Sarga 3

Verse 1

वचो विज्ञाय हनुमान् सुग्रीवस्य महात्मनः।पर्वतादृश्यमूकात्तु पुप्लुवे यत्र राघवौ।।।।

മഹാത്മാവായ സുഗ്രീവന്റെ വചനങ്ങൾ ഗ്രഹിച്ച ഹനുമാൻ ഋഷ്യാമൂകപർവ്വതത്തിൽ നിന്ന് ചാടിപ്പറന്ന്, ഇരുവരായ രാഘവന്മാർ (ശ്രീരാമനും ലക്ഷ്മണനും) ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്തെത്തി.

Verse 2

कपिरूपं परित्यज्य हनुमान्मारुतात्मजः।भिक्षुरूपं ततो भेजे शठबुद्धितया कपिः।।

അപ്പോൾ മാരുതാത്മജനായ ഹനുമാൻ കപിരൂപം വിട്ട്, കപിയായിരുന്നിട്ടും സൂക്ഷ്മമായ തന്ത്രബുദ്ധിയാൽ ഭിക്ഷുവിന്റെ വേഷം സ്വീകരിച്ചു.

Verse 3

ततस्स हनुमान्वाचा श्लक्ष्णया सुमनोज्ञया।विनीतवदुपागम्य राघवौ प्रणिपत्य च।।।।आबभाषे तदा वीरौ यथावत्प्रशशंस च।

അനന്തരം ഹനുമാൻ മൃദുവും മനോഹരവുമായ വാക്കുകളോടെ വിനീതനായി സമീപിച്ചു; ഇരുവരായ രാഘവന്മാർക്ക് പ്രണാമം ചെയ്ത്, പിന്നെ ആ രണ്ടു വീരന്മാരോടു യഥാവിധി സംസാരിച്ചു യുക്തമായി പ്രശംസയും ചെയ്തു.

Verse 4

सम्पूज्य विधिवद्वीरौ हनुमान्मारुतात्मजः।उवाच कामतो वाक्यं मृदु सत्यपराक्रमौ।।

വിധിപൂർവ്വം ആ രണ്ടു വീരന്മാരെയും പൂജിച്ച്, മാരുതാത്മജനായ ഹനുമാൻ തനിക്കിഷ്ടമായപോലെ മൃദുവായി വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു—സത്യപരാക്രമികളായ ആ ഇരുവരോടും.

Verse 5

राजर्षिदेवप्रतिमौ तापसौ संशितव्रतौ।देशं कथमिमं प्राप्तौ भवन्तौ वरवर्णिनौ।।त्रासयन्तौ मृगगणानन्यांश्च वनचारिणः।।

ഹേ ശ്രേഷ്ഠവർണ്ണന്മാരേ, നിങ്ങൾ ഇരുവരും രാജർഷികളെയും ദേവന്മാരെയും പോലെ തോന്നുന്നു—ദൃഢവ്രതങ്ങളുള്ള തപസ്വികൾ. നിങ്ങൾ ഈ ദേശത്ത് എങ്ങനെ എത്തി? മൃഗക്കൂട്ടങ്ങളെയും മറ്റു വനചരങ്ങളെയും ഭീതിപ്പെടുത്തുന്നവരെപ്പോലെ.

Verse 6

राजर्षिदेवप्रतिमौ तापसौ संशितव्रतौ।देशं कथमिमं प्राप्तौ भवन्तौ वरवर्णिनौ4.3.5।।त्रासयन्तौ मृगगणानन्यांश्च वनचारिणः4.3.6।।

രാജർഷിയെയും ദേവനെയും പോലെ ദീപ്തരായി, കഠിനവ്രതനിഷ്ഠരായ ആ രണ്ടു തപസ്വികളേ—ഹേ ശുഭവർണ്ണികളേ! നിങ്ങൾ ഈ ദേശത്ത് എങ്ങനെ എത്തി? മൃഗസമൂഹങ്ങളെയും മറ്റു വനചരങ്ങളെയും ഭീതിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ഇവിടെ എന്തിന് സഞ്ചരിക്കുന്നു?

