पिप्पलाद-मुनिना पद्मा-विवाहः (Pippalāda’s Marriage to Padmā and the Establishment of Dharma)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । अथ लोके व्यवस्थाय धर्मस्य स्थापनेच्छया । महालीलां चकारेशस्तामहो सन्मुने शृणु

നന്ദീശ്വരൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ ലോകക്രമം സ്ഥാപിക്കാനും ധർമ്മം പ്രതിഷ്ഠിക്കാനും ആഗ്രഹിച്ച് പരമേശ്വരൻ ശിവൻ ഒരു മഹാദിവ്യ ലീല നടത്തി. ഹേ സന്മുനേ, ആ അത്ഭുതവൃത്താന്തം ശ്രവിക്കൂ.

Verse 2

एकदा पुष्पभद्रायां स्नातुं गच्छन्मुनीश्वरः । ददर्श पद्मां युवतीं शिवांशां सुमनोहराम्

ഒരു ദിവസം മുനീശ്വരൻ പുഷ്പഭദ്രയിൽ സ്നാനം ചെയ്യാൻ പോകുമ്പോൾ, പത്മാ എന്ന യുവതിയെ കണ്ടു—അത്യന്തം മനോഹരയായ, ശിവന്റെ അംശശക്തി ധരിച്ചവൾ.

Verse 3

तल्लिप्सुस्तत्पितुः स्थानमनरण्यस्य भूपतेः । जगाम भुवनाचारी लोकतत्त्वविचक्षणः

അത് നേടുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു അവൻ തന്റെ പിതാവായ രാജാവ് അനരണ്യന്റെ വസതിയിലേക്കു പോയി. അവൻ ലോകങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവനും ലോകതത്ത്വങ്ങളെ വിവേകത്തോടെ അറിയുന്നവനും ആയിരുന്നു.

Verse 4

राजा नराणां तं दृष्ट्वा प्रणम्य च भयाकुलः । मधुपर्कादिकं दत्त्वा पूजयामास भक्तितः

അവനെ കണ്ട മനുഷ്യരുടെ രാജാവ് ഭയഭക്തിയോടെ നമസ്കരിച്ചു. മധുപർക്കം മുതലായ ആദരോപഹാരങ്ങൾ നൽകി ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജ ചെയ്തു.

Verse 5

स्नेहात्सर्वं गृहीत्वा स ययाचे कन्यकां मुनिः । मौनी बभूव नृपतिः किंचिन्निर्वक्तुमक्षमः

സ്നേഹവശാൽ മുനി എല്ലാം സ്വീകരിച്ച് പിന്നെ കന്യയെ യാചിച്ചു. രാജാവ് മൗനമായി; ഒരു വാക്കുപോലും ഉച്ചരിക്കാനാകാതെ നിന്നു.

Verse 6

मुनिः प्रोवाच नृपतिं कन्यां मे देहि भक्तितः । अन्यथा भस्मसात्सर्वं करिष्येहं त्वया सह

മുനി രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു—“ഭക്തിയോടെ എനിക്ക് കന്യയെ തരിക. അല്ലെങ്കിൽ നിന്നോടൊപ്പം ഇവിടെ ഉള്ളതെല്ലാം ഭസ്മമാക്കും.”

Verse 7

अथो बभूवुराच्छन्नाः सर्वे राजजनास्तदा । तेजसा पिप्पलादस्य दाधीचस्य महामुने

അപ്പോൾ, ഹേ മഹാമുനേ, രാജാവിന്റെ എല്ലാ അനുചരരും ഒരുനിമിഷംകൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടു—ദധീചിയുടെ പുത്രൻ ശ്രീ പിപ്പലാദന്റെ തേജസ്സാൽ കീഴടക്കപ്പെട്ട്.

Verse 8

अथ राजा महाभीतो विलप्य च मुहुर्मुहुः । कन्यामलंकृताम्पद्मां वृद्धाय मुनये ददौ

അപ്പോൾ രാജാവ് മഹാഭീതനായി വീണ്ടും വീണ്ടും വിലപിച്ചു; ആഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച പദ്മാ കന്യയെ വൃദ്ധ മുനിക്കു നൽകി.

