Sukta 61

Mantra 1

के ष्ठा नरः श्रेष्ठतमा य एकएक आयय । परमस्याः परावतः ॥

ഹേ നരന്മാരേ, ഹേ വീരന്മാരേ, നിങ്ങൾ ആരാണ്—അത്യുത്തമർ—പരമലോകത്തിന്റെ അതിദൂര പരാവതത്തിൽ നിന്ന്, ഓരോരുത്തനും തനിത്തന്നെ വന്നെത്തിയവർ?

Mantra 2

क्व वोऽश्वाः क्वाभीशवः कथं शेक कथा यय । पृष्ठे सदो नसोर्यमः ॥

നിങ്ങളുടെ അശ്വങ്ങൾ എവിടെ? നിങ്ങളുടെ അഭീശവഃ (രശ്മികൾ/ലഗാം) എവിടെ? നിങ്ങൾ എങ്ങനെ സമർത്ഥർ, എങ്ങനെ സഞ്ചരിക്കുന്നു—പുറത്ത് (പൃഷ്ഠേ) നിങ്ങളുടെ ആസനം എങ്ങനെ നിലകൊള്ളുന്നു, നിങ്ങളുടെ ഗതിയുടെ യോജന/മാപം (യമഃ) എന്ത്?

Mantra 3

जघने चोद एषां वि सक्थानि नरो यमुः । पुत्रकृथे न जनयः ॥

അവരുടെ ജഘനത്തിൽ (പിന്ന്ഭാഗത്ത്) പ്രേരണയുണ്ട്; നരഃ (വീരർ) തങ്ങളുടെ സക്ഥാനി (തുടകൾ) വിരിച്ചുനീട്ടുന്നു—പുത്രകൃഥേ, പുത്രസൃഷ്ടിക്കായി, ജനയഃ (ജനകർ) പോലെ.

Mantra 4

परा वीरास एतन मर्यासो भद्रजानयः । अग्नितपो यथासथ ॥

മുന്നോട്ട് പുറപ്പെടുവിൻ, ഹേ വീരന്മാരേ; മുന്നേറുവിൻ, ഹേ ഭദ്രജനയഃ മർയാസഃ (ശുഭജന്മ യുവാക്കൾ). നിങ്ങൾ ഉള്ളതുപോലെ തന്നെ—അഗ്നിതപഃ പോലെ, ആരുടെ തപസ് അഗ്നിയാകുന്നുവോ, അഗ്നിതേജസ്സാൽ ദഹിക്കുന്നവർ പോലെ.

Mantra 5

सनत्साश्व्यं पशुमुत गव्यं शतावयम् । श्यावाश्वस्तुताय या दोर्वीरायोपबर्बृहत् ॥

അവൾ അവനുവേണ്ടി അശ്വസമ്പത്തും ഗോസമ്പത്തും ശതഗുണ വർധനയും ജയിച്ചു നൽകി; ശ്യാവാശ്വന്റെ സ്തുതിക്കായി, ഭുജവീരന്റെ പരാക്രമം അവൾ കൂടുതൽ പ്രബലമാക്കി.

Mantra 6

उत त्वा स्त्री शशीयसी पुंसो भवति वस्यसी । अदेवत्रादराधसः ॥

നിനക്കായി സ്ത്രീയും പുരുഷനേക്കാൾ അധികം ശക്തിയുള്ളവളും ശ്രേഷ്ഠയുമായിത്തീരുന്നു; അദേവത്രരിൽ നിന്നും അപ്രാപ്തസാധകരിൽ നിന്നും (ഞങ്ങളെ) രക്ഷിക്കണമേ.

Mantra 7

वि या जानाति जसुरिं वि तृष्यन्तं वि कामिनम् । देवत्रा कृणुते मनः ॥

വളഞ്ഞ പ്രേരണയെയും, ദാഹാർത്തമായ ഉന്മേഷത്തെയും, കാമനാഭരിതമായ ആഗ്രഹത്തെയും തിരിച്ചറിഞ്ഞ് വേർതിരിക്കുന്നവൾ—മനസ്സിനെ ദേവത്രാ, ദിവ്യദിശയിലേക്കു തിരിക്കുന്നു.

