Sukta 54

Mantra 1

प्र शर्धाय मारुताय स्वभानव इमां वाचमनजा पर्वतच्युते । घर्मस्तुभे दिव आ पृष्ठयज्वने द्युम्नश्रवसे महि नृम्णमर्चत ॥

ഹേ സ്വഭാനുക്കളേ, പർവതച്യുത മരുৎ-ശർധയിലേക്കു ഈ വാണിയെ പ്രേരിപ്പിക്കുവിൻ; ഘർമ (സൂര്യതാപ)ത്തിന്റെ സ്തുതികാരനായ യജമാനനിലേക്കു അതിനെ ഓടിക്കുവിൻ. യജ്ഞത്തിന്റെ പൃഷ്ഠ-ആധാരനായ, ദ്യുമ്നശ്രവസ് (ദീപ്തകീർത്തി) ഉള്ളവനു മഹത്തായ നൃമ്ണ (പുരുഷബലം) അർച്ചിക്കുവിൻ.

Mantra 2

प्र वो मरुतस्तविषा उदन्यवो वयोवृधो अश्वयुजः परिज्रयः । सं विद्युता दधति वाशति त्रितः स्वरन्त्यापोऽवना परिज्रयः ॥

ഹേ മരു‍ത്തുകളേ, നിങ്ങള്ക്കായി മുന്നോട്ട്—തവിഷാ (പ്രചണ്ഡ)മുള്ളവർ, ഉദന്യവ (ജലവാഹകർ), വയോവൃധ (ജീവനവർധകർ), അശ്വയുജ (കുതിരകളെ യോജിപ്പിക്കുന്നവർ), പരിജ്രയ (വലയമായി സഞ്ചരിക്കുന്നവർ). അവർ മിന്നലിനെ ഒരുമിച്ച് സ്ഥാപിക്കുന്നു; ത്രിത ഗർജ്ജിക്കുന്നു; അവനാ (ആഴം)യിൽ നിന്ന് ആപഃ (ജലങ്ങൾ) സ്വരിക്കുന്നു—വലയമായി ഒഴുകിക്കൊണ്ട്.

Mantra 3

विद्युन्महसो नरो अश्मदिद्यवो वातत्विषो मरुतः पर्वतच्युतः । अब्दया चिन्मुहुरा ह्रादुनीवृतः स्तनयदमा रभसा उदोजसः ॥

ഹേ മരുৎകളേ, മിന്നലിന്റെ മഹത്ത്വത്തിൽ ദീപ്തരായ വീരന്മാരേ, കല്ലുപോലെ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നവരേ, കാറ്റാൽ ജ്വലിക്കുന്നവരേ, പർവ്വതങ്ങളെ അവരുടെ സ്ഥിരതയിൽ നിന്ന് വഴുതിക്കുന്നവരേ! ജലങ്ങളുടെ ഇടയിലും നിങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഗർജനയുടെ മറവിൽ വരുന്നു; അടുത്തുതന്നെ ഇടിമുഴക്കി, അത്യുഗ്രരായി, ബലത്തോടെ മേലോട്ടുയർന്ന് പൊങ്ങുന്നു.

Mantra 4

व्यक्तून्रुद्रा व्यहानि शिक्वसो व्यन्तरिक्षं वि रजांसि धूतयः । वि यदज्राँ अजथ नाव ईं यथा वि दुर्गाणि मरुतो नाह रिष्यथ ॥

ഹേ രുദ്രന്മാരേ, നിപുണന്മാരേ, നിങ്ങൾ രാത്രികളെ വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു, നിങ്ങൾ ദിവസങ്ങളെ വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു; നിങ്ങൾ അന്തരീക്ഷത്തെയും രജാംസികളെയും (വിസ്താരങ്ങളെയും) കുലുക്കി ചിതറിക്കുന്നു. ജലത്തിൽ നാവു സഞ്ചരിക്കുന്നതുപോലെ നിങ്ങൾ അഖണ്ഡ സമതലങ്ങളെ തള്ളിനീക്കുമ്പോൾ, ഹേ മരുৎകളേ, നിങ്ങൾ ദുർഗമ പാതകൾ കടക്കുന്നു—പരിക്കോ പരാജയമോ ഇല്ലാതെ.

