Shloka 7
सामुहूर्तात्समाश्वास्यप्रतिलभ्यचचेतनाम् ।तच्छिरस्समुपाघ्रायविललासायतेक्षणा ।।6.32.7।।
sā muhūrtāt samāśvāsya pratilabhya ca cetanām |
tacchiraḥ samupāghrāya vilalāsa āyatekṣaṇā ||6.32.7||
അൽപസമയം കഴിഞ്ഞ് ആശ്വസിച്ച് ബോധം വീണ്ടെടുത്ത വിശാലനേത്രയായ സീത രാമന്റെ ശിരസ്സിനരികെ ചേർന്ന് അതിനെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് വിലപിച്ചു തുടങ്ങി.
Broad-eyed Sita, regaining her consciousness after a while, sat close to the head of Rama and lamented.
FAQs
The verse highlights steadfast marital devotion (patnī-dharma): Sītā’s immediate return to care and grief at Rāma’s side shows loyalty and compassion even amid crisis.
Sītā has fainted from shock; she awakens, moves to Rāma’s head as he lies stricken, and begins lamenting.
Sītā’s fidelity and tenderness—her instinct to draw close, hold, and mourn rather than abandon hope or duty.