अध्याय ४९ — विवाहानुष्ठाने ब्रह्मणः काममोहः (Brahmā’s Enchantment by Desire during the Wedding Rites)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथो ममाज्ञया विप्रैस्संस्थाप्यानलमीश्वरः । होमं चकार तत्रैवमङ्के संस्थाप्य पार्वतीम्

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—പിന്നീട് എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം വിപ്രന്മാർ വിധിപൂർവ്വം അഗ്നി സ്ഥാപിച്ചു. തുടർന്ന് ഈശ്വരൻ അവിടെ തന്നേ പാർവതിയെ തന്റെ മടിയിൽ ഇരുത്തി ഹോമം ചെയ്തു।

Verse 2

ऋग्यजुस्साममन्त्रैश्चाहुतिं वह्नौ ददौ शिवः । लाजाञ्जलिं ददौ कालीभ्राता मैनाकसंज्ञकः

ഋഗ്-യജുസ്-സാമ മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ച് ഭഗവാൻ ശിവൻ പവിത്ര അഗ്നിയിൽ ആഹുതികൾ അർപ്പിച്ചു. തുടർന്ന് കാളീദേവിയുടെ സഹോദരനായ മൈനാകൻ വിവാഹകർമ്മത്തിനായി ലാജാഞ്ജലി സമർപ്പിച്ചു।

Verse 3

अथ काली शिवश्चोभौ चक्रतुर्विधिवन्मुदा । वह्निप्रदक्षिणां तात लोकाचारं विधाय च

അതിനുശേഷം കാളിയും ശിവനും—ഇരുവരും—ആനന്ദത്തോടെ വിധിപ്രകാരം കർമ്മം നിർവഹിച്ചു. പ്രിയനേ, പവിത്ര അഗ്നിയെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത് ലോകാചാരവും അനുഷ്ഠിച്ചു।

Verse 4

तत्राद्भुतमलञ्चक्रे चरितं गिरिजापतिः । तदेव शृणु देवर्षे तवस्नेहाद्ब्रवीम्यहम्

അവിടെ ഗിരിജാപതി (ശിവന്‍) അത്ഭുതകരമായ ഒരു ദിവ്യചരിതം നടത്തി. ഹേ ദേവര്‍ഷേ, അതുതന്നെ കേള്‍ക്കുക; നിനക്കുള്ള സ്നേഹത്താല്‍ ഞാന്‍ അത് പറയുന്നു।

Verse 5

तस्मिन्नवसरे चाहं शिवमायाविमोहितः । अपश्यञ्चरणे देव्या नखेन्दुञ्च मनोहरम्

ആ സമയത്ത് ഞാനും ശിവന്റെ മായയാൽ മോഹിതനായി ദേവിയുടെ പാദങ്ങളിലെ മനോഹരമായ നഖചന്ദ്രനെ ദർശിച്ചു.

Verse 6

दर्शनात्तस्य च तदाऽभूवं देवमुने ह्यहम् । मदनेन समाविष्टोऽतीव क्षुभितमानसः

ഹേ ദേവമുനി! അവളെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ കാമത്താൽ വശീകരിക്കപ്പെടുകയും എന്റെ മനസ്സ് അത്യന്തം ക്ഷോഭിക്കുകയും ചെയ്തു.

Verse 7

मुहुर्मुहुरपश्यं वै तदंगं स्मरमोहितः । ततस्तद्दर्शनात्सद्यो वीर्यं मे प्राच्युतद्भुवि

കാമമോഹിതനായി ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും അവളുടെ അംഗങ്ങളെ നോക്കി. ആ ദർശനത്താൽ ഉടനെ എന്റെ വീര്യം ഭൂമിയിൽ പതിച്ചു.

Verse 8

रेतसा क्षरता तेन लज्जितोहं पितामहः । मुने व्यमर्द तच्छिन्नं चरणाभ्यां हि गोपयन्

ആ വീര്യം പുറത്തുവന്നതിനാൽ പിതാമഹനായ ഞാൻ ലജ്ജിതനായി. ഹേ മുനി! അത് മറയ്ക്കാനായി ഞാൻ എന്റെ പാദങ്ങൾ കൊണ്ട് ആ ഭാഗം മർദ്ദിച്ചു.