Verse 7

पम्पातीररुहान्वृक्षान् वीक्षमाणौ समन्ततः।इमां नदीं शुभजलां शोभयन्तौ तपस्विनौ।।धैर्यवन्तौ सुवर्णाभौ कौ युवां चीरवाससौ।निःश्वसन्तौ वरभुजौ पीडयन्ताविमाः प्रजा:।।

പമ്പാതീരത്ത് വളർന്നിരിക്കുന്ന വൃക്ഷങ്ങളെ ചുറ്റുമെല്ലാം നോക്കി, ഹേ തപസ്വികളേ, നിങ്ങൾ ഇരുവരും ഈ ശുഭജലസമ്പന്നമായ നദിയെ അലങ്കരിക്കുന്നവരായി തോന്നുന്നു. നിങ്ങൾ ആരാണ്—യുവാക്കളായി, ധൈര്യസമ്പന്നരായി, സ്വർണ്ണവർണ്ണരായി, വൽക്കലവസ്ത്രധാരികളായി? ഉത്തമഭുജന്മാർ, ദീർഘനിശ്വാസം വിടുന്നവർ, എന്നിട്ടും ഇവിടെ ഉള്ള ജീവികളെ വ്യാകുലപ്പെടുത്തുന്നവർ?

Verse 8

पम्पातीररुहान्वृक्षान् वीक्षमाणौ समन्ततः।इमां नदीं शुभजलां शोभयन्तौ तपस्विनौ4.3.7।।धैर्यवन्तौ सुवर्णाभौ कौ युवां चीरवाससौ।निःश्वसन्तौ वरभुजौ पीडयन्ताविमाः प्रजा:4.3.8।।

ധൈര്യസമ്പന്നരും സ്വർണ്ണവർണ്ണരുമായ, യുവാക്കളായിട്ടും വൽക്കലവസ്ത്രധാരികളായ നിങ്ങൾ ഇരുവരും ആരാണ്? ഉത്തമഭുജന്മാരായി ദീർഘനിശ്വാസം വിടുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ടുതന്നെ ഈ ജീവികൾ വിറയ്ക്കുന്നു.

Verse 9

सिंहविप्रेक्षितौ वीरौ महाबलविक्रमौ।शक्रचापनिभे चापे गृहीत्वा शत्रुसूदनौ।।श्रीमन्तौ रूपसम्पन्नौ वृषभश्रेष्ठविक्रमौ।हस्तिहस्तोपमभुजौ द्युतिमन्तौ नरर्षभौ।।

സിംഹസദൃശമായ ദൃഷ്ടിയുള്ള ആ രണ്ടു വീരന്മാർ മഹാബലവും മഹാവിക്രമവും ഉള്ളവർ. ഇന്ദ്രധനുസ്സിനെപ്പോലെ തോന്നുന്ന ധനുസ്സ് കൈയിൽ പിടിച്ച് ശത്രുസംഹാരകരായി ദീപ്തരാകുന്നു. ശ്രീമന്തരും രൂപസമ്പന്നരുമായ അവർ, ശ്രേഷ്ഠവൃഷഭസമമായ പരാക്രമമുള്ളവർ; ആനത്തുമ്പുപോലെയുള്ള ഭുജങ്ങളുള്ള, ദ്യുതിമാന്മാർ, നരശ്രേഷ്ഠർ.

Verse 10

सिंहविप्रेक्षितौ वीरौ महाबलविक्रमौ।शक्रचापनिभे चापे गृहीत्वा शत्रुसूदनौ4.3.9।।श्रीमन्तौ रूपसम्पन्नौ वृषभश्रेष्ठविक्रमौ।हस्तिहस्तोपमभुजौ द्युतिमन्तौ नरर्षभौ4.3.10।।

നിങ്ങൾ ഇരുവരും ശ്രീമന്തരും രൂപസമ്പന്നരുമാണ്; ശ്രേഷ്ഠവൃഷഭത്തിന്റെ വീര്യത്തോടു തുല്യമായ പരാക്രമമുള്ളവർ; ആനത്തുമ്പുപോലെയുള്ള ഭുജങ്ങളുള്ളവർ, ദ്യുതിമാന്മാരും ബലവാന്മാരും—സത്യത്തിൽ നരശ്രേഷ്ഠന്മാർ.

Verse 11

प्रभया पर्वतेन्द्रोऽयं युवयोरवभासितः।राज्यार्हावमरप्रख्यौ कथं देशमिहागतौ।।

നിങ്ങളുടെ പ്രഭയാൽ ഈ പർവ്വതരാജൻ പ്രകാശിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ ഇരുവരും ദേവസദൃശരും രാജ്യാർഹരുമാണ്—എങ്കിൽ ഈ നിർജനദേശത്തേക്ക് എങ്ങനെ വന്നിരിക്കുന്നു?