Mantra 8

उत घा नेमो अस्तुतः पुमाँ इति ब्रुवे पणिः । स वैरदेय इत्समः ॥

ഇതും സത്യമായി പണി പറയുന്നു: ‘അവൻ വെറും പുരുഷൻ മാത്രം—അസ്തുത (സ്തുതി ലഭിക്കാത്തവൻ), നേമോ (നമസ്കാരം/ആദരം) ഇല്ലാത്തവൻ’; എന്നാൽ വൈര-ദേയ (മത്സരവും ദാനവും) എന്ന അതേ മണ്ഡലത്തിൽ അവൻ അവരുടെ തുല്യനാണ്.

Mantra 9

उत मेऽरपद्युवतिर्ममन्दुषी प्रति श्यावाय वर्तनिम् । वि रोहिता पुरुमीळ्हाय येमतुर्विप्राय दीर्घयशसे ॥

എന്നേക്കായി യുവതിയായ ദീപ്തശക്തി—ആനന്ദം പകരുന്നവൾ—ഇരുട്ടിനെ നേരിടുന്ന പാതയിൽ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി; പിന്നെ രണ്ടു രോഹിതാ (ചുവപ്പുനിറമുള്ള) ശക്തികൾ പുരുമീൾഹ (മഹാകൃപാളു)നുവേണ്ടി, ദീർഘയശസ് (ദൂരവ്യാപകമായ യശസ്) ഉള്ള വിപ്ര (ഋഷി/ദർശി)നുവേണ്ടി, അമർത്തി മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞു.

Mantra 10

यो मे धेनूनां शतं वैददश्विर्यथा ददत् । तरन्त इव मंहना ॥

എനിക്ക് ധേനുക്കളുടെ നൂറു പ്രവാഹങ്ങൾ (പോഷകശക്തികൾ) കണ്ടെത്തി, യഥോചിതമായി അവയെ ദാനം ചെയ്തവൻ—അവൻ പ്രചുര മംഹനാ (മഹത്തായ പ്രേരണ/വേഗം) കൊണ്ട് മറുകര കടക്കുന്നവനെപ്പോലെയാണ്.

Mantra 11

य ईं वहन्त आशुभिः पिबन्तो मदिरं मधु । अत्र श्रवांसि दधिरे ॥

വേഗശക്തികളാൽ അവനെ വഹിച്ച്, മദിര മധു (മത്താക്കുന്ന മധു) പാനം ചെയ്യുന്നവർ—ഇവിടെ തന്നെയാണ് അവർ തങ്ങളുടെ ദീപ്തമായ കീർത്തി സ്ഥാപിച്ചത്.

Mantra 12

येषां श्रियाधि रोदसी विभ्राजन्ते रथेष्वा । दिवि रुक्म इवोपरि ॥

ആരുടെ ശ്രീ (ഐശ്വര്യ-തേജസ്) രണ്ടു ലോകങ്ങളായ രോദസീയുടെ മേൽ വ്യാപിച്ച് ദീപ്തമാകുന്നു, രഥങ്ങളിൽ മിന്നുന്നു; ദിവിയിൽ മുകളിൽ സ്ഥാപിതമായ സ്വർണ്ണ റുക്മംപോലെ പ്രകാശം.

Mantra 13

युवा स मारुतो गणस्त्वेषरथो अनेद्यः । शुभंयावाप्रतिष्कुतः ॥

യുവാവാണ് ആ മാരുതഗണം—ജ്വലിക്കുന്ന രഥങ്ങളോടുകൂടി, നിർദോഷം; ശുഭഗതിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവർ, അപ്രതിഷ്കുത—തടസ്സമില്ലാത്തവർ, അവിഘ്നം.