Verse 9

पद्मां विवाह्य स मुनिश्शिवांशाम्भूपतेः सुताम् । पिप्पलादो गृहीत्वा तां मुदितः स्वाश्रमं ययौ

ശിവാംശ രാജാവിന്റെ പുത്രി പദ്മയെ വിവാഹം കഴിച്ച്, മുനി പിപ്പലാദൻ അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ആനന്ദത്തോടെ തന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി.

Verse 10

तत्र गत्वा मुनिवरो वयसा जर्जरोधिकः । उवाच नार्या स तया तपस्वीनातिलम्पटः

അവിടെ ചെന്ന മുനിവരൻ വാർദ്ധക്യത്താൽ അത്യന്തം ജർജ്ജരിതനായി ആ സ്ത്രീയോടു സംസാരിച്ചു. അദ്ദേഹം തപസ്വി; കാമാചാരത്തിൽ ആസക്തനല്ല.

Verse 11

अथोऽनरण्यकन्या सा सिषेवे भक्तितो मुनिम् । कर्मणा मनसा वाचा लक्ष्मीर्नारायणं यथा

അപ്പോൾ ആ വനകന്യ ഭക്തിയോടെ മുനിയെ സേവിച്ചു—കർമ്മത്താൽ, മനസ്സാൽ, വാക്കാൽ—ലക്ഷ്മി നാരായണനെ സേവിക്കുന്നതുപോലെ.

Verse 12

इत्थं स पिप्पलादो हि शिवांशो मुनिसत्तमः । रेमे तया युवत्या च युवाभूय स्वलीलया

ഇങ്ങനെ ശിവാംശനായ മുനിശ്രേഷ്ഠൻ പിപ്പലാദൻ തന്റെ ദിവ്യലീലകൊണ്ട് വീണ്ടും യൗവനം പ്രാപിച്ചു; ആ യുവതിയോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചു വിഹരിച്ചു.

Verse 13

दश पुत्रा महात्मानो बभूवुस्सुतपस्विनः । मुनेः पितुस्समाः सर्वे पद्मायाः सुखवर्द्धनाः

പത്ത് പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു—മഹാത്മാക്കളും ഉത്തമതപസ്സിൽ സമൃദ്ധരുമായവർ. എല്ലാവരും മുനിപിതാവിനോട് സമഗുണരായി, പദ്മയുടെ സുഖം വർധിപ്പിക്കുന്നവരായി തീർന്നു.

Verse 14

एवं लीलावतारो हि शंकरस्य महाप्रभोः । पिप्पलादो मुनिवरो नानालीलाकरः प्रभुः

ഇങ്ങനെ മുനിവരൻ പിപ്പലാദൻ മഹാപ്രഭു ശങ്കരന്റെ ലീലാവതാരമായിരുന്നു; അദ്ദേഹം പ്രഭു, നാനാവിധ ദിവ്യലീലകൾ നടത്തുന്നതിൽ നിപുണൻ.

Verse 15

येन दत्तो वरः प्रीत्या लोकेभ्यो हि दयालुना । दृष्ट्वा लोके शनेः पीडां सर्वेषामनिवारिणीम्

അവൻ ദയാലു പ്രഭു; പ്രീതിയോടെ ലോകങ്ങൾക്ക് വരം നൽകി, കാരണം ലോകത്തിൽ ശനിയുടെ പീഡ—എല്ലാവർക്കും അനിവാര്യമായത്—അവൻ കണ്ടിരുന്നു.

Verse 16

षोडशाब्दावधि नृणां जन्मतो न भवेच्च सा । तथा च शिवभक्तानां सत्यमेतद्धि मे वचः

ജനനം മുതൽ പതിനാറാം വയസ്സുവരെയായി മനുഷ്യർക്കു പാപത്തിന്റെ പൂർണ്ണ ഉത്തരവാദിത്വം ഉദിക്കുകയില്ല; ശിവഭക്തർക്കും അതുപോലെ—ഇത് എന്റെ സത്യവചനം.

Verse 17

अथानादृत्य मद्वाक्यं कुर्यात्पीडां शनिः क्वचित् । तेषां नृणां तदा स स्याद्भस्मसान्न हि संशयः

എന്റെ വാക്ക് അവഗണിച്ച് ശനി എപ്പോഴെങ്കിലും പീഡിപ്പിച്ചാൽ, അപ്പോൾ ആ മനുഷ്യർക്കു അവൻ ഭസ്മവും തൂഷവും പോലെയാകും—സംശയമില്ല.