Verse 12

पद्मपत्रेक्षणौ वीरौ जटामण्डलधारिणौ।अन्योन्यसदृशौ वीरौ देवलोकादिवागतौ।।यदृच्छयेव सम्प्राप्तौ चन्द्रसूर्यौ वसुन्धराम्।विशालवक्षसौ वीरौ मानुषौ देवरूपिणौ।।सिंहस्कन्धौ महोत्साहौ समदाविव गोवृषौ।

പദ്മപത്രസദൃശമായ കണ്ണുകളുള്ള, ജടാമണ്ഡലം ധരിച്ചിരിക്കുന്ന നിങ്ങൾ ഇരുവരും വീരന്മാർ; പരസ്പരം സമാനരൂപികൾ, ദേവലോകത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്നവരെപ്പോലെ തോന്നുന്നു. യദൃച്ഛയായി ചന്ദ്രനും സൂര്യനും ഭൂമിയിലെത്തിയതുപോലെ; വിശാലവക്ഷസ്സുള്ള നിങ്ങൾ ഇരുവരും മനുഷ്യരായിട്ടും ദേവരൂപധാരികളാണ്.

Verse 13

पद्मपत्रेक्षणौ वीरौ जटामण्डलधारिणौ।अन्योन्यसदृशौ वीरौ देवलोकादिवागतौ4.3.12।।यदृच्छयेव सम्प्राप्तौ चन्द्रसूर्यौ वसुन्धराम्।विशालवक्षसौ वीरौ मानुषौ देवरूपिणौ4.3.13।।सिंहस्कन्धौ महोत्साहौ समदाविव गोवृषौ।

യദൃച്ഛയായി ചന്ദ്രനും സൂര്യനും ഭൂമിയിലെത്തിയതുപോലെ; വിശാലവക്ഷസ്സുള്ള നിങ്ങൾ ഇരുവരും വീരന്മാർ—മനുഷ്യരായിട്ടും ദേവരൂപധാരികൾ.

Verse 14

आयताश्च सुवृत्ताश्च बाहवः परिघोपमाः।सर्वभूषणभूषार्हाः किमर्थं न विभूषिताः।।

നിന്റെ ഭുജങ്ങൾ ദീർഘവും സുന്ദരമായി ഘടിതവുമാണ്, ഇരുമ്പുദണ്ഡംപോലെ ദൃഢം; എല്ലാ ആഭരണങ്ങളും ധരിക്കാൻ യോഗ്യമായിട്ടും, എന്തുകൊണ്ട് അവ അലങ്കരിക്കപ്പെടാതെ ഇരിക്കുന്നു?

Verse 15

उभौ योग्यावहं मन्ये रक्षितुं पृथिवीमिमाम्।ससागरवनां कृत्स्नां विन्ध्यमेरुविभूषिताम्।।

സമുദ്രങ്ങളും വനങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന, വിന്ധ്യ-മേരുവിന്മുതലായ പർവ്വതങ്ങൾ അലങ്കരിക്കുന്ന ഈ സമസ്ത ഭൂമിയെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ നിങ്ങൾ ഇരുവരും യോഗ്യരെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു.

Verse 16

इमे च धनुषी चित्रे श्लष्णे चित्रानुलेपने।प्रकाशेते यथेन्द्रस्य वज्रे हेमविभूषिते।।

ഇവിടെ ഈ രണ്ടു ധനുസ്സുകളും അത്യന്തം മനോഹരമായി നിർമ്മിതവും, സ്പർശിക്കാൻ മൃദുവും, വിശിഷ്ടമായ അനുലേപനങ്ങളാൽ ലിപ്തവുമാണ്; സ്വർണാഭരണങ്ങളാൽ ശോഭിക്കുന്ന ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രംപോലെ അവ പ്രകാശിക്കുന്നു.

Verse 17

सम्पूर्णा निशितैर्बाणै स्तूणाश्च शुभदर्शनाः।।जीवितान्तकरैर्घोरै श्श्वसद्भिरिव पन्नगैः।।

നിന്റെ തൂണുകളും മനോഹരദർശനമാണ്; എന്നാൽ അവ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു—ഭയങ്കരവും പ്രാണാന്തകരവും—ഫുശ്ശെന്നു ശ്വസിക്കുന്ന സർപ്പങ്ങളെപ്പോലെ.

