Shiva Purana — Vayaviya Samhita, Shloka 43
न्यासत्रैविध्य-भूतशुद्धि-प्रक्रिया
Threefold Nyāsa and the Procedure of Elemental Purification
नाशिवस्तु शिवं ध्यायेन्नाशिवम्प्राप्नुयाच्छिवम् । तस्माच्छैवीं तनुं कृत्वा त्यक्त्वा च पशुभावनाम् । शिवो ऽहमिति संचिन्त्य शैवं कर्म समाचरेत् । कर्मयज्ञस्तपोयज्ञो जपयज्ञस्तदुत्तरः
nāśivastu śivaṃ dhyāyennāśivamprāpnuyācchivam | tasmācchaivīṃ tanuṃ kṛtvā tyaktvā ca paśubhāvanām | śivo 'hamiti saṃcintya śaivaṃ karma samācaret | karmayajñastapoyajño japayajñastaduttaraḥ
ശിവഭാവമില്ലാത്തവൻ ശിവനെ ധ്യാനിക്കരുത്; ശിവപരായണനല്ലാത്തവൻ ശിവനെ പ്രാപിക്കയും ചെയ്യില്ല. അതിനാൽ സ്വന്തം ദേഹം-മനം ശൈവമയമാക്കി, പശുഭാവന (ബന്ധിതജീവന്റെ മൃഗസ്വഭാവം) ഉപേക്ഷിച്ച് ‘ഞാൻ ശിവനുടേതാണ്/ശിവമയൻ’ എന്നു ചിന്തിച്ച് ശൈവാചാരം അനുഷ്ഠിക്കണം. കർമയജ്ഞം, തപോയജ്ഞം, ഇവയ്ക്കുമേൽ ജപയജ്ഞം ഉപദേശിക്കുന്നു.
Suta Goswami (narrating Shiva’s Shaiva teaching within the Vāyavīyasaṃhitā discourse)
Tattva Level: pashu
Shiva Form: Dakṣiṇāmūrti
Mantra: शिवोऽहमिति
Type: stotra
Role: teaching
FAQs
It teaches inner conversion into a Śaiva identity—dropping paśu-bhāva (bonded, instinct-driven selfhood) and adopting Śiva-oriented contemplation and discipline—so that practice becomes a true means toward Śiva-realization.
It implies that external worship (including Liṅga worship) bears fruit when supported by an inner Śaiva disposition; the devotee reshapes life into Śiva-bhāva, making ritual and meditation effective rather than merely formal.
It prioritizes japa-yajña—mantra repetition (classically the Pañcākṣarī, “Om Namaḥ Śivāya”)—as the highest offering, supported by disciplined action (karma-yajña) and austerity (tapo-yajña).