Shloka 19
सीताविलापः
Sita’s Lament amid Rākṣasī Threats
जीवितं त्यक्तुमिच्छामि शोकेन महता वृता।राक्षसीभिश्च रक्षन्त्या रामो नासाद्यते मया।।5.25.19।।
jīvitaṃ tyaktum icchāmi śokena mahatā vṛtā | rākṣasībhiś ca rakṣantyā rāmo nāsādyate mayā || 5.25.19 ||
മഹാശോകത്തിൽ മൂടപ്പെട്ട ഞാൻ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ഈ രാക്ഷസിമാരുടെ കാവലിൽ ഞാൻ രാമനെ സമീപിക്കുവാൻ കഴിയുന്നില്ല.
Surrounded by the ogresses, distressed Sita, who was like the daughter of a divine, did not get any solace.
FAQs
It shows the human limits of endurance under adharma; dharma literature records despair honestly while still framing the need for righteous intervention and protection.
Sītā feels trapped and hopeless because constant guarding prevents any reunion with Rāma.
Truthfulness about suffering—she does not disguise her despair, even while remaining morally unyielding.