Verse 18

महाप्रमाणौ विस्तीर्णौ तप्तहाटकभूषितौ।।खडगावेतौ विराजेते निर्मुक्ताविवपन्नगौ।।

ഈ രണ്ടു ഖഡ്ഗങ്ങളും മഹാപ്രമಾಣമുള്ളതും വിശാലവും ദീർഘവുമാണ്; തപ്ത ഹാടക (ശുദ്ധ സ്വർണം)കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവ; പഴയ ത്വക്ക് ഊരിമാറ്റി മോചിതമായ സർപ്പങ്ങളെപ്പോലെ അവ ദീപ്തിയോടെ വിരാജിക്കുന്നു.

Verse 19

एवं मां परिभाषन्तं कस्माद्वै नाभिभाषथः।।सुग्रीवो नाम धर्मात्मा कश्चिद्वानरयूथपः।वीरो विनिकृतो भ्रात्रा जगद्भ्रमति दुःखितः।।

ഞാൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോഴും നിങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ട് മറുപടി പറയുന്നില്ല? സുഗ്രീവൻ എന്ന ധർമ്മാത്മാവായ ഒരു വീരൻ—വാനരസേനയുടെ നായകൻ—സഹോദരൻ ചെയ്ത അന്യായം മൂലം ദുഃഖിതനായി ലോകത്തിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു.

Verse 20

एवं मां परिभाषन्तं कस्माद्वै नाभिभाषथः4.3.19।।सुग्रीवो नाम धर्मात्मा कश्चिद्वानरयूथपः।वीरो विनिकृतो भ्रात्रा जगद्भ्रमति दुःखितः4.3.20।।

ഞാൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോഴും നിങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ട് മറുപടി പറയുന്നില്ല? സുഗ്രീവൻ എന്ന ധർമ്മാത്മാവായ ഒരു വീരൻ—വാനരസേനയുടെ നായകൻ—സഹോദരൻ ചെയ്ത അന്യായം മൂലം ദുഃഖിതനായി ലോകത്തിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു.

Verse 21

प्राप्तोऽहं प्रेषितस्तेन सुग्रीवेण महात्मना।राज्ञा वानरमुख्यानां हनुमान्नाम वानरः।।

ഞാൻ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു; വാനരമുഖ്യന്മാരുടെ രാജാവായ മഹാത്മാവായ സുഗ്രീവൻ എന്നെ അയച്ചതാണ്. ഞാൻ ഹനുമാൻ എന്ന വാനരൻ.

Verse 22

युवाभ्यां सह धर्मात्मा सुग्रीवस्सख्यमिच्छति।तस्य मां सचिवं वित्तं वानरं पवनात्मजम्।।भिक्षुरूपप्रतिच्छन्नं सुग्रीवप्रियकाम्यया।ऋष्यमूकादिह प्राप्तं कामगं कामरूपिणम्।।

ധർമ്മാത്മാവായ സുഗ്രീവൻ നിങ്ങളിരുവരോടും സൗഹൃദം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നെ അവന്റെ മന്ത്രിയായി അറിയുക—പവനാത്മജനായ വാനരൻ ഹനുമാൻ. സുഗ്രീവന്റെ പ്രിയവും ക്ഷേമവും ലക്ഷ്യമാക്കി, ഭിക്ഷുവേഷം മറയായി ധരിച്ചു, ഋഷ്യമൂകത്തിൽ നിന്ന് ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു; ഇഷ്ടപ്രകാരം സഞ്ചരിക്കാനും ഇഷ്ടപ്രകാരം രൂപം ധരിക്കാനും കഴിയുന്നവൻ ഞാൻ.

Verse 23

युवाभ्यां सह धर्मात्मा सुग्रीवस्सख्यमिच्छति।तस्य मां सचिवं वित्तं वानरं पवनात्मजम्4.3.22।।भिक्षुरूपप्रतिच्छन्नं सुग्रीवप्रियकाम्यया।ऋष्यमूकादिह प्राप्तं कामगं कामरूपिणम्4.3.23।।

ധർമ്മാത്മാവായ സുഗ്രീവൻ നിങ്ങളിരുവരോടും സഖ്യം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നെ അവന്റെ മന്ത്രി എന്നു അറിയുക—വാനരൻ, പവനദേവന്റെ പുത്രൻ. സുഗ്രീവന്റെ ഹിതം കാംക്ഷിച്ച് ഭിക്ഷുരൂപം ധരിച്ചു ഋഷ്യമൂകത്തിൽ നിന്നു ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു; ഇച്ഛാനുസാരം സഞ്ചരിക്കാനും ഇച്ഛാനുസാരം രൂപം മാറാനും കഴിയുന്നവൻ.

