Shloka 9
सीतावियोगे रामविलापः
Rama’s Lament in Separation from Sita
तच्छलक्ष्णसुव्यक्तमृदुप्रलापं तस्या मुखं कुञ्चितकेशभारम्।रक्षोवशं नूनमुपागताया न भ्राजते राहुमुखे यथेन्दुः।।।।
tacchlakṣṇasuvyaktamṛdupralāpaṃ tasyā mukhaṃ kuñcitakeśabhāram |
rakṣovaśaṃ nūnam upāgatāyā na bhrājate rāhumukhe yathenduḥ ||
അവളുടെ മുഖം—മൃദുവും വ്യക്തവുമായ സുമധുരവാക്കുകളാൽ അറിയപ്പെടുന്നതും, ചുരുളുന്ന കേശഭാരത്താൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതും—രാക്ഷസവശത്തിലായപ്പോൾ നിശ്ചയം പ്രകാശിക്കുന്നില്ല; രാഹുവിന്റെ വായിൽ കുടുങ്ങിയ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ.
Her captivating copper -coloured skin, smeared with the best of red sandal paste would not be surely pleasing now, drenched in blood and mud.
FAQs
The verse contrasts inherent virtue with oppressive force: goodness may be obscured (like the eclipsed moon) but not destroyed. Dharma is the conviction that righteousness remains real even when temporarily covered by adharma.
Rama imagines Sita’s radiance diminished under demonic captivity, using the eclipse image of Rahu and the moon.
Rama’s unwavering valuation of Sita’s purity and gentleness, and his moral certainty that her worth is unchanged despite captivity.