Verse 9

तज्ज्ञात्वा च महादेवश्चुकोपातीव नारद । हन्तुमैच्छत्तदा शीघ्रं वां विधिं काममोहितम्

ഹേ നാരദാ! ഇത് അറിഞ്ഞ മഹാദേവൻ അത്യന്തം കോപിച്ചു ജ്വലിച്ചു; കാമമോഹിതനായ ആ വിധിയെ (ബ്രഹ്മാവിനെ) ഉടൻ വധിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

Verse 10

हाहाकारो महानासीत्तत्र सर्वत्र नारद । जनाश्च कम्पिरे सर्व्वे भय मायाति विश्वभृत्

ഹേ നാരദാ, അവിടെ എല്ലായിടത്തും മഹാ ഹാഹാകാരം ഉയർന്നു. വിശ്വധാരകന്മേൽ ഭയം വന്നപ്പോൾ എല്ലാവരും വിറച്ചു.

Verse 11

ततस्तंन्तुष्टुवुश्शम्भुं विष्ण्वाद्या निर्जरा मुने । सकोपम्प्रज्वलन्तन्तन्तेजसा हन्तुमुद्यतम्

അപ്പോൾ, ഹേ മുനേ, വിഷ്ണു മുതലായ അമരദേവന്മാർ ശംഭുവിനെ സ്തുതിച്ചു. അവൻ കോപതേജസ്സാൽ ജ്വലിച്ച് സംഹരിക്കാൻ ഒരുക്കമായി നിന്നു.

Verse 12

देवा ऊचुः । देवदेव जगद्व्यापिन्परमेश सदाशिव । जगदीश जगन्नाथ सम्प्रसीद जगन्मय

ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു— ദേവദേവാ, ജഗദ്വ്യാപിയായ പരമേശ്വര സദാശിവാ! ജഗദീശാ, ജഗന്നാഥാ, ജഗന്മയാ— ഞങ്ങളോടു പ്രസന്നനാകണമേ.

Verse 13

सर्वेषामपि भावानान्त्वमात्मा हेतुरीश्वरः । निर्विकारोऽव्ययो नित्यो निर्विकल्पोऽक्षरः परः

സകല ഭാവങ്ങളുടെയും സകല ജീവികളുടെയും ആത്മാവ് നീ തന്നേ; നീയേ ഈശ്വരൻ, പരമകാരണം. നീ നിർവികാരൻ, അവ്യയൻ, നിത്യൻ, നിർവികൽപൻ, അക്ഷരൻ, പരമൻ.

Verse 14

आद्यन्तावस्य यन्मध्यमिदमन्यदहम्बहिः । यतोऽव्ययः सनैतानि तत्सत्यम्ब्रह्म चिद्भवान्

ആദിയും അന്തവും യാതിൽ സമാഹിതമോ, ഇതെല്ലാം യാതിന്റെ മദ്ധ്യമോ; ‘ഇത്’ ‘ഞാൻ’ എന്നതിലുമപ്പുറം മറ്റൊന്നായ യാതിൽ നിന്ന് ഇവയൊക്കെയും ഉദ്ഭവിക്കുമോ—ആ അവ്യയൻ തന്നെയാണ് സത്യം, ബ്രഹ്മം, ചൈതന്യസ്വരൂപം; നീ തന്നെയാണ് അത്।

Verse 15

तवैव चरणाम्भोजम्मुक्तिकामा दृढव्रताः । विसृज्योभयतस्संगं मुनयस्समुपासते

മോക്ഷകാമികളായ ദൃഢവ്രത മുണിമാർ ഇഹഭോഗാസക്തിയും വൈരാഗ്യഗർവവും എന്ന ഇരുവശബന്ധവും ഉപേക്ഷിച്ച്, നിന്റെ പദ്മപാദങ്ങളെ മാത്രം ഉപാസിക്കുന്നു।

Verse 16

त्वम्ब्रह्म पूर्णममृतं विशोकं निर्गुणम्परम् । आनंदमात्रमव्यग्रमविकारमनात्मकम्

നീ ബ്രഹ്മം—പൂർണ്ണം, അമൃതം, ശോകരഹിതം; നിർഗുണവും പരമവും. നീ ആനന്ദമാത്രസ്വരൂപം—അവ്യഗ്രം, അവികാരം, പരിമിത അഹംബോധാതീതം।

