Ramayana — Yuddha Kanda, Sarga 60, Shloka 8
कुम्भकर्णविबोधनम्
The Awakening of Kumbhakarna
विदितंमानुषंमन्येरामंदशरथात्मजम् ।इक्ष्वाकुकुलजातेनअनरण्येनयत्पुरा ।।।।उत्पत्स्यतेहिमद्वंशेपुरुषोराक्षसाधनु ।यस्त्वांसपुत्रंसामात्यंसबलंसाश्वसारथिम् ।।।।निहनिष्यतिसङ्ग्रामेत्वांकुलाधम दुर्मते ।
viditaṃ mānuṣaṃ manye rāmaṃ daśarathātmajam |ikṣvākukulajätena anaraṇyena yat purā ||
utpatsyate hi madvaṃśe puruṣo rākṣasādhama |
yas tvāṃ saputraṃ sāmātyaṃ sabalaṃ sāśvasārathim ||
nihaniṣyati saṅgrāme tvāṃ kulādhama durmate ||
ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വ്യക്തമായി ബോധ്യമായി—അവൻ മനുഷ്യൻ തന്നെയെന്ന്, ദശരഥപുത്രനായ ശ്രീരാമനെന്ന്. ഇക്ഷ്വാകുവംശജനായ അനരണ്യൻ ഒരിക്കൽ എന്നോടു പ്രവചിച്ചതിങ്ങനെ: ‘എൻ വംശത്തിൽ ഒരാൾ ജനിച്ച്, യുദ്ധത്തിൽ നിന്നെ—നിന്റെ പുത്രന്മാരോടും അമാത്യന്മാരോടും സൈന്യത്തോടും അശ്വങ്ങളോടും സാരഥികളോടും കൂടി—വധിക്കും; ഹേ അധമരാക്ഷസാ, കുലകലങ്കമേ, ദുർമതേ!’
"I think that Dasaratha's son Rama, a human being is about whom king Anaranya born in Ikshvaku race, who cursed me earlier saying, 'In my race will be born a man who will kill you in war, with your sons, your horses, charioteers, all army, O evil minded lowest of Rakshasas, and the vilest of Rakshasas."
FAQs
Dharma is presented as an inevitable moral order: adharma invites a fitting consequence, and truth (satya) spoken as prophecy becomes a moral mirror for the wrongdoer.
Rāvaṇa connects Rāma to an old prediction/curse from Anaraṇya of the Ikṣvāku line, recognizing that the foretold destroyer has arrived.
Satya’s force is emphasized through Anaraṇya’s truthful utterance; on Rāvaṇa’s side, a moment of recognition appears, though not yet reform.