Mantra 14

को वेद नूनमेषां यत्रा मदन्ति धूतयः । ऋतजाता अरेपसः ॥

ഇപ്പോൾ സത്യമായി ആരാണ് അറിയുക—എവിടെയാണ് ഈ ധൂതയഃ, ശുദ്ധ-പ്രകാശമുള്ളവർ, മദ (ആനന്ദോന്മാദം) അനുഭവിക്കുന്നത്? ഋതത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചവർ, മലിനതയില്ലാത്ത (അരേപസ്) സ്വഭാവമുള്ളവർ.

Mantra 15

यूयं मर्तं विपन्यवः प्रणेतार इत्था धिया । श्रोतारो यामहूतिषु ॥

ഹേ വിപന്യവഃ—അത്ഭുതകർമ്മശക്തികളേ—ധിയാ (ശരിയായ ദർശനം/ബുദ്ധി) കൊണ്ടു നിങ്ങൾ മർത്ത്യനെ ഇങ്ങനെ നേതാക്കളായി നയിക്കുന്നു; യാമ-ആഹുതികളിൽ നിങ്ങൾ ആഹ്വാനങ്ങളുടെ ശ്രോതാക്കളാണ്.

Mantra 16

ते नो वसूनि काम्या पुरुश्चन्द्रा रिशादसः । आ यज्ञियासो ववृत्तन ॥

ഹേ രിശാദസഃ—ഹാനി നശിപ്പിക്കുന്നവരേ—ഞങ്ങൾക്ക് കാമ്യ വസുക്കൾ കൊണ്ടുവരിക: ബഹു-ചന്ദ്ര (വളരെ ദീപ്തമായ)യും വിശാല-പ്രഭാമയവും; ഹേ യജ്ഞിയാസോ, ഇവിടെ തിരിഞ്ഞുവരിക.

Mantra 17

एतं मे स्तोममूर्म्ये दार्भ्याय परा वह । गिरो देवि रथीरिव ॥

ഊർമിജന്യ ദേവീ, ഈ എന്റെ സ്തോമം ദാർഭ്യനിലേക്കു മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകേണമേ; ദേവീ, രഥിയെന്നപോലെ എന്റെ ഗിരഃ—പ്രേരിത വാക്കുകൾ—രഥംപോലെ വഹിച്ചു കൊണ്ടുപോകുക, വാക്ക് साधകന്റെ ഉള്ളിൽ തന്റെ ലക്ഷ്യത്തിൽ അഖണ്ഡമായി എത്തുവാൻ.

Mantra 18

उत मे वोचतादिति सुतसोमे रथवीतौ । न कामो अप वेति मे ॥

എന്നുവേണ്ടിയും ഇങ്ങനെ ഉച്ചരിക്കപ്പെടട്ടെ—‘ഇതി!’—സോമം പിഴിയപ്പെടുന്ന രഥവീതി-ചലനത്തിൽ; എന്റെ കാമം—ലക്ഷ്യപ്രാപ്തിയിലേക്കുള്ള ദൃഢസങ്കൽപം—ഒഴിയുന്നില്ല, എന്റെ ഉള്ളിലെ അഭിലാഷാഗ്നി വിട്ടുപോകുന്നില്ല.

Mantra 19

एष क्षेति रथवीतिर्मघवा गोमतीरनु । पर्वतेष्वपश्रितः ॥

ഇതുതന്നെ മഘവാന്റെ സ്ഥിരമായ രഥവീതി: അവൻ ഗോമതീ—പ്രകാശമുള്ള ‘പശുക്കൾ’ (ജ്ഞാനകിരണങ്ങൾ)—നെ അനുഗമിച്ച് സഞ്ചരിക്കുന്നു; പർവ്വതങ്ങളിൽ ആശ്രയിച്ചു നിലകൊള്ളുന്നു—ദൃഢചേതനയുടെ ശിഖരങ്ങൾ പിന്തുണയാകെ.