Shloka 22
षष्टितमः सर्गः — Kausalyā’s Lament and Sumantra’s Consolation
Sītā’s Fearless Forest-Life
विधूय शोकं परिहृष्टमानसा महर्षियाते पथि सुव्यवत्स्थिताः।वनेरता वन्यफलाशनाः पितुश्शुभां प्रतिज्ञां परिपालयन्ति ते।।।।
vidhūya śokaṃ parihṛṣṭamānasā maharṣiyāte pathi suvyavatsthitāḥ |
vaneratā vanyaphalāśanāḥ pituḥ śubhāṃ pratijñāṃ paripālayanti te ||
ശോകം തള്ളിമാറ്റി, മനസ്സ് ശാന്തസന്തോഷത്തോടെ, മഹർഷിമാർ നിശ്ചയിച്ച പഥത്തിൽ ദൃഢമായി നിലകൊണ്ട്, വനത്തിൽ ആനന്ദിച്ച് വന്യഫലങ്ങൾ ആഹാരമാക്കി, അവർ പിതാവിന്റെ ശുഭപ്രതിജ്ഞ പാലിക്കുന്നു।
Abandon your tears, delusion and despair arising out of sorrow. Rama is going to livein the forest, brushing aside all agony.
FAQs
Satya and dharma converge in vow-keeping: the exile is portrayed as faithful fulfillment of a father’s promise, aligned with the rishi-sanctioned path of disciplined living.
Sumantra depicts the exiles as mentally steady and even content in forest austerity, emphasizing that they are upholding Daśaratha’s pledge.
Steadfast obedience and disciplined contentment—holding to a vow without resentment.