Sukta 52

Mantra 1

न तद्दिवा न पृथिव्यानु मन्ये न यज्ञेन नोत शमीभिराभिः । उब्जन्तु तं सुभ्वः पर्वतासो नि हीयतामतियाजस्य यष्टा ॥

ഞാൻ അതിനെ ദ്യൗസിന്റെ ഉയരത്താലും അളക്കുന്നില്ല, പൃഥിവിയുടെ വിശാലതയാലും അല്ല; യജ്ഞത്തിന്റെ വിധി-രൂപങ്ങളാലും അല്ല, ഈ ശമി-കർമ്മങ്ങളാൽ (ശാന്തികര പ്രവർത്തികളാൽ) പോലും അല്ല. സുഭ്വഃ—ദൃഢവും ദീപ്തവുമായ ശക്തികൾ, പർവ്വതങ്ങൾപോലെ—അവനെ അമർത്തട്ടെ; അതി-യാജകനായ ഭ്രമിത യഷ്ടാ (അതിർത്തി കടന്ന് യജ്ഞം ചെയ്യുന്നവൻ) താഴെ വീണു മാറിപ്പോകട്ടെ—അവന്റെ ബലം ക്ഷയിച്ച് അകന്നുപോകട്ടെ.

Mantra 2

अति वा यो मरुतो मन्यते नो ब्रह्म वा यः क्रियमाणं निनित्सात् । तपूंषि तस्मै वृजिनानि सन्तु ब्रह्मद्विषमभि तं शोचतु द्यौः ॥

ഹേ മരുതുകളേ, ഞങ്ങളെക്കാൾ മീതെയാണെന്ന് (അതി) സ്വയം കരുതുന്നവൻ, അല്ലെങ്കിൽ നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന ബ്രഹ്മ-വാണിയെ (ബ്രഹ്മ) തകർക്കാൻ/അടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവൻ—അവന്റെ പങ്കായി ദഹിപ്പിക്കുന്ന താപങ്ങളും വക്രമായ ദുരിതങ്ങളും വരട്ടെ. ബ്രഹ്മ-ദ്വേഷിക്കെതിരെ ദ്യൗസ് തന്നേ ജ്വലിക്കട്ടെ; ഭസ്മകരമായ പ്രകാശത്തിൽ അവനെ വെളിപ്പെടുത്തട്ടെ.

Mantra 3

किमङ्ग त्वा ब्रह्मणः सोम गोपां किमङ्ग त्वाहुरभिशस्तिपां नः । किमङ्ग नः पश्यसि निद्यमानान्ब्रह्मद्विषे तपुषिं हेतिमस्य ॥

സോമാ, ബ്രഹ്മത്തിന്റെ ഗോപാ (രക്ഷകൻ) എന്നു നിന്നെ എന്തുകൊണ്ട് വിളിക്കുന്നു? ഞങ്ങളോടുള്ള അഭിശസ്തി (ശത്രു-ശാപം/ദുഷ്ട നിന്ദ)ക്കെതിരെ ഞങ്ങളുടെ രക്ഷകൻ എന്നു നിന്നെ എന്തുകൊണ്ട് പേരിടുന്നു? ഞങ്ങൾ നിന്ദിക്കപ്പെടുമ്പോൾ നീ ഞങ്ങളെ എന്തുകൊണ്ട് നോക്കുന്നു—ബ്രഹ്മ-ദ്വേഷിക്കെതിരെ നിന്റെ ബലത്തിന്റെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന ആയുധം, തപ്ത ഹേതി, നീ എറിയുന്നതിനായി?

Mantra 4

अवन्तु मामुषसो जायमाना अवन्तु मा सिन्धवः पिन्वमानाः । अवन्तु मा पर्वतासो ध्रुवासोऽवन्तु मा पितरो देवहूतौ ॥

ഉഷസ്സുകൾ—എപ്പോഴും ജനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവർ—എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ; സിന്ധവഃ (നദികൾ)—ബലത്തോടെ നിറഞ്ഞുയരുന്നവർ—എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ. ധ്രുവമായ പർവ്വതങ്ങൾ എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ; ദേവഹൂതിയുള്ള യജ്ഞത്തിൽ പിതൃകൾ എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

Mantra 5

विश्वदानीं सुमनसः स्याम पश्येम नु सूर्यमुच्चरन्तम् । तथा करद्वसुपतिर्वसूनां देवाँ ओहानोऽवसागमिष्ठः ॥

വിശ്വദാനീം ഞങ്ങൾ സുമനസ്സോടെ ഇരിക്കട്ടെ; ഉയർന്നുവരുന്ന സൂര്യനെ ഇനി ഞങ്ങൾ ദർശിക്കട്ടെ. അങ്ങനെ വസുക്കളുടെ വസുപതി—തന്റെ അവസയാൽ ദേവന്മാരെ സമീപത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നവൻ—ഞങ്ങൾക്ക് സമൃദ്ധി നൽകട്ടെ.