Mantra 5

तद्वीर्यं वो मरुतो महित्वनं दीर्घं ततान सूर्यो न योजनम् । एता न यामे अगृभीतशोचिषोऽनश्वदां यन्न्ययातना गिरिम् ॥

ഹേ മരുതുകളേ, ഇതുതന്നെ നിങ്ങളുടെ വീര്യം—നിങ്ങളുടെ മഹത്ത്വം—സൂര്യന്റെ ദീർഘ യോജനപഥംപോലെ ദൂരത്തോളം വ്യാപിക്കുന്നു. അഗ്രഹീത-ശോചിഷ് (ബന്ധനമില്ലാത്ത ജ്വാല) സഹിതം നിങ്ങൾ യാത്രയിൽ മുന്നേറി; അശ്വങ്ങളില്ലാതെയും, തേജസ്വിയായ സംകല്പബലത്താൽ, നിങ്ങൾ ഗിരിയിലേക്കു ഇറങ്ങി വന്നു.

Mantra 6

अभ्राजि शर्धो मरुतो यदर्णसं मोषथा वृक्षं कपनेव वेधसः । अध स्मा नो अरमतिं सजोषसश्चक्षुरिव यन्तमनु नेषथा सुगम् ॥

ഹേ മരുതുകളേ, നിങ്ങൾ അർണസ (പ്രളയസദൃശമായ പ്രതിരോധം/പ്രവാഹം) നീക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ശർധ (ദളം) ദീപ്തമായി തിളങ്ങുന്നു—മരവെട്ടുകാരൻ വൃക്ഷം വെട്ടി വീഴ്ത്തുന്നതുപോലെ. പിന്നെ സജോഷസ് (ഏകമനസ്സോടെ) നമ്മുടെ അരമതി (ശരിയായ പരിശ്രമത്തിന്റെ ബുദ്ധി/ഇച്ഛ)യെ—ചക്ഷുസ്സുപോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നവനെ നയിക്കുന്നതുപോലെ—സുഗമമായ തുറന്ന പഥത്തിൽ അനുഗമിച്ച് നയിക്കുവിൻ.

Mantra 7

न स जीयते मरुतो न हन्यते न स्रेधति न व्यथते न रिष्यति । नास्य राय उप दस्यन्ति नोतय ऋषिं वा यं राजानं वा सुषूदथ ॥

ഹേ മരുതുകളേ, നിങ്ങൾ പൂർണ്ണ ജയത്തിലേക്കു നിയോഗിക്കുന്നവൻ ജയിക്കപ്പെടുകയില്ല, കൊല്ലപ്പെടുകയില്ല; അവൻ വഴുതുകയില്ല, വിറയ്ക്കുകയില്ല, ഹാനി പ്രാപിക്കുകയില്ല. അവന്റെ റായ (സമൃദ്ധി) ക്ഷയിക്കുകയില്ല, അവന്റെ ഓതയ (സഹായങ്ങൾ) അവനെ വിട്ടുപോകുകയില്ല—ഋഷിയായാലും രാജാവായാലും—നിങ്ങൾ ആരെ സുഷൂദഥ (പൂർണ്ണ ജയ-അതിക്രമണത്തിലേക്കു തള്ളിനയിക്കുന്നുവോ).

Mantra 8

नियुत्वन्तो ग्रामजितो यथा नरोऽर्यमणो न मरुतः कबन्धिनः । पिन्वन्त्युत्सं यदिनासो अस्वरन्व्युन्दन्ति पृथिवीं मध्वो अन्धसा ॥

നിയതമായ നിയുതികളിൽ (യോകത്തിൽ) യുക്തരായി, ഗ്രാമങ്ങളെയും വയലുകളെയും ജയിക്കുന്നവരായി—വിജയി പുരുഷന്മാരെപ്പോലെ—മരുതർ ആര്യമനെപ്പോലെ, സംഘങ്ങളെ ബന്ധിക്കുന്നവർ (കബന്ധിന) ആയി സഞ്ചരിക്കുന്നു. ബലവാന്മാർ ഗർജിച്ച് സ്വരം ഉയർത്തുമ്പോൾ അവർ ഉത്സം (ഉറവ/ഝരനം) വീർപ്പിക്കുന്നു; ‘മധ്വഃ അന്ധസ്’ എന്ന മധുരസാരത്തോടെ ഭൂമിയെ നനച്ച് നിറയ്ക്കുന്നു.