Verse 24

एवमुक्त्वा तु हनुमांस्तौ वीरौ रामलक्ष्मणौ।वाक्यज्ञौ वाक्यकुशलः पुनर्नोवाच किञ्चन।।

ഇങ്ങനെ ആ രണ്ടു വീരന്മാരായ രാമലക്ഷ്മണന്മാരോടു പറഞ്ഞ ശേഷം, വാക്യജ്ഞനും വാക്യകുശലനും ആയ ഹനുമാൻ പിന്നെ ഒന്നും പറഞ്ഞു ഇല്ല.

Verse 25

एतच्छ्रुत्वा वचन्तस्य रामो लक्ष्मणमब्रवीत्।प्रहृष्टवदनश्श्रीमान्भ्रातरं पार्श्वतः स्थितम्।।

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ആനന്ദത്തിൽ പ്രകാശിച്ച മുഖമുള്ള ശ്രിമാൻ രാമൻ സമീപത്തു നിന്നിരുന്ന തന്റെ സഹോദരൻ ലക്ഷ്മണനോടു പറഞ്ഞു.

Verse 26

सचिवोऽयं कपीन्द्रस्य सुग्रीवस्य महात्मनः।तमेव काङ्क्षमाणस्य ममान्तिकमुपागतः।।

‘ഇവൻ മഹാത്മാവായ കപീന്ദ്രൻ സുഗ്രീവന്റെ മന്ത്രി ആകുന്നു. ഞാൻ അന്വേഷിക്കുന്ന അതേ സുഗ്രീവന്റെ ദൂതൻ എന്റെ അടുക്കലേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു.’

Verse 27

तमभ्यभाष सौमित्रे सुग्रीवसचिवं कपिम्।वाक्यज्ञं मधुरैर्वाक्यैस्स्नेहयुक्तमरिन्दम।।।।

‘ഹേ സൗമിത്രി, അരിന്ദമ! സുഗ്രീവന്റെ മന്ത്രിയായ ഈ വാനരൻ വാക്യജ്ഞനാണ്; സ്നേഹത്തോടെ മധുരവചനങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നവൻ. നീ അവനോട് কোমലവും മധുരവും ആയ വാക്കുകളാൽ മറുപടി പറയുക.’

Verse 28

नानृग्वेदविनीतस्य नायजुर्वेद्धारिणः।नासामवेदविदुषश्शक्यमेवं विभाषितुम्।।

ഋഗ്വേദത്തിൽ വിനീതനായി പരിശീലിക്കാത്തവനും, യജുർവേദത്തിൽ ഉറച്ചവനല്ലാത്തവനും, സാമവേദത്തിൽ പണ്ഡിതനല്ലാത്തവനും—ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ കഴിയുകയില്ല.

Verse 29

नूनं व्याकरणं कृत्स्नमनेन बहुधा श्रुतम्।बहु व्याहरताऽनेन न किञ्चिदपशब्दितम्।।

നിശ്ചയമായും അവൻ വ്യാകരണശാസ്ത്രം മുഴുവനും പലവിധമായി ശ്രവിച്ച് പഠിച്ചിരിക്കുന്നു; ഏറെ സംസാരിച്ചു എങ്കിലും ഒരു അപശബ്ദമോ ഉച്ചാരണദോഷമോ പോലും കേൾക്കപ്പെട്ടില്ല.

Verse 30

न मुखे नेत्रयोर्वापि ललाटे च भ्रुवोस्तथा।अन्येष्वपि च गात्रेषु दोषस्संविदितः क्वचित्।।

അവന്റെ മുഖത്തോ കണ്ണുകളിലോ നെറ്റിയിലോ ഭ്രൂമധ്യത്തിലോ—എവിടെയും ദോഷം കാണപ്പെടുന്നില്ല; മറ്റു അവയവങ്ങളിലുമെങ്ങും ഒരു കുറവും ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുന്നില്ല.

Verse 31

अविस्तरमसन्दिग्धमविलम्बितमद्रुतम्।उरस्थं कण्ठगं वाक्यं वर्तते मध्यमे स्वरे।।

അവന്റെ വാക്കുകൾ അതിയായി ദീർഘമല്ല, അസന്ദിഗ്ധമാണ്; വലിച്ചുനീട്ടുന്നതുമല്ല, അതിവേഗവുമല്ല. നെഞ്ചിലും കണ്ഠത്തിലും നിന്നുയരുന്ന വാക്യം മിതമായ സ്വരത്തിൽ പ്രവഹിക്കുന്നു.

