Shiva Purana — Vayaviya Samhita, Shloka 13
ध्यानप्रकारनिर्णयः / Determination of the Modes of Meditation
on Śrīkaṇṭha-Śiva
स्वस्थता या तु सा बुद्धः प्रसादः परिकीर्तितः । कारणानि च सर्वाणि सबाह्याभ्यंतराणि च
svasthatā yā tu sā buddhaḥ prasādaḥ parikīrtitaḥ | kāraṇāni ca sarvāṇi sabāhyābhyaṃtarāṇi ca
സ്വസ്വരൂപത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന ആ സ്വസ്ഥതയെ ജ്ഞാനികൾ ‘പ്രസാദം’—അഥവാ നിർമ്മലമായ ശാന്തസ്പഷ്ടത—എന്ന് പ്രസ്താവിക്കുന്നു. അത് ബാഹ്യവും അന്തർഗതവും ആയ എല്ലാ കാരണങ്ങളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.
Suta Goswami
Tattva Level: pashu
Shiva Form: Sadāśiva
Role: nurturing
FAQs
It defines prasāda as svasthatā—abiding in one’s own nature—indicating a Shaiva ideal of inner clarity where both outer circumstances and inner impulses no longer disturb the seeker.
Linga-worship steadies the mind and turns it inward; through devotion and contemplation, the devotee gains prasāda—serene clarity—seen as Shiva’s grace maturing into inner self-abidance.
Meditative steadiness (dhyāna) supported by Shiva-upāsanā—such as japa of the Panchākṣarī “Om Namaḥ Śivāya”—cultivates svasthatā, the calm clarity called prasāda.