Sukta 144

Mantra 1

एति प्र होता व्रतमस्य माययोर्ध्वां दधानः शुचिपेशसं धियम् । अभि स्रुचः क्रमते दक्षिणावृतो या अस्य धाम प्रथमं ह निंसते ॥

അന്തര്ഹോതൃ (പ്രോഹിതൻ) തന്റെ മായാ-ശക്തിയാൽ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നു; ശുചിപേശസം (ശുദ്ധ-തേജസ്സുള്ള) ധീ (ചിന്ത/ബുദ്ധി)യെ ഉയർത്തി ധരിച്ച്. ദക്ഷിണാവർത്തനായി അവൻ ഹവിഷ്യത്തിന്റെ സ്രുചുകളിലേക്കു (അർപ്പണ-കരണ്ടികൾ) അടുക്കുന്നു—തന്റെ തന്നെ സത്തയുടെ ആദ്യ ധാമങ്ങളിലേക്കു, അവിടെ അവൻ സ്ഥാപിതനാകുന്നു.

Mantra 2

अभीमृतस्य दोहना अनूषत योनौ देवस्य सदने परीवृताः । अपामुपस्थे विभृतो यदावसदध स्वधा अधयद्याभिरीयते ॥

ഋതത്തിന്റെ ദോഹനങ്ങൾ (പാൽദോഹനത്തെപ്പോലെ ഒഴുക്ക്) അവനെ ചുറ്റി മുഴങ്ങി—ദേവന്റെ സദനത്തിലെ യോനിയിൽ പരിവൃതമായി. ജലങ്ങളുടെ ഉപസ്ഥത്തിൽ താങ്ങപ്പെട്ട് അവൻ വിശ്രമത്തിലായപ്പോൾ, അപ്പോൾ അവൻ സ്വധാ (സ്വ-നിയമം/അന്തര്ശക്തി)യെ ഒഴുകാൻ വിട്ടു—ആ ശക്തികളാൽ തന്നെയാണ് അവൻ മുന്നോട്ട് യാത്ര ചെയ്യുന്നത്.

Mantra 3

युयूषतः सवयसा तदिद्वपुः समानमर्थं वितरित्रता मिथः । आदीं भगो न हव्यः समस्मदा वोळ्हुर्न रश्मीन्त्समयंस्त सारथिः ॥

സമവയസ്സുള്ള രണ്ടുപേർ രൂപത്തിൽ വേർപെടുന്നു; എങ്കിലും ഒരേ അർത്ഥ-ഉദ്ദേശ്യം പരസ്പര മാറിമാറി വഹിക്കുന്നു. പിന്നെ, ഹവ്യം സ്വീകരിക്കുന്ന ഭഗനെപ്പോലെ കൃപാനിധിയായ ദാതാവായി, അവൻ അവരെ നമ്മുടെ ദിശയിലേക്കു ആകർഷിക്കുന്നു; സാരഥിയെപ്പോലെ രശ്മികളെ (കുതിരക്കയർ) കൂട്ടിച്ചേർത്ത്, ശക്തികളെ ഒരൊറ്റ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കുന്നു.

Mantra 4

यमीं द्वा सवयसा सपर्यतः समाने योना मिथुना समोकसा । दिवा न नक्तं पलितो युवाजनि पुरू चरन्नजरो मानुषा युगा ॥

അവനെ രണ്ടു സമശക്തികൾ സേവിക്കുന്നു—ഒരേ യോനിയിൽ നിന്നു ഒരുമിച്ച് ജനിച്ച, ജോടിയായ ദ്വയം, ഒരേ ഗൃഹത്തിൽ വസിക്കുന്നവർ. പകലും രാത്രിയും പോലെ, അവൻ ഒരേസമയം പുരാതനനും സദാ യുവാവും; അനേകം പാതകളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച്, മനുഷ്യയുഗങ്ങളിലുടനീളം അജരനായി നിലകൊള്ളുന്നു.

Mantra 5

तमीं हिन्वन्ति धीतयो दश व्रिशो देवं मर्तास ऊतये हवामहे । धनोरधि प्रवत आ स ऋण्वत्यभिव्रजद्भिर्वयुना नवाधित ॥

പത്ത് ധീതികൾ—പ്രചോദിത ശക്തികൾ—അവനെ മുന്നോട്ടു തള്ളുന്നു; മർത്ത്യർ സഹായത്തിനായി ദേവനെ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. ചരിവുള്ള പ്രവതത്തിന്റെ ധനുസ്സിൽ നിന്നു അവൻ തന്റെ ബലം പ്രക്ഷേപിക്കുന്നു; പുതിയ വയുനങ്ങൾ—പുതിയ വിവേകങ്ങൾ—മറ്റും പുറത്തേക്കു നീങ്ങി വളയം ഭേദിക്കുന്ന ഉപായങ്ങളുമായ്, അവൻ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നു.

Mantra 6

त्वं ह्यग्ने दिव्यस्य राजसि त्वं पार्थिवस्य पशुपा इव त्मना । एनी त एते बृहती अभिश्रिया हिरण्ययी वक्वरी बर्हिराशाते ॥

ഓ അഗ്നേ, നീ ദിവ്യ രാജസിൽ അധിപനാണ്; പാർത്ഥിവ ലോകത്തിലും നിന്റെ സ്വസ്വഭാവത്താൽ, പശുപനെപ്പോലെ കാവൽക്കാരനാണ്. നിനക്കായി ഈ രണ്ടും—വിശാലവും ദീപ്തവുമായ, സ്വർണ്ണവും സമൃദ്ധമായി നെയ്തതുമായ—ബർഹിസ് എന്ന യജ്ഞാസനമായി ഇരിക്കുന്നു.

Mantra 7

अग्ने जुषस्व प्रति हर्य तद्वचो मन्द्र स्वधाव ऋतजात सुक्रतो । यो विश्वतः प्रत्यङ्ङसि दर्शतो रण्वः संदृष्टौ पितुमाँ इव क्षयः ॥

ഹേ അഗ്നേ, ഈ വചനം ജുഷസ്വ—ആനന്ദത്തോടെ സ്വീകരിക്ക; അതിലേക്കു തിരിയുക, ഹേ മന്ദ്ര, സ്വധാവാൻ, ഋതജാത, ശുക്രതു. സർവ്വദിക്കുകളിൽ നിന്നുമെങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന, ദർശനീയനും രണ്വനും ആയ നീ—ദൃഷ്ടികളുടെ സംഗമത്തിൽ പിതുമാൻ (പോഷണസമ്പന്ന) വാസസ്ഥലംപോലെ ക്ഷയ (ആശ്രയം) ആകുന്നു.