Mantra 6

इन्द्रो नेदिष्ठमवसागमिष्ठः सरस्वती सिन्धुभिः पिन्वमाना । पर्जन्यो न ओषधीभिर्मयोभुरग्निः सुशंसः सुहवः पितेव ॥

ഇന്ദ്രൻ അവസയോടെ അതിനികടമായി വരട്ടെ; സരസ്വതീ സിന്ധുക്കളോടൊപ്പം പിന്വമാനയായി ഞങ്ങളിലേയ്ക്ക് വർദ്ധിക്കട്ടെ. പർജന്യൻ ഔഷധികളിലൂടെ ഞങ്ങൾക്ക് മയോഭുവാകട്ടെ; അഗ്നി—സുശംസ, സുഹവ—പിതാവുപോലെ ഞങ്ങളെ പോഷിപ്പിച്ച് വഴിനടത്തട്ടെ.

Mantra 7

विश्वे देवास आ गत शृणुता म इमं हवम् । एदं बर्हिर्नि षीदत ॥

ഹേ വിശ്വേ ദേവാഃ, വരുവിൻ; എന്റെ ഈ ഹവം ശ്രവിക്കുവിൻ. ഈ പവിത്ര ബർഹിസ് മേൽ നിഷീദത—യജ്ഞസ്ഥാനത്തിൽ ആസനം സ്വീകരിക്കുവിൻ.

Mantra 8

यो वो देवा घृतस्नुना हव्येन प्रतिभूषति । तं विश्व उप गच्छथ ॥

ഹേ ദേവന്മാരേ, ഘൃതസ്നുനാ ഹവ്യത്താൽ നിങ്ങളിൽ ആരാണ് ശോഭിതനാകുന്നതോ, അവന്റെ അടുക്കൽ—എല്ലാവരും—ഉപഗച്ഛഥ; സത്യഗ്രാഹിയിലേക്കു ശക്തികൾ ഏകീകരിക്കട്ടെ.

Mantra 9

उप नः सूनवो गिरः शृण्वन्त्वमृतस्य ये । सुमृळीका भवन्तु नः ॥

അമൃതസ്യ സൂനവഃ, ഉപ നഃ വന്നു ഞങ്ങളുടെ ഗിരഃ ശ്രവിക്കട്ടെ; ഞങ്ങൾക്ക് സുമൃളീകാ ആയിരിക്കുവിൻ—കൃപാപൂർണ്ണവും ശമനകരവുമായ അനുഗ്രഹമായി.

Mantra 10

विश्वे देवा ऋतावृध ऋतुभिर्हवनश्रुतः । जुषन्तां युज्यं पयः ॥

ഹേ വിശ്വദേവന്മാരേ—ഋതംകൊണ്ടു വർദ്ധിക്കുന്നവരും, ഋതുക്കളിൽ ഉയരുന്ന ഹവന-ആഹ്വാനം ശ്രവിക്കുന്നവരുമേ—യുക്തമായ പയസ്സിൽ ആനന്ദിക്കുവിൻ; ഋതത്തോടു ചേർന്ന, ശാസ്ത്രീയ അർപ്പണത്തിന്റെ പോഷകസാരത്തിൽ.

Mantra 11

स्तोत्रमिन्द्रो मरुद्गणस्त्वष्टृमान्मित्रो अर्यमा । इमा हव्या जुषन्त नः ॥

ഇന്ദ്രൻ, മരുദ്ഗണം; ത്വഷ്ടൃ—ശില്പി; മിത്രനും അര്യമനും—ഇവർ എല്ലാവരും നമ്മുടെ ഈ ഹവ്യങ്ങളെ ആനന്ദത്തോടെ സ്വീകരിക്കട്ടെ.

