Shloka 7
सागरप्रतीक्षा-क्रोधप्रादुर्भावः
Rama’s Vigil at the Ocean and the Rise of Wrath
असत्याचपुनस्सव्यंज्याघातविगतत्वचम् ।दक्षिणोदक्षिणंबाहुंमहापरिघसन्निभम् ।।6.21.7।।गोसहस्रप्रदारंमुपधायमहत्भुजम् ।अद्यमेमरणंवादतरणंसागरस्यवा ।।6.21.8।।तिरामोमतिंकृत्वामहाबाहुर्महोदधिम् ।अधिशिश्येचविधिवत्प्रयतोनियतोमुनिः ।।6.21.9।।
asyatā ca punas savyaṃ jyāghātavigatatvacam |
dakṣiṇo dakṣiṇaṃ bāhuṃ mahāparighasannibham ||6.21.7||
gosahasrapradāraṃm upadhāya mahat bhujam |
adya me maraṇaṃ vā taraṇaṃ sāgarasya vā ||6.21.8||
iti rāmo matiṃ kṛtvā mahābāhur mahodadhim |
adhiśiśye ca vidhivat prayato niyato muniḥ ||6.21.9||
വീണ്ടുംവീണ്ടും ധനുസ്സിന്റെ ജ്യാഘാതം കൊണ്ടു ഇടങ്കൈയിലെ ത്വക്ക് കട്ടിയായി കല്ലുസ്സായി; വലങ്കൈ മഹാപരിഘംപോലെ ദൃഢം—ആയിരക്കണക്കിന് പശുക്കൾ ദാനം ചെയ്തതിന്റെ പരിശ്രമം കൊണ്ടു ക്ഷീണിതം. ‘ഇന്ന് എനിക്കു മരണമാകട്ടെ അല്ലെങ്കിൽ സമുദ്രതരണം’ എന്നു നിശ്ചയിച്ച് മഹാബാഹു ശ്രീരാമൻ മഹാസമുദ്രത്തിന്റെ മുമ്പിൽ വിധിപൂർവ്വം ശയിച്ചു—പ്രയത്നശീലനും നിയതനും, മുനിപോലെ സംയമിയും।
The waves rose up tossing and whirling about. The agitated Nagas and Rakshasas were thrown up by a highly disturbed ocean that produced a great sound.
FAQs
Dharma is steadfast resolve joined to disciplined method: Rāma does not act from mere rage; he undertakes a vow-like, rule-bound posture, committing himself to truthful determination (satya-saṅkalpa) for a righteous end.
At the seashore, facing the obstacle of the ocean before reaching Laṅkā, Rāma forms a decisive resolve—either to cross or to die—and assumes a restrained, ascetic stance.
Dhairya and saṅkalpa (fortitude and resolve), tempered by niyama (self-restraint).