Shloka 61
Sarga 93: Rāvaṇa’s Grief and Fury after Indrajit’s Fall; Move to Slay Vaidehī and Ministerial Restraint
इत्येवंमैथिलींदृष्टवाविलपन्तींतपस्विनीम् ।रोहिणीमिवचन्द्रेणविनाग्रहवशंगताम् ।।।।एतस्मिन्नन्तरेतस्यअमात्यःशीलवान् शुचिः ।सुपार्श्वोनाममेधावीरावणंरक्षसेश्वरम् ।।।।निवार्यमाणःसचिवैरिदंवचनमब्रवीत् ।
ity evaṃ maithilīṃ dṛṣṭvā vilapantīṃ tapasvinīm | rohiṇīm iva candreṇa vinā graha-vaśaṃ gatām || etasminn antare tasya amātyaḥ śīlavān śuciḥ | supārśvo nāma medhāvī rāvaṇaṃ rakṣaseśvaram || nivāryamāṇaḥ sacivair idaṃ vacanam abravīt ||
ഇങ്ങനെ വിലപിക്കുന്ന തപസ്വിനിയായ മൈഥിലിയെ കണ്ടപ്പോൾ—ചന്ദ്രൻ ഇല്ലാതെ ഗ്രഹവശത്തിലായ രോഹിണിയെപ്പോലെ—അതിനിടയിൽ ശുദ്ധനും ശീലവാനും മേധാവിയുമായ ‘സുപാർശ്വൻ’ എന്ന അമാത്യൻ, മറ്റു മന്ത്രിമാർ തടയാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും, രാക്ഷസേശ്വരനായ രാവണനോടു ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
'My son who was a chief of the Rakshasa army, a mighty one, who has won even Indra, how has he become a victim of Lakshmana'?
FAQs
Dharma is implied through righteous counsel: a wise minister attempts to speak truth to destructive power, even when others try to silence him.
The narration shifts from Sītā’s lament to the court-politics of Laṅkā: Suparśva prepares to advise Rāvaṇa despite opposition.
Moral courage in counsel—Suparśva’s willingness to speak (satya-oriented advice) against pressure from other ministers.