Verse 17

विश्वस्य हेतुरुदयस्थितिसंयमनस्य हि । तदपेक्षतयात्मेशोऽनपेक्षस्सर्वदा विभुः

അവൻ വിശ്വത്തിന്റെ ഉദയം, സ്ഥിതി, സംയമനം (ലയ) എന്നിവയുടെ കാരണമാണ്; എങ്കിലും ആത്മേശ്വരൻ സദാ വിഭു, നിരപേക്ഷൻ—എല്ലാം അവനിൽ ആശ്രയിച്ചാലും അവൻ ഒന്നിലും ആശ്രയിക്കുന്നില്ല।

Verse 19

अज्ञानतस्त्वयि जनैर्विकल्पो विदितो यतः । तस्माद्भ्रमप्रतीकारो निरुपाधेर्न हि स्वतः

അജ്ഞാനത്താൽ ജനങ്ങൾ നിനക്കു മേൽ വികൽപഭേദം അധ്യാസിക്കുന്നു എന്നു അറിയപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ നിരുപാധി പരമേശ്വരനിൽ നിന്ന് സ്വയം ഭ്രമനിവാരണം ഉദ്ഭവിക്കുന്നില്ല; മോഹിതനായ ജീവൻ സമ്യക് ജ്ഞാനവും നിയമബദ്ധമായ സാധനയും കൊണ്ടുതന്നെ അത് ചെയ്യണം.

Verse 20

धन्या वयं महेशान तव दर्शनमात्रतः । दृढभक्तजनानन्दप्रदश्शम्भो दयां कुरु

ഹേ മഹേശാനേ! നിന്റെ ദർശനമാത്രത്താൽ ഞങ്ങൾ ധന്യരായി. ഹേ ശംഭോ, ദൃഢഭക്തജനങ്ങൾക്ക് ആനന്ദം നൽകുന്നവനേ, ഞങ്ങളോടു കരുണ കാണിക്കണമേ.

Verse 21

त्वमादिस्त्वमनादिश्च प्रकृतेस्त्वं परः पुमान् । विश्वेश्वरो जगन्नाथो निर्विकारः परात्परः

നീ ആദിയും നീ അനാദിയും; പ്രകൃതിയെ അതിക്രമിച്ച പരമപുരുഷൻ നീ. നീ വിശ്വേശ്വരൻ, ജഗന്നാഥൻ, നിർവികാരൻ, പരാത്പരൻ.

Verse 22

योऽयं ब्रह्मास्तिऽ रजसा विश्वमूर्तिः पितामहः । त्वत्प्रसादात्प्रभो विष्णुस्सत्त्वेन पुरुषोत्तमः

ഹേ പ്രഭോ! രജോഗുണത്താൽ വിശ്വമൂർത്തിയായി ‘പിതാമഹൻ’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഈ ബ്രഹ്മാവ് നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ മാത്രമേ നിലനിൽക്കൂ. അതുപോലെ നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ സത്ത്വഗുണത്തിൽ സ്ഥിതനായ വിഷ്ണു പുരുഷോത്തമനാകുന്നു.

Verse 23

कालाग्निरुद्रस्तमसा परमात्मा गुणः परः । सदा शिवो महेशानस्सर्वव्यापी महेश्वरः

അവൻ തമോഗുണത്തിൽ കാലാഗ്നിരുദ്രൻ—സകലവും ദഹിപ്പിക്കുന്ന കാലാഗ്നി; അവൻ പരമാത്മാവ്, ഗുണാതീതനും പരാത്പരനും. അവൻ സദാശിവൻ, മഹേശാനൻ—സർവ്വവ്യാപിയായ മഹേശ്വരൻ.

Verse 24

व्यक्तं महच्च भूतादिस्तन्मात्राणीन्द्रियाणि च । त्वयैवाधिष्ठितान्येव विश्वमूर्ते महेश्वर

ഹേ വിശ്വമൂർത്തിയായ മഹേശ്വരാ! വ്യക്തമായ ലോകം, മഹത്തത്ത്വം, ഭൂതാദി, തന്മാത്രകൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം നിനക്കാൽ മാത്രമേ അധിഷ്ഠിതവും നിയന്ത്രിതവും ആകുന്നുള്ളൂ.

