Sukta 27

Mantra 1

असत्सु मे जरितः साभिवेगो यत्सुन्वते यजमानाय शिक्षम् । अनाशीर्दामहमस्मि प्रहन्ता सत्यध्वृतं वृजिनायन्तमाभुम् ॥

അസത്യാവസ്ഥകളിൽ, ഹേ ജരിതാവേ, എന്റെ പ്രഹാരം വേഗവാനാണ്—സോമം പിഴിയുന്ന യജമാനനുവേണ്ടി എനിക്ക് ഉപദേശം ലഭിക്കുമ്പോൾ. ആനന്ദമില്ലാത്ത ദാതാവിനെ ഞാൻ പ്രഹരിക്കുന്നവൻ; സത്യത്തിനെതിരെ അസത്യധർമ്മം പിടിച്ചുനിൽക്കുന്ന വക്രഗതിയുള്ളവനെ ഞാൻ സംഹരിക്കുന്നു.

Mantra 2

यदीदहं युधये संनयान्यदेवयून्तन्वा शूशुजानान् । अमा ते तुम्रं वृषभं पचानि तीव्रं सुतं पञ्चदशं नि षिञ्चम् ॥

ഞാൻ യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെടുകയും, ദേഹഗർവത്തിൽ വീർപ്പുമുട്ടുന്ന ദേവരഹിതരെ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടുകയും ചെയ്യുന്നപ്പോൾ—അപ്പോൾ വീട്ടിൽ, നിനക്കായി, ഞാൻ ശക്തമായ വൃഷഭ-ബലം ഒരുക്കുന്നു; തീക്ഷ്ണമായി പിഷിതമായ സോമരസം, പൂർണ്ണമായ പതിനഞ്ചുമടങ്ങ് അളവിൽ, ഞാൻ ഒഴുക്കുന്നു.

Mantra 3

नाहं तं वेद य इति ब्रवीत्यदेवयून्त्समरणे जघन्वान् । यदावाख्यत्समरणमृघावदादिद्ध मे वृषभा प्र ब्रुवन्ति ॥

‘ഇങ്ങനെ’ എന്നു പറയുന്ന അവനെ ഞാൻ അറിയുന്നില്ല—എങ്കിലും അവൻ യുദ്ധത്തിൽ ദേവരഹിതരെ വധിച്ചിട്ടുണ്ട്. പാഞ്ഞെത്തുന്ന ആക്രമണംപോലെ ആ ഏറ്റുമുട്ടൽ അവൻ വ്യക്തമായി കണ്ടപ്പോൾ, തീർച്ചയായും എന്റെ ഉള്ളിൽ വൃഷഭ-ശക്തികൾ പ്രസ്ഫുടമായി വാക്കാകുന്നു.

Mantra 4

यदज्ञातेषु वृजनेष्वासं विश्वे सतो मघवानो म आसन् । जिनामि वेत्क्षेम आ सन्तमाभुं प्र तं क्षिणां पर्वते पादगृह्य ॥

ഞാൻ അജ്ഞാതവും കുരുക്കുള്ളതുമായ വഴികളിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ, സമൃദ്ധിയെ താങ്ങുന്ന എല്ലാ മഘവാൻ ശക്തികളും എനിക്കൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ജയിക്കുന്നു; ക്ഷേമം—സുരക്ഷിതവും സ്ഥിരവുമായ അവസ്ഥ—ഞാൻ കണ്ടെത്തുന്നു. പാദാധാരം പിടിച്ച് ഞാൻ മുന്നോട്ട് തള്ളുന്നു; ദുഷ്കരതയുടെ പർവതത്തിലുപോലും തടസ്സക്കാരനെ ഞാൻ ചുരണ്ടി ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നു.

Mantra 5

न वा उ मां वृजने वारयन्ते न पर्वतासो यदहं मनस्ये । मम स्वनात्कृधुकर्णो भयात एवेदनु द्यून्किरणः समेजात् ॥

ഞാൻ മനസ്സിൽ സംകല്പം സ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ, വളഞ്ഞ വഴികളും പർവ്വതങ്ങളും എന്നെ തടയുകയില്ല. എന്നിൽ നിന്നു പുറപ്പെടുന്ന സ്വനം (ധ്വനി) കേട്ടാൽ കഠിന-കർണ്ണമായ ഭയം പോലും പിന്മാറുന്നു; കിരണം ദിനങ്ങളെ അനുഗമിച്ച് ഒന്നിച്ചു ചേരുകയും സമരസമായി മുന്നേറുകയും ചെയ്യുന്നു.