Mantra 12

इमं नो अग्ने अध्वरं होतर्वयुनशो यज । चिकित्वान्दैव्यं जनम् ॥

ഹേ അഗ്നേ, അധ്വരത്തിന്റെ ഹോതൃ, വയുനശഃ—വിവേകപൂർണ്ണ നൈപുണ്യത്തോടെ—ഞങ്ങൾക്കായി ഈ യജ്ഞം നിർവഹിക്ക; ചികിത്വാൻ ആയി, ദൈവ്യ ജനത്തോട് അർപ്പിക്ക.

Mantra 13

विश्वे देवाः शृणुतेमं हवं मे ये अन्तरिक्षे य उप द्यवि ष्ठ । ये अग्निजिह्वा उत वा यजत्रा आसद्यास्मिन्बर्हिषि मादयध्वम् ॥

ഹേ വിശ്വേ ദേവാഃ, എന്റെ ഈ ഹവം കേൾക്കുവിൻ—നിങ്ങൾ അന്തരിക്ഷത്തിലായാലും ദ്യൗവിന്റെ സമീപത്തിലായാലും; നിങ്ങൾ അഗ്നിജിഹ്വരായാലും യജത്രരായാലും (യജ്ഞാർഹരായാലും): ഈ ബർഹിഷി (യജ്ഞാസനം) മേൽ ആസീനരായി ഹവിഷിൽ ആനന്ദിക്കുവിൻ.

Mantra 14

विश्वे देवा मम शृण्वन्तु यज्ञिया उभे रोदसी अपां नपाच्च मन्म । मा वो वचांसि परिचक्ष्याणि वोचं सुम्नेष्विद्वो अन्तमा मदेम ॥

വിശ്വേ ദേവാഃ—യജ്ഞിയർ (യജ്ഞാർഹർ)—എന്റെ മൻമ (ചിന്ത) കേൾക്കട്ടെ: ഉഭേ രോദസീ (ദ്യൗവും പൃഥിവിയും)യും അപാം നപാത് (ജലങ്ങളുടെ പുത്രൻ)യും കൂടി. നിങ്ങൾ പരിചക്ഷ്യ (കുറ്റപ്പെടുത്തേണ്ട) വചനങ്ങൾ ഞാൻ പറയാതിരിക്കട്ടെ; നിങ്ങളുടെ സുമ്ന (കൃപ)യിൽ ഞങ്ങൾ നിങ്ങളോടു ഏറ്റവും അന്തർഗ്ഗതമായി അടുത്തവരായി ആനന്ദിക്കട്ടെ.

Mantra 15

ये के च ज्मा महिनो अहिमाया दिवो जज्ञिरे अपां सधस्थे । ते अस्मभ्यमिषये विश्वमायुः क्षप उस्रा वरिवस्यन्तु देवाः ॥

ദിവോയിൽ നിന്നോ അപാം സധസ്ഥേ (ജലങ്ങളുടെ ആസനത്തിൽ) നിന്നോ ജനിച്ച, മഹിനഃ (മഹത്തായവർ) ആയ, അഹിമായാ (അഹി/സർപ്പത്തിന്റെ മായയിൽ നിന്ന് വിമുക്തർ) ആയ ഏവരും—അവ ദേവന്മാർ ഞങ്ങൾക്ക് ഇഷയേ (വൃദ്ധിക്കായി) വരിവസ് (വിശാലമായ പാത/അവകാശം) വിപുലമാക്കട്ടെ: സമ്പൂർണ്ണ ആയുസ്സും, രാത്രികളും, ഉഷ്രാ (ഉഷസ്സിന്റെ പ്രകാശങ്ങൾ)യും അനുഗ്രഹകരമാകട്ടെ.

Mantra 17

स्तीर्णे बर्हिषि समिधाने अग्नौ सूक्तेन महा नमसा विवासे । अस्मिन्नो अद्य विदथे यजत्रा विश्वे देवा हविषि मादयध्वम् ॥

വിരിച്ച ബർഹിഷിന്മേൽ, ജ്വലിപ്പിച്ച അഗ്നിയിൽ, നന്നായി പണിത സൂക്തത്താലും മഹാനമസ്കാരത്താലും ഞാൻ നിങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ നമ്മുടെ ഈ വിദഥത്തിൽ, യജ്യരായ വിശ്വദേവന്മാരേ, നമ്മുടെ ഹവിഷിൽ ആനന്ദിക്കുവിൻ.