Verse 25

महादेव परेशान करुणाकर शंकर । प्रसीद देवदेवेश प्रसीद पुरुषोत्तम

ഹേ മഹാദേവാ, പരേശ്വരാ, കരുണാകര ശങ്കരാ! പ്രസന്നനാകണമേ. ഹേ ദേവദേവേശാ! പ്രസന്നനാകണമേ; ഹേ പുരുഷോത്തമാ! പ്രസന്നനാകണമേ.

Verse 26

वासांसि सागरास्सप्त दिशश्चैव महाभुजाः । द्यौर्मूर्द्धा ते विभोर्नाभिः खं वायुर्नासिका ततः

നിന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഏഴ് സമുദ്രങ്ങൾ; ദിക്കുകളേ നിന്റെ മഹാബാഹുക്കൾ. ഹേ സർവ്വവ്യാപി പ്രഭോ, ദ്യൗ നിന്റെ ശിരസ്സു, ആകാശം നിന്റെ നാഭി, വായു നിന്റെ നാസിക.

Verse 27

चक्षूंष्यग्नी रविस्सोमः केशा मेघास्तव प्रभो । नक्षत्रतारकाद्याश्च ग्रहाश्चैव विभूषणम्

ഹേ പ്രഭോ, അഗ്നി, സൂര്യൻ, സോമൻ ഇവയാണ് നിന്റെ കണ്ണുകൾ; മേഘസമൂഹം നിന്റെ കേശം. നക്ഷത്രങ്ങളും താരകളും ഗ്രഹങ്ങളും നിന്റെ ആഭരണങ്ങൾ.

Verse 28

कथं स्तोष्यामि देवेश त्वां विभो परमेश्वर । वाचामगोचरोऽसि त्वं मनसा चापि शंकर

ഹേ ദേവേശാ, ഹേ സർവ്വവ്യാപി പരമേശ്വരാ, ഞാൻ എങ്ങനെ നിന്നെ സ്തുതിക്കാം? ഹേ ശങ്കരാ, നീ വാക്കുകൾക്കതീതൻ; മനസ്സിനും അഗോചരൻ.

Verse 29

पञ्चास्याय च रुद्राय पञ्चाशत्कोटिमूर्तये । त्र्यधिपाय वरिष्ठाय विद्यातत्त्वाय ते नमः

പഞ്ചമുഖനായ രുദ്രനേ, അമ്പത് കോടി രൂപങ്ങളായി പ്രത്യക്ഷനായവനേ, ത്രിലോകാധിപതിയേ, ശ്രേഷ്ഠനേ, വിദ്യാതത്ത്വസ്വരൂപനേ—നിനക്കു നമസ്കാരം.

Verse 30

अनिदेंश्याय नित्याय विद्युज्ज्वालाय रूपिणे । अग्निवर्णाय देवाय शंकराय नमोनमः

സൂചനയ്ക്കതീതനും നിത്യനും, മിന്നൽ-ജ്വാലാരൂപനും, അഗ്നിവർണ്ണനായ ദിവ്യദേവനും ആയ ശങ്കരനു വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം.

Verse 31

विद्युत्कोटिप्रतीकाशमष्टकोणं सुशोभनम् । रूपमास्थाय लोकेऽस्मिन्संस्थिताय नमो नमः

കോടിക്കണക്കിന് മിന്നലുകളുടെ പ്രകാശംപോലെ ദീപ്തമായ, അത്യന്തം ശോഭനമായ അഷ്ടകോണ ദിവ്യരൂപം ധരിച്ചു ഈ ലോകത്തിൽ സ്ഥാപിതനായി വിരാജിക്കുന്ന പരമേശ്വരനു വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം।

Verse 32

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां प्रसन्नः परमेश्वरः । ब्रह्मणो मे ददौ शीघ्रमभयं भक्तवत्सलः

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—അവരുടെ വചനങ്ങൾ ഇങ്ങനെ കേട്ടപ്പോൾ പരമേശ്വരൻ പ്രസന്നനായി. ഭക്തവത്സലനായ പ്രഭു എനിക്ക്, ബ്രഹ്മാവിന്, ഉടൻ അഭയം ദാനിച്ചു।

