Sukta 132

Mantra 2

स्वर्जेषे भर आप्रस्य वक्मन्युषर्बुधः स्वस्मिन्नञ्जसि क्राणस्य स्वस्मिन्नञ्जसि । अहन्निन्द्रो यथा विदे शीर्ष्णाशीर्ष्णोपवाच्यः । अस्मत्रा ते सध्र्यक्सन्तु रातयो भद्रा भद्रस्य रातयः ॥

സ്വർജയ (പ്രകാശമയ ലോക)ത്തിന്റെ ജയത്തിനായി, യുദ്ധാരംഭത്തിൽ, ഹോതൃയുടെ ഉച്ചാരത്തോടൊപ്പം—ഹേ ഉഷർബുധ (ഉഷസ്സാൽ ജാഗൃതമായ ശക്തി)!—നിന്റെ തന്നെ നേരായ പാതയിൽ, നിന്റെ തന്നെ നേരായ പാതയിൽ, മുന്നേറുന്ന ബലത്തോടെ: ഇന്ദ്രൻ നമ്മുടെ അറിവിനായി, പേരെടുത്തു വെളിപ്പെടുത്തേണ്ട, തലമേൽ തലപോലെ നിലകൊണ്ടവരെ എങ്ങനെ അടിച്ചു വീഴ്ത്തിയുവോ; അതുപോലെ ഇവിടെ നിന്റെ ദാനങ്ങൾ സധ്ര്യക് (നേരെ) ഞങ്ങളിലേക്കു വരട്ടെ—ഭദ്ര, ഭദ്രത്തിന്റെ ദാനങ്ങൾ.

Mantra 3

तत्तु प्रयः प्रत्नथा ते शुशुक्वनं यस्मिन्यज्ञे वारमकृण्वत क्षयमृतस्य वारसि क्षयम् । वि तद्वोचेरध द्वितान्तः पश्यन्ति रश्मिभिः । स घा विदे अन्विन्द्रो गवेषणो बन्धुक्षिद्भ्यो गवेषणः ॥

നിന്റെ ആ പ്രയഃ—പുരാതന രീതിയിൽ മുന്നേറുന്നതും മുഴങ്ങുന്നതും—അതുകൊണ്ടാണ് യജ്ഞത്തിൽ അവർ തങ്ങള്ക്കായി വിശാലമായ ഒരു തുറവു സൃഷ്ടിച്ചത്; ഋതത്തിന്റെ വാസസ്ഥലം, ഒരു ഭവനം. അതിനെ ഞാൻ പ്രസ്താവിച്ചു പറയുന്നു; പിന്നെ അവർ കിരണങ്ങളാൽ അകത്തുതന്നെ കാണുന്നു. ഇങ്ങനെ ഇന്ദ്രൻ—ഗവേഷണ (പ്രകാശമയ ഗോകൾ/കിരണ-ധേനുക്കളുടെ അന്വേഷകൻ)—വിദേ (അറിയുന്നവനെ) അനുഗമിക്കുന്നു; ബന്ധുക്ഷിദ്ഭ്യോർക്കും ഗവേഷണ, ആ പ്രകാശധേനുക്കളുടെ അന്വേഷകൻ.

Mantra 4

नू इत्था ते पूर्वथा च प्रवाच्यं यदङ्गिरोभ्योऽवृणोरप व्रजमिन्द्र शिक्षन्नप व्रजम् । ऐभ्यः समान्या दिशास्मभ्यं जेषि योत्सि च । सुन्वद्भ्यो रन्धया कं चिदव्रतं हृणायन्तं चिदव्रतम् ॥

ഇപ്പോൾ ഇതും, മുൻപുപോലെ, പ്രസ്താവിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്: അങ്ഗിരസുകൾക്കായി നീ വ്രജം (ഗോവാടം/ഗോശാല) തുറന്നു—ഹേ ഇന്ദ്ര, ഉപദേശിച്ചുകൊണ്ട് നീ ആ വേലി-അടച്ചിടവും തുറന്നു. ആ ഒരേ പൊതുദിശയിൽ നിന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് വിജയം നേടിക്കൊടുക്കുകയും യുദ്ധം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുക. സോമം പിഴിയുന്നവർക്കായി ഏതൊരു അവ്രതനെയും (നിയമരഹിതനെ) കീഴടക്കുക—അവ്രതത്തിൽ തന്നെ കോപിച്ച് കത്തുന്നവനെയെങ്കിലും അവ്രതനെയേ.

Mantra 5

सं यज्जनान्क्रतुभिः शूर ईक्षयद्धने हिते तरुषन्त श्रवस्यवः प्र यक्षन्त श्रवस्यवः । तस्मा आयुः प्रजावदिद्बाधे अर्चन्त्योजसा । इन्द्र ओक्यं दिधिषन्त धीतयो देवाँ अच्छा न धीतयः ॥

വീരനായ (ഇന്ദ്രൻ) ക്രതുക്കൾ—ഇച്ഛാശക്തികൾ—കൊണ്ട് ജനങ്ങളെ നിരീക്ഷിച്ച്, യുദ്ധത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന ഹിതധനത്തിനായി അവരെ ക്രമീകരിക്കുമ്പോൾ, ശ്രവസ് (കീർത്തി) ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി യജ്ഞം ചെയ്യുന്നു—കീർത്തിച്ഛുക്കൾ പ്രസന്നമായി യജിക്കുന്നു. പ്രതിരോധത്തെ തള്ളിനീക്കുന്ന നിമിഷത്തിൽ, അവർ ഓജസ്സോടെ ആയുസ്സിനായി—പ്രജാവന്തമായ (സന്താനസമൃദ്ധമായ) ജീവിതത്തിനായി—അവനെ സ്തുതിച്ച് അർച്ചിക്കുന്നു. ധീതികൾ (പ്രേരിത ചിന്തകൾ) ഇന്ദ്രനു വേണ്ടി ഓക്യം (നിവാസം/ആശ്രയം) സ്ഥാപിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ധീതികൾ ദേവന്മാരിലേക്കു തിരിയുന്നു.