Shloka 5
Sundarakāṇḍa Sarga 32
Sītā’s Perplexity and Recognition of Hanumān
विललाप भृशं सीता करुणं भयमोहिता।।5.32.4।।रामरामेति दुःखार्ता लक्ष्मणेति च भामिनी।रुरोद बहुधा सीता मन्दं मन्दस्वरा सती।।5.32.5।।
ahaṁ hi tasyādya manobhavena sampīḍitā tadgata-sarvabhāvā |
vicintayantī satataṁ tam eva tathaiva paśyāmi tathā śṛṇomi ||
ഇപ്പോൾ ഞാൻ അവനോടുള്ള കാമഭാവത്താൽ പീഡിതയാണ്; എന്റെ സർവ്വഭാവവും അവനിൽ തന്നെ ലീനമായിരിക്കുന്നു. നിരന്തരം അവനെ മാത്രം ചിന്തിക്കുന്നതിനാൽ, ഞാൻ അവനെ കാണുന്നതുപോലെയും കേൾക്കുന്നതുപോലെയും തോന്നുന്നു.
Overcome with sorrow and fear, noble Sita sobbed pitiably muttering repeatedly. 'O Rama, O Rama, O Lakshmana'.
FAQs
Dharma here is truth-seeking under emotional pressure: Sītā recognizes how intense longing can distort perception, so she guards against mistaking desire for reality.
Sītā, overwhelmed by separation from Rāma, interprets her perceptions as possibly illusory while Hanumān stands nearby.
Sītā’s self-awareness and commitment to सत्य (truth) over wish-fulfillment.