Shloka 9
इन्द्रजितो मायासीतावधः
Indrajit’s Illusory Sita Episode and Hanuman’s Rebuke
स ददर्शहतानन्दांसीतामिन्द्रजितोरथे ।एकवेणीधरांदीनामुपवासकृशाननाम् ।।।।परिक्लिष्टैकवसनाममृजांराघवप्रियाम् ।रजोमलाभ्यामालिप्तैस्सर्वगात्रैर्वरस्त्रियम् ।।।।
sa dadarśa hatānandāṃ sītām indrajito rathe |
ekaveṇīdharāṃ dīnāṃ upavāsakṛśānanām ||
parikliṣṭaikavasanām amṛjāṃ rāghavapriyām |
rajomalābhyām āliptaiḥ sarvagātrair varastriyam ||
അവൻ ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ രഥത്തിൽ സീതയെ കണ്ടു—ആനന്ദരഹിതയായി, ഒറ്റ വേണി ധരിച്ച്, ദീനയായി; ഉപവാസം മൂലം മുഖം ക്ഷീണിച്ച്; ഒരേയൊരു ജീർണ്ണവസ്ത്രം ധരിച്ചു കഷ്ടപ്പെട്ട്, അലങ്കാരമില്ലാതെ; രാഘവപ്രിയയായ ആ ശ്രേഷ്ഠസ്ത്രീയുടെ ശരീരമൊട്ടാകെ പൊടിയും മലിനതയും പുരണ്ടിരുന്നു.
Hanuman beheld in the chariot of Indrajith, cheerless Sita with one braid, with no desire to live, emaciated by fasting, wearing a single cloth, body not anointed, covered with dust and dirt all over the body, who was dear to Raghava.
FAQs
The verse evokes compassion and the duty to protect the vulnerable; it also highlights how adharma weaponizes false appearances to shake faith in satya and righteousness.
Hanumān beholds the figure presented as Sītā on Indrajit’s chariot—an image crafted to demoralize Rāma’s allies.
Sītā’s tapas-like endurance (austerity, fasting, steadfastness) is foregrounded, even as it is exploited as a symbol in Indrajit’s deception.