Verse 33

अथ सर्वे सुरास्तत्र विष्ण्वाद्या मुनयस्तथा । अभवन्सुस्मितास्तात चक्रुश्च परमोत्सवम्

അപ്പോൾ അവിടെ വിഷ്ണുവാദി എല്ലാ ദേവന്മാരും മുനിമാരും കൂടി, പ്രിയനേ, സുമൃദു പുഞ്ചിരിയോടെ സന്തോഷിച്ചു; അവർ പരമോത്സവം ആചരിച്ചു।

Verse 34

मम तद्रेतसा तात मर्दितेन मुहुर्मुहुः । अभवन्कणकास्तत्र भूरिशः परमोज्ज्वलाः

ഹേ താത, എന്റെ ആ രേതസ് വീണ്ടും വീണ്ടും മർദിതമായി (ചതച്ചും അരച്ചും) പോയപ്പോൾ അവിടെ അത്യന്തം ദീപ്തമായ സ്വർണ്ണകണങ്ങൾ ധാരാളമായി ഉദിച്ചു।

Verse 35

ऋषयो बहवो जाता वालखिल्यास्सहस्रशः । कणकैस्तैश्च वीर्यस्य प्रज्वलद्भिः स्वतेजसा

ആ വീര്യശക്തിയുടെ പ്രഭാവത്തിൽ അനവധി ഋഷിമാർ ജനിച്ചു—ആയിരമായിരം വാലഖില്യർ; അവർ സൂക്ഷ്മദേഹികളായിരുന്നാലും സ്വതേജസ്സാൽ സ്വർണ്ണചിങ്ങാരങ്ങൾപോലെ ജ്വലിച്ചു।

Verse 36

अथ ते ह्यृषयस्सर्वे उपतस्थुस्तदा मुने । ममान्तिकं परप्रीत्या तात तातेति चाब्रुवन्

അപ്പോൾ ആ എല്ലാ ഋഷിമാരും എന്റെ സമീപത്ത് വന്ന് നിന്നു. പരമ സ്നേഹത്തോടെ അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും—“താത, താത” (പ്രിയ ബാലകാ) എന്നു വിളിച്ചു।

Verse 37

ईश्वरेच्छाप्रयुक्तेन प्रोक्तास्ते नारदेन हि । वालखिल्यास्तु ते तत्र कोपयुक्तेन चेतसा

ആ വാക്കുകൾ ഈശ്വരൻ (ശിവൻ) ഇച്ഛിച്ചതിനാൽ പ്രേരിതനായ നാരദൻ തന്നെയാണ് പറഞ്ഞത്; എന്നാൽ അവിടെ വാലഖില്യ ഋഷിമാർ കോപഭരിതചിത്തത്തോടെ രോഷത്തിൽ പ്രതികരിച്ചു।

Verse 38

नारद उवाच । गच्छध्वं संगता यूयं पर्वतं गन्धमादनम् । न स्थातव्यम्भवद्भिश्च न हि वोऽत्र प्रयोजनम्

നാരദൻ പറഞ്ഞു—“ഇവിടെ ഒന്നിച്ചുകൂടിയ നിങ്ങളെല്ലാവരും ഗന്ധമാദന പർവതത്തിലേക്ക് പോകുക. ഇവിടെ നിങ്ങൾ നില്ക്കരുത്; ഈ കാര്യത്തിൽ ഇവിടെ നിങ്ങള്ക്ക് യാതൊരു പ്രയോജനവും ഇല്ല.”

Verse 39

तत्र तप्त्वा तपश्चाति भवितारो मुनीश्वराः । सूर्य्यशिष्याश्शिवस्यैवाज्ञया मे कथितन्त्विदम्

അവിടെ തപസ്സു ചെയ്ത് ആ മുനീശ്വരന്മാർ തീർച്ചയായും സിദ്ധരാകും—ഈ വൃത്താന്തം ശിവന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം സൂര്യന്റെ ശിഷ്യർ എനിക്ക് പറഞ്ഞു।

Verse 40

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तास्ते तदा सर्वे बालखिल्याश्च पर्वतम् । सत्वरम्प्रययुर्नत्वा शंकरं गन्धमादनम्

