Shloka 13
सीताविलापः
Sītā’s Lament over the Illusory Head and Bow
अथवानश्यतिप्रज्ञाप्राज्ञस्यापिसतस्तव ।पचत्येनंयथाकालोभूतानांप्रभवोऽह्ययम् ।।6.32.13।।
athavā naśyati prajñā prājñasya api sataḥ tava | pacaty enaṃ yathā kālo bhūtānāṃ prabhavo hy ayam || 6.32.13 ||
അല്ലെങ്കിൽ നിനക്കുപോലെയുള്ള സദ്ഗുണസമ്പന്നനും പ്രാജ്ഞനുമായ പുരുഷനിലും വിവേകം മങ്ങിപ്പോകാം; കാരണം സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെയും പ്രഭവവും നിയന്താവുമായ കാലൻ, യഥാകാലം കാര്യങ്ങളെ പാകപ്പെടുത്തി നിശ്ചിതാന്ത്യത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു.
"Or else, even the wisdom of a learned one is diffused and lost perhaps! the effect of time which is the cause of all living beings has caused this."
FAQs
It teaches humility before kāla: even the righteous and wise may be overruled by circumstances, so dharma includes endurance and clarity about life’s limits.
Sita seeks an explanation for Rama’s apparent defeat, attributing it to the overpowering force of Time rather than lack of virtue.
Philosophical resilience—Sita tries to frame tragedy within a moral cosmos governed by kāla.