Mantra 6

दर्शन्न्वत्र शृतपाँ अनिन्द्रान्बाहुक्षदः शरवे पत्यमानान् । घृषुं वा ये निनिदुः सखायमध्यू न्वेषु पवयो ववृत्युः ॥

ഇവിടെ കാണപ്പെടുന്നു—പാകം ചെയ്ത പാനം കുടിച്ചിട്ടും ഇന്ദ്രരഹിതരായവർ; ഭുജംകൊണ്ട് ഭക്ഷിക്കുന്നവർ, അമ്പിന്റെ പാതയിലേക്കു പാഞ്ഞുചെല്ലുന്നവർ. അല്ലെങ്കിൽ സഖാ-ശക്തിയെ നിന്ദിക്കുന്നവർ; അവരുടെമേൽ മൂർച്ചയുള്ള അറ്റങ്ങൾ തിരിഞ്ഞും മടങ്ങിയും പതിക്കുന്നു.

Mantra 7

अभूर्वौक्षीर्व्यु आयुरानड्दर्षन्नु पूर्वो अपरो नु दर्षत् । द्वे पवस्ते परि तं न भूतो यो अस्य पारे रजसो विवेष ॥

നീ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു; നീ വർദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു; നീ ആയുസ്സിനെ വ്യാപിപ്പിച്ച് അതിനെ പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ മുൻപുള്ളത് ദൃശ്യമാകുന്നു; ഇപ്പോൾ പിന്നിലുള്ളതും ദൃശ്യമാകുന്നു. രണ്ട് തീക്ഷ്ണ ധാരകൾ അവനെ ചുറ്റിപ്പറ്റുന്നു—ഈ രജസ്‌ (മധ്യാകാശം) കടന്ന് അപ്പുറത്തീരത്ത് പ്രവേശിച്ച ആ ഒരുവനായി മറ്റാരും ആകുന്നില്ല.

Mantra 8

गावो यवं प्रयुता अर्यो अक्षन्ता अपश्यं सहगोपाश्चरन्तीः । हवा इदर्यो अभितः समायन्कियदासु स्वपतिश्छन्दयाते ॥

ഗാവുകൾ—ബലത്തിന്റെ യവ (ധാന്യം)യോട് യുക്തമായ കിരണങ്ങൾപോലെ—ആര്യന്റെ പ്രേരണയിൽ നീങ്ങി; ഞാൻ അവയെ സഹഗോപന്മാരോടൊപ്പം ചരിക്കുന്നതായി കണ്ടു. ആര്യന്റെ ഹ്വാനം എല്ലാദിക്കുകളിൽ നിന്നുമെത്തി ഒന്നിച്ചു: അവയിൽ സ്വപതി (സ്വത്തിന്റെ സത്യാധിപൻ) എത്രത്തോളം സമ്മതിച്ച് ആനന്ദിക്കുന്നു?

Mantra 9

सं यद्वयं यवसादो जनानामहं यवाद उर्वज्रे अन्तः । अत्रा युक्तोऽवसातारमिच्छादथो अयुक्तं युनजद्ववन्वान् ॥

നാം—മനുഷ്യരിൽ യവസ (പുല്ല്)ഭക്ഷകർ—ഞാനും—യവ (ധാന്യം)ഭോജകനും—വജ്രത്തിന്റെ വിശാല മണ്ഡലത്തിനുള്ളിൽ ഒന്നിച്ചുകൂടുമ്പോൾ, യുക്തമായ ശക്തി അവസാതാരനെ (സഹായം കൊണ്ടുവരുന്നവനെ) തേടുന്നു; യുക്തമല്ലാത്ത ശക്തിയെ വിജയി പുരുഷൻ ബന്ധിപ്പിച്ച് യോജിപ്പിക്കുന്നു.

