गिरस्वत् । खनामि । ज्योतिष्मन्तम् । त्वा । अग्ने । सु-प्रतीकम् । अजस्रेण । भानुना । दीद्यतम् । शिवम् । प्रजाभ्यः । अहिंसन्तम् । पृथिव्याः । सधस्थात् । अग्निम् । पुरीष्यम् । अङ्गिरस्वत् । खनामः ।