Shloka 39
लङ्कादाहः — The Burning of Lanka
Catuḥpañcāśaḥ Sargaḥ
ततस्तु लङ्का सहसा प्रदग्धा सराक्षसा साश्वरथा सनागा।सपक्षिसङ्घा समृगा सवृक्षा रुरोद दीना तुमुलं सशब्दम्।।।।
tatas tu laṅkā sahasā pradagdhā sa-rākṣasā sāśva-rathā sa-nāgā |
sa-pakṣi-saṅghā sa-mṛgā sa-vṛkṣā ruroda dīnā tumulaṁ sa-śabdam ||
പിന്നെ ലങ്ക പെട്ടെന്ന് ജ്വലിച്ചു—രാക്ഷസന്മാരോടും കുതിര-രഥങ്ങളോടും ആനകളോടും കൂടി; പക്ഷിസംഘങ്ങളോടും മൃഗങ്ങളോടും വൃക്ഷങ്ങളോടും കൂടി. ദീനയായി ഭീകരമായ മുഴക്കത്തോടെ അവൾ കരയുന്നതുപോലെ തോന്നി.
Lanka with its chariots horses, elephants, flocks of birds, animals and trees burnt all of a sudden, the ogres cried loudly and piteously.
FAQs
The verse conveys that adharma harms not only perpetrators but entire ecosystems and communities; dharma includes responsibility toward all beings affected by one’s collective actions.
The narration personifies Laṅkā’s devastation, listing living creatures and war assets consumed by the sudden fire.
Hanumān’s strategic deterrence is implied: the destruction is meant to break enemy morale and pressure the adharma-based regime.