Mantra 10

अत्रेदु मे मंससे सत्यमुक्तं द्विपाच्च यच्चतुष्पात्संसृजानि । स्त्रीभिर्यो अत्र वृषणं पृतन्यादयुद्धो अस्य वि भजानि वेदः ॥

ഇവിടെയേ ഞാൻ മനസ്സിൽ ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ട സത്യം ധരിക്കുന്നു: ദ്വിപാദവും ചതുഷ്പാദവും ആയ ശക്തികളെ ഞാൻ യഥോചിതമായ സംയോഗത്തിൽ ചേർക്കാൻ കഴിയും. എന്നാൽ ഇവിടെ സ്ത്രീ-ശക്തികളോടുകൂടെ വൃഷണ (വൃഷഭ)നെതിരെ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നവൻ—സ്വയം യഥാർത്ഥ യുദ്ധമില്ലാത്തവൻ—അവനെ ഞാൻ, അറിഞ്ഞവൻ, വേർതിരിച്ച് അവന്റെ പങ്ക് വിഭജിച്ചു, അതിന്റെ പരിധി നിശ്ചയിക്കുന്നു.

Mantra 11

यस्यानक्षा दुहिता जात्वास कस्तां विद्वाँ अभि मन्याते अन्धाम् । कतरो मेनिं प्रति तं मुचाते य ईं वहाते य ईं वा वरेयात् ॥

ആരുടെ പുത്രി രഥമില്ലാത്തവളോ—ജ്ഞാനി ആരാണ് അവളെ സത്യത്തിൽ അന്ധയെന്ന് കരുതുക? എനിക്കെതിരെയുള്ള ‘മാനം’/ബന്ധനം ആരാണ് അഴിക്കുന്നത്—അവളെ വഹിക്കുന്നവനോ, അല്ലെങ്കിൽ അവളെ വരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനോ?

Mantra 12

कियती योषा मर्यतो वधूयोः परिप्रीता पन्यसा वार्येण । भद्रा वधूर्भवति यत्सुपेशाः स्वयं सा मित्रं वनुते जने चित् ॥

യൗവനാത്മാവിനും വധൂസ്ഥിതിക്കും സ്ത്രീ-ശക്തി എത്ര മഹത്തായതു—പ്രശംസനീയ നിധിയാൽ അവൾ പരിതൃപ്തയായാൽ. വധു സുശോഭിത-രൂപിണി (സുപേശസ്) ആയാൽ ശുഭയായി മാറുന്നു; അവൾ തന്നേ ജനങ്ങൾക്കിടയിലും മിത്രനെ നേടുന്നു.

Mantra 13

पत्तो जगार प्रत्यञ्चमत्ति शीर्ष्णा शिरः प्रति दधौ वरूथम् । आसीन ऊर्ध्वामुपसि क्षिणाति न्यङ्ङुत्तानामन्वेति भूमिम् ॥

വീണവൻ ഉണരുന്നു; തിരിഞ്ഞ് തന്റെ നേരെ വരുന്ന അതിനെ തന്നെയാണ് അവൻ ഭുജിക്കുന്നത്. ശിരസ്സുകൊണ്ട് ശിരസ്സിനെ പ്രതിയായി സ്ഥാപിച്ച് വറൂഥം (രക്ഷാകവചം) ഒരുക്കുന്നു. ഇരുന്നുകൊണ്ട് മുകളിലുള്ളതിനെ ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നു; താഴോട്ടു തിരിഞ്ഞ് നീണ്ടുകിടന്ന് ഭൂമിയെ അനുഗമിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ സത്ത്വം മറിവുകളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച്, ശരിയായ അഭിമുഖത ലഭിക്കുന്നതുവരെ നീങ്ങുന്നു.

Mantra 14

बृहन्नच्छायो अपलाशो अर्वा तस्थौ माता विषितो अत्ति गर्भः । अन्यस्या वत्सं रिहती मिमाय कया भुवा नि दधे धेनुरूधः ॥

വിശാലൻ, ദീപ്തവർണ്ണൻ, ഇലകളില്ലാത്ത അശ്വൻ അചലമായി നില്ക്കുന്നു. മാതാവ്—അന്തരപ്രേരണയാൽ പ്രേരിതയായി—ഗർഭത്തെ പോഷിപ്പിക്കുന്നു. മറ്റൊരാളുടെ കിടാവിനെ നക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ മുഴങ്ങുന്നു: ഏതു ഭവംകൊണ്ടാണ് ധേനു തന്റെ ഊധർ താഴെ വെക്കുന്നത്?

