Shloka 4
Sundarakāṇḍa Sarga 32
Sītā’s Perplexity and Recognition of Hanumān
विललाप भृशं सीता करुणं भयमोहिता।।।।रामरामेति दुःखार्ता लक्ष्मणेति च भामिनी।रुरोद बहुधा सीता मन्दं मन्दस्वरा सती।।।।
vilalāpa bhṛśaṁ sītā karuṇaṁ bhayamohitā |
rāma rāmeti duḥkhārtā lakṣmaṇeti ca bhāminī |
rurōda bahudhā sītā mandaṁ mandasvarā satī ||
ഭയവും മോഹവും പിടിച്ച സീത അത്യന്തം കരുണയായി വിലപിച്ചു. ദുഃഖാർത്തയായി അവൾ “രാമാ, രാമാ” എന്നും “ലക്ഷ്മണാ” എന്നും വിളിച്ച് പലവട്ടം കരഞ്ഞു; സീതയുടെ ശബ്ദം മന്ദവും ക്ഷീണിതവുമായിരുന്നു.
"My salutations to Indra, Brihaspati, Brahma the creator and also to the fire-god. Let all those words spoken by the vanara here in front of me be true and not other than that."ইত্যার্ষে শ্রীমদ্রামাযণে বাল্মীকীয আদিকাব্যে সুন্দরকাণ্ডে দ্বাত্রিংশস্সর্গঃ৷৷Thus ends the thirtysecond sarga of Sundarakanda of the holy Ramayana, the first epic composed by sage Valmiki.
FAQs
Dharma here is steadfast fidelity: even in terror Sītā’s mind seeks refuge in Rāma and Lakṣmaṇa, reflecting loyalty and moral anchoring in truth.
After seeing the vanara figure and fainting, Sītā awakens fearful and cries out the names of Rāma and Lakṣmaṇa.
Sītā’s unwavering devotion and remembrance (smaraṇa) of her rightful protectors.