Mantra 9

प्रवत्वतीयं पृथिवी मरुद्भ्यः प्रवत्वती द्यौर्भवति प्रयद्भ्यः । प्रवत्वतीः पथ्या अन्तरिक्ष्याः प्रवत्वन्तः पर्वता जीरदानवः ॥

മരുതർക്കായി ഈ ഭൂമി ചരിഞ്ഞ് വഴിയൊരുക്കുന്നു; മുന്നേറുന്നവർക്കായി ദ്യൗ (ആകാശം) പോലും ചരിഞ്ഞ് അനുകൂലമാകുന്നു. അന്തരിക്ഷത്തിലെ പഥ്യകൾ (പാതകൾ) അവരുടെ ദിശയിലേക്കു ചരിയുന്നു; ജീരദാനവ—പുരാതന ദാനശീലമുള്ള—പർവതങ്ങളും പോലും വാലുന്നു.

Mantra 10

यन्मरुतः सभरसः स्वर्णरः सूर्य उदिते मदथा दिवो नरः । न वोऽश्वाः श्रथयन्ताह सिस्रतः सद्यो अस्याध्वनः पारमश्नुथ ॥

ഹേ മരുതരേ, സഭരസ (ഉത്സാഹഭരിതർ)യും സ്വർണര (പ്രകാശമയർ)യും—ദ്യൗയുടെ പുത്രന്മാരേ, ദിവോ നരരേ! സൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ആനന്ദിക്കുന്നു. അപ്പോൾ പാഞ്ഞോടുന്ന നിങ്ങളുടെ അശ്വങ്ങൾ ഒരിക്കലും ശിഥിലമാകുന്നില്ല; ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ നിങ്ങൾ ഈ അധ്വന്റെ അപ്പുറത്തീരം എത്തുന്നു.

Mantra 11

अंसेषु व ऋष्टयः पत्सु खादयो वक्षस्सु रुक्मा मरुतो रथे शुभः । अग्निभ्राजसो विद्युतो गभस्त्योः शिप्राः शीर्षसु वितता हिरण्ययीः ॥

ഹേ മരുതന്മാരേ! നിങ്ങളുടെ തോളുകളിൽ കുന്തങ്ങൾ; നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങളിൽ കടിച്ചുകീറുന്ന ശക്തികൾ; നിങ്ങളുടെ വക്ഷസ്സുകളിൽ ദീപ്തമായ സ്വർണ്ണചക്രങ്ങൾ, നിങ്ങളുടെ രഥത്തിൽ നിങ്ങളുടെ ശോഭയും വൈഭവവും. അഗ്നിപ്രഭയായ മിന്നലുകൾ നിങ്ങളുടെ കൈകളിൽ ജ്വലിക്കുന്നു; നിങ്ങളുടെ ശിരസ്സുകളിൽ സ്വർണ്ണശിരസ്ത്രാണങ്ങൾ വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു—വിജയകർമ്മത്തിനായി തേജസ്സാൽ ആയുധധാരികൾ.