Mantra 15

सप्त वीरासो अधरादुदायन्नष्टोत्तरात्तात्समजग्मिरन्ते । नव पश्चातात्स्थिविमन्त आयन्दश प्राक्सानु वि तिरन्त्यश्नः ॥

ഏഴ് വീരശക്തികൾ അധരത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു; എട്ട് ഉത്തരഭാഗത്ത് നിന്ന് അവസാനം ഒന്നിച്ചു ചേർന്നു. ഒൻപത് പിന്നിൽ നിന്ന് വന്നു—ഘനസമൂഹത്തിൽ ദൃഢമായി; പത്ത് മുന്നിൽ കല്ലിന്റെ സാനുവിനെ (മുകളമ്പലം/മേച്ചിൽ) നീട്ടുന്നു—കഠിന പ്രതിരോധത്തിലൂടെ പാത തുറന്ന്.

Mantra 16

दशानामेकं कपिलं समानं तं हिन्वन्ति क्रतवे पार्याय । गर्भं माता सुधितं वक्षणास्ववेनन्तं तुषयन्ती बिभर्ति ॥

പത്തിലൊന്നായ കപില (ചുവപ്പുനിറമുള്ള) ശക്തി ഒരേ സ്വഭാവമുള്ളതാണ്; ക്രതു (സങ്കൽപം/യജ്ഞബുദ്ധി)ക്കായും പാര്യായ—അപ്പുറം കടക്കലിനായും—അവൾ/അത് അവർ മുന്നോട്ട് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. മാതാവ് തന്റെ സ്തനങ്ങളിൽ സുസ്ഥിതമായ ഗർഭത്തെ ധരിക്കുന്നു; അതിനെ സന്തോഷിപ്പിച്ച്, വേദനിപ്പിക്കാതെ പോഷിപ്പിച്ച്—രൂപത്തിലേക്ക് വളരാൻ സഹായിക്കുന്നു.

Mantra 17

पीवानं मेषमपचन्त वीरा न्युप्ता अक्षा अनु दीव आसन् । द्वा धनुं बृहतीमप्स्वन्तः पवित्रवन्ता चरतः पुनन्ता ॥

വീരന്മാർ നന്നായി പോഷിതമായ മോഷത്തെ പാകം ചെയ്തു; അക്ഷങ്ങൾ (പാശങ്ങൾ) എറിഞ്ഞു, ദിവസത്തിന്റെ ഗതിയെ അനുഗമിച്ചു. രണ്ടു മഹാധനുസ്സുകൾ ജലങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു, പവിത്ര (പവിത്രക)ം വഹിച്ച്; അവ ചുറ്റി നടന്ന് ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു—സത്തയെ ഋത (സത്യക്രമം)ക്കു യോജ്യമാക്കുന്നു.

Mantra 18

वि क्रोशनासो विष्वञ्च आयन्पचाति नेमो नहि पक्षदर्धः । अयं मे देवः सविता तदाह द्र्वन्न इद्वनवत्सर्पिरन्नः ॥

ഉച്ചഘോഷകർ എല്ലാദിക്കുകളിലേക്കും പിരിഞ്ഞു പോയി; അളവ് (നേമ) പാകം ചെയ്യുന്നു, എന്നാൽ അർദ്ധം ചിറകായി പാക്വമാകുന്നില്ല. എന്റെ ദേവനായ സവിതൃ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: ‘ആഹാരം കാഷ്ഠം (മരം) ആകുന്നവൻ ജയിക്കുന്നു; ആഹാരം ഘൃതം ആകുന്നവനും ജയിക്കുന്നു’—കാരണം യുക്തമായ പോഷണമേ ഉർദ്ധ്വഗതിയെ താങ്ങുന്നു.

Mantra 19

अपश्यं ग्रामं वहमानमारादचक्रया स्वधया वर्तमानम् । सिषक्त्यर्यः प्र युगा जनानां सद्यः शिश्ना प्रमिनानो नवीयान् ॥

ദൂരത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഒരു സഞ്ചരിക്കുന്ന സംഘത്തെ കണ്ടു—ചക്രങ്ങളില്ലാതെ നീങ്ങുന്നത്, തന്റെ സ്വധാ (അന്തര്നിഹിത ശക്തി-നിയമം)കൊണ്ട് തന്നെ ഗതിമാനമാകുന്നത്. ആര്യൻ (ഉദാത്തൻ) മനുഷ്യരുടെ തലമുറകളെ മുന്നോട്ടുള്ള യുഗത്തിലേക്ക് യോജിപ്പിക്കുന്നു; ഉടൻ തന്നെ, സദാ നവീനനായി, പഴയ ഘടനകളുടെ കഠിന പുരുഷത്വം (ശിശ്ന) തകർക്കുന്നു.