Verse 18

इति तद्भयतस्तात विकृतोपि शनैश्चरः । तेषां न कुरुते पीडां कदाचिद्ग्रहसत्तमः

ഇങ്ങനെ, പ്രിയനേ, ആ ഭയത്താൽ ഭീകരരൂപനായ ശനൈശ്ചരനും അവരെ ഒരിക്കലും പീഡിപ്പിക്കുകയില്ല; അവൻ ഗ്രഹങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠനാകയാൽ.

Verse 19

इति लीलामनुष्यस्य पिप्पलादस्य सन्मुने । कथितं सुचरित्रन्ते सर्वकामफलप्रदम्

ഇങ്ങനെ, സന്മുനേ, ശിവന്റെ ലീലാമയ മനുഷ്യാവതാരമായ പിപ്പലാദന്റെ ഉത്തമചരിതം ഞാൻ നിനക്കു പറഞ്ഞു; അത് സകല ധാർമ്മികകാമങ്ങളുടെ ഫലം നൽകുന്നു.

Verse 20

गाधिश्च कौशिकश्चैव पिप्पलादो महामुनिः । शनैश्चरकृतां पीडां नाशयन्ति स्मृतास्त्रयः

ഗാധി, കൗശികൻ, മഹാമുനി പിപ്പലാദൻ—ഈ മൂന്നുപേരെയും സ്മരിച്ചാൽ ശനൈശ്ചരൻ (ശനി) വരുത്തുന്ന പീഡ നശിക്കുന്നു.

Verse 21

पिप्पलादस्य चरितं पद्माचरितसंयुतम् । यः पठेच्छृणुयाद्वापि सुभक्त्या भुवि मानवः

പദ്മചരിതത്തോടുകൂടിയ പിപ്പലാദന്റെ ഈ പുണ്യചരിത്രം—ഭൂമിയിൽ ആരെങ്കിലും ശുദ്ധഭക്തിയോടെ വായിക്കുകയോ കേൾക്കുകയോ ചെയ്താൽ, അവൻ പുണ്യഫലം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 22

शनिपीडाविनाशार्थमेतच्चरितमुत्तमम् । यः पठेच्छणुयाद्वापि सर्वान्कामानवाप्नुयात्

ശനിപീഡ നശിപ്പിക്കുവാൻ ഇതു ഉത്തമമായ പുണ്യചരിതമാണ്. ഇതു പാരായണം ചെയ്യുകയോ ശ്രവിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവൻ ശിവകൃപയാൽ സർവ്വ അഭീഷ്ടങ്ങളും പ്രാപിക്കും.

Verse 23

धन्यो मुनिवरो ज्ञानी महाशैवः सताम्प्रियः । अस्य पुत्रो महेशानः पिप्पलादाख्य आत्मवान्

ധന്യൻ ആ ശ്രേഷ്ഠ മുനിവരൻ—ജ്ഞാനി, മഹാശൈവൻ, സത്സജനങ്ങൾക്ക് പ്രിയൻ. അവന്റെ പുത്രൻ മഹേശാനൻ; ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവൻ, പിപ്പലാദ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധൻ.

Verse 24

इदमाख्यानमनघं स्वर्ग्यं कुग्रहपोषहृत् । सर्वकामप्रदन्तात शिवभक्तिविवर्द्धनम्

ഈ നിർമലമായ ആഖ്യാനം സ്വർഗ്ഗപ്രദമാണ്; ദുഷ്ടഗ്രഹപ്രഭാവം പോഷിപ്പിച്ച പീഡകൾ നീക്കുന്നു. ഇത് സർവ്വ ന്യായമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുകയും ദാനഫലം പ്രസാദിക്കുകയും ശിവഭക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

Verse 25

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां पिप्पलादावतारचरितवर्णनं नाम पंचविंशोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീശിവ മഹാപുരാണത്തിന്റെ മൂന്നാം ശതരുദ്രസംഹിതയിൽ “പിപ്പലാദാവതാരചരിതവർണ്ണനം” എന്ന പേരിലുള്ള ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।