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ആ ബാലഖില്യ മുനിമാർ എല്ലാവരും ഉടൻ പർവതത്തിലേക്ക് ത്വരിതമായി പോയി; ഗന്ധമാദനത്തിൽ ശങ്കരനെ നമസ്കരിച്ച് വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു।

Verse 41

विष्ण्वादिभिस्तदाभूवं श्वासितोहं मुनीश्वर । निर्भयः परमेशानप्रेरितैस्तैर्महात्मभिः

ഹേ മുനീശ്വരാ! അന്ന് പരമേശാനൻ (ശിവൻ) പ്രേരിപ്പിച്ച വിഷ്ണു മുതലായ മഹാത്മാക്കൾ എനിക്ക് വീണ്ടും ശ്വാസം നൽകി; അതിനാൽ ഞാൻ നിർഭയനായി।

Verse 42

अस्तवञ्चापि सर्वेशं शंकरम्भक्तवत्सलम् । सर्वकार्यकरं ज्ञात्वा दुष्टगर्वापहारकम्

ശങ്കരൻ സർവേശ്വരൻ, ഭക്തവത്സലൻ, സർവകാര്യസാധകൻ, ദുഷ്ടഗർവ്വനാശകൻ എന്നു അറിഞ്ഞ് അവളും അവനെ സ്തുതിച്ചു।

Verse 43

देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । त्वमेव कर्ता सर्वस्य भर्ता हर्त्ता च सर्वथा

ദേവദേവ മഹാദേവാ, കരുണാസാഗര പ്രഭോ! നീയേ സർവത്തിന്റെയും കർത്താവ്; നീയേ സർവത്തെ പോഷിക്കുന്നവനും സർവഥാ സംഹരിക്കുന്നവനും ആകുന്നു।

Verse 44

त्वदिच्छया हि सकलं स्थितं हि सचराचरम् । तन्त्यां यथा बलीवर्दा मया ज्ञातं विशेषतः

നിന്റെ ഇച്ഛയാൽ തന്നെയാണ് സകല ചരാചരവും നിലനിൽക്കുന്നത്. കയറിന്റെ തന്തിയിൽ കെട്ടിയ കാളകളെ നയിക്കുന്നതുപോലെ, ഇതെല്ലാം നിന്റെ അധീനത്തിലാണെന്ന് ഞാൻ പ്രത്യേകമായി അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു।

Verse 45

इत्येवमुक्त्वा सोहं वै प्रणामं च कृताञ्जलिः । अन्येऽपि तुष्टुवुस्सर्वे विष्ण्वाद्यास्तं महेश्वरम्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഞാനും കരംകൂപ്പി നമസ്കരിച്ചു. തുടർന്ന് വിഷ്ണു മുതലായ എല്ലാ ദേവന്മാരും ആ മഹേശ്വര മഹാദേവനെ സ്തുതിച്ചു.

Verse 46

अथाकर्ण्य नुतिं शुद्धां मम दीनतया तदा । विष्ण्वादीनाञ्च सर्वेषां प्रसन्नोऽभून्महेश्वरः

അപ്പോൾ എന്റെ വിനയത്തോടെ അർപ്പിച്ച ആ ശുദ്ധസ്തുതിയും, വിഷ്ണു മുതലായ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും വന്ദനവും കേട്ട് മഹേശ്വരൻ പ്രസന്നനായി.

Verse 47

ददौ सोतिवरं मह्यमभयं प्रीतमानसः । सर्वे सुखमतीवापुरत्यमोदमहं मुने

പ്രീതിമനസ്സോടെ മഹേശ്വരൻ എനിക്ക് പരമവരമായ അഭയം ദാനമായി നൽകി. തുടർന്ന് എല്ലാവരും അത്യന്തം സുഖം പ്രാപിച്ചു; ഞാനും, ഹേ മുനേ, അതിവിശേഷം ആനന്ദിച്ചു.

Verse 49

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे विधिमोहवर्णनं नाम नवचत्वारिंशोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീശിവമഹാപുരാണത്തിലെ രണ്ടാം വിഭാഗമായ രുദ്രസംഹിതയുടെ മൂന്നാം ഭാഗമായ പാർവതീഖണ്ഡത്തിൽ ‘വിധിമോഹവർണ്ണനം’ എന്ന പേരിലുള്ള നാല്പത്തൊമ്പതാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.