Mantra 20

एतौ मे गावौ प्रमरस्य युक्तौ मो षु प्र सेधीर्मुहुरिन्ममन्धि । आपश्चिदस्य वि नशन्त्यर्थं सूरश्च मर्क उपरो बभूवान् ॥

എന്റെ ഈ രണ്ടു പശുക്കൾ പ്രഹാരകൻ (പ്രമര)നോട് യുക്തമായിരിക്കുന്നു; അവയെ തടയരുത്—വീണ്ടും വീണ്ടും അവ അവരുടെ തേജസ്സായ ബലത്തോടെ എന്നെ മത്തനാക്കുന്നു. അവന്റെ ലക്ഷ്യം ജലങ്ങളും ചിതറിക്കുന്നു; സൂര്യനുവേണ്ടി അന്ധകാരം മേലത്തെ മറയായി മാറിയിരിക്കുന്നു—യഥാർത്ഥ വിജയം ലഭിക്കുന്നതുവരെ.

Mantra 21

अयं यो वज्रः पुरुधा विवृत्तोऽवः सूर्यस्य बृहतः पुरीषात् । श्रव इदेना परो अन्यदस्ति तदव्यथी जरिमाणस्तरन्ति ॥

ഈ വജ്രം പലവിധത്തിൽ തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു—വിശാല സമൃദ്ധിയിൽ നിന്ന് സൂര്യനു സഹായമായി. കാരണം ഇതിലൂടെ കൂടുതൽ ദൂരെയുള്ള, മറ്റൊരു കീർത്തി ലഭിക്കുന്നു; അചഞ്ചലർ (അവ്യഥീ) കാലത്തിന്റെ ക്ഷയം (ജരിമാണ) കടന്നുപോകുന്നു.

Mantra 22

वृक्षेवृक्षे नियता मीमयद्गौस्ततो वयः प्र पतान्पूरुषादः । अथेदं विश्वं भुवनं भयात इन्द्राय सुन्वदृषये च शिक्षत् ॥

മരത്തിൽ നിന്ന് മരത്തിലേക്ക് ബന്ധിതയായ പശു മുഴങ്ങി; പിന്നെ പക്ഷികൾ പറന്നു പുറപ്പെട്ടു—മനുഷ്യഭക്ഷകൻ. അപ്പോൾ ഈ മുഴുവൻ ഭവന-വിശ്വം ഭയത്തിലായി; ഇന്ദ്രനോടും സോമം പിഴിയുന്ന ഋഷിയോടും അത് അനുസരണയെ പഠിച്ചു.

Mantra 23

देवानां माने प्रथमा अतिष्ठन्कृन्तत्रादेषामुपरा उदायन् । त्रयस्तपन्ति पृथिवीमनूपा द्वा बृबूकं वहतः पुरीषम् ॥

ദേവന്മാരുടെ അളവിൽ ആദ്യ ശക്തികൾ നിലകൊണ്ടു; മുറിച്ചുകടക്കുന്ന (കൃന്ത) പ്രവർത്തിയിൽ നിന്ന് അവരുടെ ഉയർന്ന ശക്തികൾ ഉയർന്നു. മൂന്നു വിശാല ഭൂമിയിലും അതിന്റെ ജലങ്ങളിലും തപിക്കുന്നു; രണ്ടു ‘ബൃബൂക’വും പുരീഷം—സമൃദ്ധ ദ്രവ്യവും—വഹിച്ച്, രൂപീകരണപ്രവർത്തിയെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നു.

Mantra 24

सा ते जीवातुरुत तस्य विद्धि मा स्मैतादृगप गूहः समर्ये । आविः स्वः कृणुते गूहते बुसं स पादुरस्य निर्णिजो न मुच्यते ॥

അതുതന്നെ നിന്റെ ജീവാതു—ജീവശക്തി; അതിന്റെ രഹസ്യവും അറിയുക. സമര്യേ—സത്കർമ്മസിദ്ധിയുടെ യുദ്ധത്തിൽ—ഇത്തരം ദർശനം മറച്ചുവെക്കരുത്. സ്വഃ—സൂര്യലോകം—പ്രകടമാക്കി, എന്നിട്ടും ബുസം (തൊലി/തവിട്) മറയ്ക്കുന്നവൻ—ആ പാദുര് (ദ്വാരപാലൻ)—തന്റെ ആവരണവസ്ത്രമായ നിർണിജിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നില്ല.