Mantra 12

तं नाकमर्यो अगृभीतशोचिषं रुशत्पिप्पलं मरुतो वि धूनुथ । समच्यन्त वृजनातित्विषन्त यत्स्वरन्ति घोषं विततमृतायवः ॥

ഹേ മരുതന്മാരേ! ആ നാകസമമായ ഉയരം—അപഹൃതമല്ലാത്ത ജ്വാലയും ദീപ്തമായ ഇലപോലുള്ള വൈഭവവും ഉള്ളത്—നിങ്ങൾ കുലുക്കി അഴിച്ചു ചലനത്തിലാക്കുന്നു. നിങ്ങൾ അതിമിതമായി ജ്വലിക്കുമ്പോൾ, വ്യാപകമായി പടരുന്ന ഗർജ്ജനം മുഴക്കുമ്പോൾ—ഋതത്തിന്റെ അന്വേഷകരും പ്രേരകരും—ശത്രുബലങ്ങൾ വേർപൊട്ടി ചിതറിപ്പോകുന്നു.

Mantra 13

युष्मादत्तस्य मरुतो विचेतसो रायः स्याम रथ्यो वयस्वतः । न यो युच्छति तिष्यो यथा दिवोऽस्मे रारन्त मरुतः सहस्रिणम् ॥

ഹേ മരുതന്മാരേ, വിചേതസഃ (പ്രകാശമുള്ള വിവേകമുള്ളവരേ), നിങ്ങളാൽ ദത്തമായ റായഃ (സമ്പത്ത്) ഞങ്ങൾക്കു ലഭിക്കട്ടെ—യാത്രയുടെ രഥത്തിന് യോജ്യവും, വയസ്വതഃ (ജീവശക്തി നിറഞ്ഞതും) ആയിരിക്കും. ദിവ്യമായ തിഷ്യ-നക്ഷത്രം മറയാത്തതുപോലെ, നിങ്ങൾ പ്രേരിപ്പിച്ച സഹസ്രിണ (ആയിരമടങ്ങ്) പൂർണ്ണത ഞങ്ങളിലേയ്ക്ക് മുഴങ്ങി സ്ഥാപിതമാകട്ടെ.

Mantra 14

यूयं रयिं मरुतः स्पार्हवीरं यूयमृषिमवथ सामविप्रम् । यूयमर्वन्तं भरताय वाजं यूयं धत्थ राजानं श्रुष्टिमन्तम् ॥

ഹേ മരുതന്മാരേ, നിങ്ങൾ സ്പാർഹവീരം (വീരശക്തി സമൃദ്ധമായ, ആഗ്രഹണീയമായ) റയിം നൽകുന്നു; സാമവിപ്രം (സാമഗാനപ്രേരണയുള്ള) ഋഷിയെ നിങ്ങൾ കാത്തുരക്ഷിക്കുന്നു. ഭരതായ നിങ്ങൾ അർവന്തം (വേഗമുള്ള അശ്വം)യും വാജം (വിജയബലം)യും നൽകുന്നു; ശ്രുഷ്ടിമന്തം (ആജ്ഞാനുസൃത ശ്രവണശക്തിയുള്ള) രാജാവിനെ നിങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുന്നു.

Mantra 15

तद्वो यामि द्रविणं सद्यऊतयो येना स्वर्ण ततनाम नॄँरभि । इदं सु मे मरुतो हर्यता वचो यस्य तरेम तरसा शतं हिमाः ॥

ഹേ സദ്യഊതയഃ മരുതന്മാരേ (ക്ഷണത്തിൽ സഹായിക്കുന്നവരേ), നിങ്ങളിൽ നിന്ന് ആ ദ്രവിണം (ധനം/നിധി) ഞാൻ തേടുന്നു—അതിലൂടെ സ്വർണ (വ്യാപിക്കുന്ന പ്രകാശം) പോലെ ഞങ്ങൾ നൃൺ (മാനവശക്തികൾ) മേൽ വ്യാപിക്കട്ടെ. ഹേ മരുതന്മാരേ, ഈ എന്റെ ഹര്യതാ വചഃ (ആനന്ദത്തോടെ സ്വീകരിക്കാവുന്ന സ്തുതി) സ്വീകരിക്കൂ; ഇതിന്റെ ബലത്തിൽ ഞങ്ങൾ തരസാ (ഉഗ്രശക്തിയാൽ) ഹിമാഃ ശതം (നൂറു ശീതകാലങ്ങൾ/വർഷങ്ങൾ) എന്ന ഇരുള്‍ കടക്കട്ടെ.