Shloka 4
सीतावियोगे रामविलापः
Rama’s Lament in Separation from Sita
पूर्वं मया नूनमभीप्सितानि पापानि कर्माण्यसकृत्कृतानि।तत्रायमद्यापतितो विपाको दुःखेन दुःखं यदहं विशामि।।।।
pūrvaṃ mayā nūnam abhīpsitāni pāpāni karmāṇy asakṛt kṛtāni |
tatrāyam adyāpatito vipāko duḥkhena duḥkhaṃ yad ahaṃ viśāmi ||
നിശ്ചയമായും ഞാൻ മുമ്പ് പലവട്ടം പാപകർമ്മങ്ങൾ—ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചുതന്നെ ചെയ്ത പ്രവർത്തികൾ—ചെയ്തിരുന്നു; ഇന്ന് അതിന്റെ ഫലവിപാകം എന്നിൽ വീണിരിക്കുന്നു, കാരണം ഞാൻ ദുഃഖത്തിനുമേൽ ദുഃഖത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നു.
I think there is none on earth like me who has performed such forbidden acts. One grief after the other is successively piercing my heart and my mind.
FAQs
Dharma is presented as moral causality: actions (karma) mature into results (vipāka). The teaching is to restrain desire for wrong acts, because consequences arrive inevitably.
In the wake of Sita’s abduction, Rama interprets his suffering as the ripening of earlier wrongdoing and expresses a chain of grief.
Conscience and repentance—Rama’s willingness to read adversity as a moral warning rather than mere bad luck.