Verse 32

संस्कारक्रमसम्पन्नामद्रुतामविलम्बिताम्।उच्चारयति कल्याणीं वाचं हृदयहारिणीम्।।

അവൻ കല്യാണമയമായ വാക്കുകൾ ഉച്ചരിക്കുന്നു—സംസ്കാരക്രമത്തിൽ ശുദ്ധമായി ക്രമീകരിച്ച, അതിവേഗമോ അതിമന്ദമോ അല്ലാത്ത; ഹൃദയം കവർന്നെടുക്കുന്ന മധുരവാണി.

Verse 33

अनया चित्रया वाचा त्रिस्थानव्यञ्जनस्थया।कस्य नाराध्यते चित्तमुद्यतासेररेरपि।।

ഇത്തരം അത്ഭുതവാണിയാൽ—മൂന്നു സ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നു വ്യക്തമായി ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്ന വ്യഞ്ജനങ്ങളോടുകൂടി—ആരുടെയെങ്കിലും ചിത്തം ആകർഷിക്കപ്പെടാതെ ഇരിക്കുമോ? വാൾ ഉയർത്തിയ ശത്രുവിന്റെയും മനസ്സുപോലും കീഴടക്കും.

Verse 34

एवं विधो यस्य दूतो न भवेत्पार्थिवस्य तु।सिद्ध्यन्ति हि कथं तस्य कार्याणां गतियोऽनघ।।

ഹേ അനഘനേ! ഇത്തരത്തിലുള്ള ദൂതൻ ഒരു രാജാവിനില്ലെങ്കിൽ, അവന്റെ കാര്യങ്ങളുടെ ഗതിയും ഫലവും എങ്ങനെ സിദ്ധിയിലേക്കെത്തും?

Verse 35

एवं गुणगणैर्युक्ता यस्य स्युः कार्यसाधकाः।तस्य सिध्यन्ति सर्वाऽर्था दूतवाक्यप्रचोदिताः।।

ആരുടെ കാര്യസാധകർ ഇത്തരത്തിലുള്ള ഗുണസമൂഹത്തോടെ യുക്തരായിരിക്കുമോ, അവരുടെ എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും സിദ്ധിയാകും—ദൂതന്റെ പ്രഭാവശാലിയായ വാക്കുകൾ പ്രേരിപ്പിച്ചതാൽ.

Verse 36

एवमुक्तस्तु सौमित्रिस्सुग्रीवसचिवं कपिम्।अभ्यभाषत वाक्यज्ञो वाक्यज्ञं पवनात्मजम्।।

ഇങ്ങനെ അഭിസംബോധന ചെയ്യപ്പെട്ട ശേഷം, വാക്കുകളിൽ നിപുണനായ സൗമിത്രി, സുഗ്രീവന്റെ മന്ത്രിയായ കപി—പവനാത്മജൻ ഹനുമാനെ, അവനും വാക്യജ്ഞനായവനെ—സംസാരിച്ചു.

Verse 37

विदितौ नौ गुणा विद्वंत्सुग्रीवस्य महात्मनः।तमेव चाऽवां मार्गावस्सुग्रीवं प्लवगेश्वरम्।।

ഹേ പണ്ഡിതനേ, മഹാത്മാവായ സുഗ്രീവന്റെ ഗുണങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്കറിയാം; ഞങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്നത് വാനരേശ്വരനായ സുഗ്രീവനെയത്രേ.

Verse 38

यथा ब्रवीषि हनुमान्सुग्रीववचनादिह।तत्तथा हि करिष्यावो वचनात्तव सत्तम।।

ഹേ സത്തമനായ ഹനുമാനേ, സുഗ്രീവന്റെ വചനപ്രകാരം നീ ഇവിടെ പറയുന്നതുപോലെ തന്നേ ഞങ്ങളും നിശ്ചയമായി ചെയ്യും—നിന്റെ വാക്കനുസരിച്ച്.

Verse 39

तत्तस्य वाक्यं निपुणं निशम्यप्रहृष्टरूपः पवनात्मजः कपिः।मनस्समाधाय जयोपपत्तौसख्यं तदा कर्तुमियेष ताभ्याम्।।

അവന്റെ നിപുണമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ പവനാത്മജനായ കപി ഹനുമാൻ ആനന്ദത്തിൽ ദീപ്തനായി; ജയസിദ്ധിയുടെ പ്രതീക്ഷയിൽ മനസ്സുറപ്പിച്ച്, അപ്പോൾ അവൻ ആ ഇരുവരോടും സഖ്യം സ്ഥാപിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.